ออกล่าอีกครั้ง

หลังจากกินเนื้อหมีไปมากกว่า 5 กิโลซูหลินก็รู้สึกอิ่มท้องขึ้นมาราวเจ็ดถึงแปดส่วน ร่างกายที่เคยอ่อนล้าก็ค่อย ๆ ฟื้นพลังกลับมาอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ไปมหาศาล ก้าวเข้าใกล้ความเป็นเจ้าแห่งขั้วโลกเหนืออีกขั้นหนึ่งแล้ว

เมื่อกินอิ่มเรียบร้อย ซูหลินก็มุดกลับไปยังที่เดิมที่เขาชอบพักผ่อน นอนหมอบลงแล้วหลับตาพักกาย

ไม่นานนัก น้องสาวหมาป่าก็กินอิ่มแล้วเช่นกัน เธอค่อยๆ เดินมาหยุดอยู่ข้างพี่ชายตัวโต ก่อนจะเบียดตัวเล็ก ๆ เข้ามาชิดแนบ แล้วยังยื่นลิ้นออกมาเลียขนพี่ชายอย่างสนิทสนม

แม้สติปัญญาของน้องสาวหมาป่าจะไม่อาจเทียบได้กับเสี่ยวฮุย แต่ในใจเธอก็ยังรับรู้ได้ดีว่า พี่ชายหมาป่าคือที่พึ่งพิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของเธอ

“อ้าวว”

ซูหลินส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ออกมา เป็นสัญญาณให้น้องสาวนอนได้อย่างสบายใจ

ส่วนน้องสาวหมาป่าเองก็ส่งเสียงตอบรับเบา ๆ จากนั้นก็หลับตาลง เอนหัวพิงขนนุ่มของพี่ชาย แล้วค่อย ๆ เคลิ้มหลับไปในที่สุด

ในความมืดมิดอันยาวนานของคืนขั้วโลกเหนือนั้น สัตว์ส่วนใหญ่มี กิจวัตรอยู่แค่สามสิ่งเท่านั้น นั้นก็คือ ล่า กิน แล้วก็นอน

การนอนหลับคือหนทางประหยัดพลังงานที่ดีที่สุด มันจึงทำให้ท่ามกลางค่ำคืนอันยาวนานของแผ่นดินน้ำแข็งแห่งนี้ เต็มไปด้วยความเงียบสงัด

...........

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อซูหลินลืมตาตื่นขึ้นมา เขาก็เห็นน้องสาวหมาป่ายังคงนอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย น้ำลายเลอะขนของเขาไปไม่น้อย

แต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจ เพียงแค่ลุกขึ้นยืนแล้วสะบัดขนเบา ๆ

“อ้าวว”

น้องสาวหมาป่าที่กำลังงัวเงียรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของพี่ชาย เธอจึงส่งเสียงร้องตามออกมา

ซูหลินหันไปส่งสัญญาณให้น้องสาวนอนต่อ จากนั้นเขาจึงหันไปเรียกเสี่ยวฮุยที่เฝ้าระวังอยู่ตรงปากถ้ำ ให้ตามออกไปตรวจตราพื้นที่รอบ ๆ

เสี่ยวฮุยเองก็รีบเดินตามหัวหน้าไปอย่างไม่ลังเล

วันนี้รอบ ๆ ถ้ำไม่มีสิ่งผิดปกติให้เห็นแม้แต่บนท้องฟ้ามืดมิดก็ไร้วี่แววของนกฮูกหิมะหรือฝูงนกอื่น ๆ

เมื่อพากันกลับมาถึงถ้ำ ซูหลินก็ปล่อยให้เสี่ยวฮุยไปพักผ่อน เพราะหลังจากหลับเต็มที่แล้ว เขาจะพามันออกไปล่าอีกครั้ง

แม้อาหารในถ้ำจะยังคงอุดมสมบูรณ์และอีกอย่าง หมาป่าโดยทั่วไปแล้วก็ไม่จำเป็นต้องออกล่าบ่อยขนาดนี้ เพราะเพียงแค่กินอิ่มเต็มที่หนึ่งครั้ง พวกมันก็อยู่ได้เป็นครึ่งเดือนโดยไม่ต้องหาอาหารเพิ่ม

แต่ทว่าตอนนี้น้องสาวหมาป่ากับลูกหมาป่าขนเทาขาว ยังอยู่ในช่วงเติบโต การกินให้มากขึ้นย่อมช่วยเสริมพลังได้เร็วกว่า

ส่วนเสี่ยวฮุยและลูกพี่ลูกน้อง หากได้รับอาหารพอเพียง ก็จะช่วยเร่งการพัฒนาพลังให้ก้าวหน้าไวขึ้น

สำหรับซูหลินนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงเพราะมีเพียงการกลืนกินทุกสิ่งเท่านั้น ที่จะทำให้เขาก้าวสู่การวิวัฒนาการได้รวดเร็วที่สุด และแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

“อ้าวว”

เสี่ยวฮุยไม่เคยขัดขืนคำสั่งของหัวหน้า มันส่งเสียงต่ำตอบรับ ก่อนจะหมอบลงตรงมุมถ้ำแล้วเข้าสู่การพักผ่อนทันที

หลังจากนั้น ขณะที่ซูหลินกำลังนอนหมอบเฝ้าปากถ้ำ หมาป่าลูกพี่ลูกน้อง เจ้าหมาป่าขนเทาขาว และน้องสาวหมาป่าก็ตื่นขึ้นมาทีละตัว

ระหว่างเวลาว่าง ซูหลินก็ตรวจสอบความแข็งแกร่ง และ พลังของทุกตัวไปด้วย

ลูกพี่ลูกน้องมีพลังอยู่แค่ระดับสาม ฝีมือยังธรรมดา ซูหลินแทบไม่ต้องออกแรงก็สามารถกดเธอให้อยู่หมัด ได้ และในระหว่างนั้นเขาก็สอนเทคนิคการต่อสู้ให้เธอเพิ่มด้วย

ส่วนน้องสาวหมาป่ากับเจ้าหมาป่าขนเทาขาว ซูหลินได้สั่งให้ทั้งคู่ต่อสู้กันเอง และในครั้งนี้ เขาไม่ได้ให้เจ้าหมาป่าขนเทาขาวยั้งมืออีกต่อไป

เพราะรู้ดี หากตามใจน้องสาวมากเกินไป แม้เมื่อโตเต็มวัยแล้ว เธอก็อาจจะไม่สามารถเอาตัวรอดได้ดีนัก

เสียงคำรามอันอ่อนเยาว์ดังสะท้อนอยู่ในถ้ำ เจ้าหมาป่าขนเทาขาวที่มักเล่นต่อสู้กับเสี่ยวฮุยอยู่เสมอ เมื่อไม่จำเป็นต้องออมแรง ก็เผยความดุดันออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ด้วยทักษะการล่าที่เสี่ยวฮุยเคยสอนให้ มันจึงพุ่งเข้าหาน้องสาวหมาป่าอย่างรวดเร็ว

“อ้าวว!”

กรงเล็บเล็ก ๆ ฟาดเข้าที่ตัวของน้องสาวหมาป่า จนเธอถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนที่มันจะกระโจนตามซ้ำ โดยไม่ปล่อยเวลาให้เธอได้ตั้งตัว

คาบคอ บดขยี้! เพียงชั่วครู่เดียวก็กดน้องสาวหมาป่าไว้กับพื้นได้สำเร็จ

แม้มันจะไม่ใช้แรงกัดจริง และไม่ได้ยื่นกรงเล็บที่เริ่มแหลมคมออกมา แต่น้องสาวหมาป่าที่ถูกกดจนพ่ายแพ้ก็ยังรู้สึกเสียหน้าอย่างหนัก น้ำตาของเธอเอ่อรื้นออกมาโดยไม่รู้ตัว

“อ้าวว! อ้าวว!”

เธอส่งเสียงร้องบ่นอย่างน้อยใจใส่พี่ชาย เจ้าหมาป่าขนเทาขาวเห็นดังนั้นก็รีบปล่อยตัวทันที มันหางหดเข้าหาตัว ยืนหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ข้าง ๆกลัวว่าหัวหน้าฝูงจะโกรธ

แต่ซูหลินกลับเมินเสียงร้องของน้องสาว เขาทำเพียงนิ่งเงียบ มองออกไปยังผืนหิมะนอกถ้ำ

ภายนอก ลมพายุหิมะเริ่มแรงขึ้นเสียงหวีดหวิวของลมหนาวดังกลบเสียงสะอื้นไป

น้องสาวหมาป่าเห็นว่าพี่ชายไม่สนใจ ก็กัดฟันแน่น สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของเธอ หันไปจ้องเจ้าหมาป่าขนเทาขาวทันที

ทั้งที่เมื่อก่อนยังต่อสู้สูสีกันแท้ ๆ แต่วันนี้กลับถูกกดข่มจนเสียหน้าเช่นนี้

พอยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ เธอจึงกระโจนเข้าต่อสู้อีกครั้ง ระหว่างการต่อสู้ทักษะการล่าที่เคยเรียนมาก็ค่อย ๆ ถูกหยิบมาใช้โดยไม่รู้ตัว

ทั้งสองต่อสู้กันอยู่นาน จากตอนแรกที่น้องสาวหมาป่าเป็นฝ่ายเสียเปรียบชัดเจน จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ พลิกสถานการณ์จนสามารถตอบโต้ได้สูสี

เพราะเธอเคยดื่มยาเพิ่มศักยภาพหนึ่งขวด ศักยภาพที่แท้จริงย่อมสูงกว่าเจ้าหมาป่าขนเทาขาว

การต่อสู้ของลูกหมาป่าทั้งสอง ไม่เพียงเป็นการระบายพลังงานของวัยเยาว์เท่านั้น แต่ยังเป็นการฝึกฝนทักษะล่าและการต่อสู้ไปในตัว

และสำหรับซูหลินเอง นี่ยังเป็นเหมือนการชมการแสดงเล็ก ๆ ท่ามกลางชีวิตที่ซ้ำซากน่าเบื่อของหมาป่า

เมื่อทั้งคู่หายใจเหนื่อยหอบกันแล้ว ซูหลินก็ส่งสัญญาณให้หยุดพัก

ก่อนจะให้ลูกพี่ลูกน้องพาทั้งสองไปกินอาหารชดเชยพลังที่เสียไป

พอดีกับเวลานี้เอง เสี่ยวฮุยที่นอนหลับไปหลายชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมาพอดี

ดังนั้นซูหลินจึงพามันออกจากถ้ำอีกครั้ง

ในความมืดสนิทของรัตติกาล ดวงตาสีเขียวของเขากับเสี่ยวฮุยส่องแสงเย็นเยียบอยู่บนผืนหิมะ

แผ่นดินขั้วโลกเหนือในตอนนี้เงียบสงัด แทบไม่มีสัตว์นักล่าออกหาอาหาร เพราะส่วนใหญ่ต่างเลือกที่จะนอนหลับเพื่อประหยัดพลังงาน

ยกเว้นแต่ผู้ที่หิวโหยจนทนไม่ไหวเท่านั้นที่จะออกหากิน

ซูหลินกับเสี่ยวฮุยออกเดินค้นหาเหยื่อตามทาง ด้วยพลังที่เขามีในตอนนี้ หากไม่เจอฝูงหมาป่าขนาดใหญ่สิบกว่าตัว หรือหมีสีน้ำตาลกับหมีขั้วโลกที่โตเต็มวัย ก็แทบไม่มีศัตรูตัวใดที่สามมารถต่อกรกับเขาได้

ทว่าผลลัพธ์กลับน่าผิดหวัง เพราะระหว่างทางมีเพียงหนูเลมมิ่งให้พบเท่านั้น แม้แต่กระต่ายอาร์กติกที่ปกติหาดูได้ง่ายก็ไม่ปรากฏตัวเลย

หนูเลมมิ่งเป็นสัตว์ที่ขยายพันธุ์เร็ว กินได้แทบทุกอย่าง จึงยังคงกระจายตัวอยู่มาก แม้ในสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายและมืดมิดเช่นนี้

“ปั่ก!”

เสี่ยวฮุยวิ่งปราดเข้าไปฟาดกระเล็บลงอย่างแม่นยำ ฆ่าหนูเลมมิ่งได้เจ็ดถึงแปดตัวในคราวเดียว จากนั้นมันก็คาบซากแล้วเดินมาหาซูหลิน

แต่ซูหลินส่ายหัวปฏิเสธ บอกให้มันกินเองก็พอ

เพราะสำหรับเขาแล้ว เนื้อของหนูเลมมิ่งไม่อร่อยเลย แถมแต้มวิวัฒนาการที่ได้จากการกินมันก็ลดลงเหลือเพียง 0.1 ดังนั้นถ้าให้เขากินหนูเลมมิ่ง เขายอมกลับไปกินเนื้อหมีที่ถ้ำยังจะดีกว่า

“อ้าวว”

เสี่ยวฮุยเมื่อเห็นหัวหน้าไม่กิน ก็ตอบรับเสียงต่ำ ก่อนจะก้มลงกินอย่างเอร็ดอร่อย

หลังจากก้าวเข้าสู่ระดับสี่ ความอยากอาหารของมันก็มากกว่าหมาป่าอาร์กติกทั่วไปหลายเท่า

หนูเลมมิ่งเจ็ดถึงแปดตัวถูกกลืนลงท้องในพริบตา แต่ท้องของมันกลับรู้สึกอิ่มเพียงสองถึงสามส่วนเท่านั้น

---------------