บทที่ 19 ห้องอาหารตะวันตกโม่เปิ่น

บทที่ 19 ห้องอาหารตะวันตกโม่เปิ่น
เมื่อเหมี่ยวเหมี่ยวเดินตามบริกรผ่านทางเดินยาวเข้าไปในร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างมีสไตล์
แสงไฟภายในร้านสลัวๆ ทำให้แขกทุกคนภายใต้แสงและเงาดูมีระดับขึ้นมาทันที
เธอเปิดโหมดเรดาร์สอดส่องทันที
“คุณลุงข้างหน้าใส่โรเล็กซ์”
“คนที่ดูหนุ่มกว่าหน่อยข้างๆ ใส่ชุดอาร์มานี่ทั้งตัว”
“ผู้หญิงคนนั้น... เหอะๆ... โลโก้แอร์เมสดูแปลกๆ”

ขณะที่เหมี่ยวเหมี่ยวกำลังวิเคราะห์อยู่ บริกรก็นำเธอมาถึงที่นั่งแล้ว
เป็นที่นั่งติดหน้าต่าง
แสงสียามค่ำคืนของเมืองส่องประกายราวกับอัญมณี
ความงดงามจากมุมสูงนี้ทำให้เธอรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ จากนักศึกษาวิทยาลัยศิลปะที่ไม่มีพื้นเพอะไรเลยจนมาถึงจุดนี้ได้ ความยากลำบากที่ผ่านมามีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้
‘เหมี่ยวเหมี่ยว อนาคตเธอจะต้องเป็นคนที่เหนือกว่าคนอื่นให้ได้!’
เธอให้กำลังใจตัวเองในใจ ดื่มน้ำมะนาวอย่างสง่างาม แล้วพูดกับบริกรที่ยืนรออยู่ข้างๆ
“อาหารเรียกน้ำย่อย ฉันเอาหอยทากอบเนยฝรั่งเศส”
“ส่วนซุป ฉันไม่ชอบหวานเกินไป เอาซุปข้นล็อบสเตอร์แล้วกัน”
“สลัดไม่ใส่เบคอน ช่วงนี้ฉันกำลังลดน้ำหนัก”
“อาหารจานหลัก เอาสเต็กเวลลิงตัน สุกระดับเจ็ด”
“ของหวาน...”

หลังจากบริกรจดออเดอร์เสร็จ ก็ถามว่าจะรับไวน์หรือไม่
เหมี่ยวเหมี่ยวโบกมืออย่างสง่างาม “ฉันขับรถมา ไว้วันหลังแล้วกัน!”
บริกรยิ้มเล็กน้อย เธอทำงานนี้มานานแล้ว ลูกค้ามีดีแค่ไหน แค่ได้คุยกันไม่กี่นาทีก็พอจะเดาได้เกือบหมด
ผู้หญิงสวยคนนี้พูดจา...
เหอะๆ
ลูกค้าแบบนี้แหละที่รับมือยากที่สุด

***

และความเป็นจริงก็เป็นไปตามที่บริกรคาดการณ์ไว้
การสั่งอาหารที่ดูเหมือนเชี่ยวชาญของเหมี่ยวเหมี่ยวนั้น จริงๆ แล้วมาจากคู่มือในอินเทอร์เน็ตทั้งสิ้น
ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ถ้าไม่ใช่เพื่อยกระดับภาพลักษณ์ของตัวเอง ให้บรรดาสปอนเซอร์เห็นว่าเธอเป็นคนมีรสนิยมในการใช้ชีวิต
เธอก็คงไม่ยอมเสียเงินกับอาหารแพงๆ แบบนี้หรอก
ไม่นานนัก
บริกรก็นำอาหารสองจานมาเสิร์ฟพร้อมกับแนะนำเมนู
เหมี่ยวเหมี่ยวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเริ่มถ่ายรูปเช็คอิน
ขณะที่กำลังหามุมต่างๆ
คิ้วเรียวของเหมี่ยวเหมี่ยวก็ขมวดเข้าหากัน เธอซูมภาพหนึ่งเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นแผ่นหลังของชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้น และรองเท้าแตะ
“น่ารำคาญชะมัด!”
“รูปนี้ใช้ไม่ได้เลย”
“คนนั้นมาอยู่ในตำแหน่งที่พอดีกับองค์ประกอบภาพเป๊ะ”
เมื่อคิดได้ดังนั้น
เหมี่ยวเหมี่ยวก็เรียกบริกรด้วยความไม่พอใจ
“เวทเทอร์”
“ฉันอยากจะถามหน่อยว่าทำไมคนนั้นถึงแต่งตัวแบบนั้นเข้ามาในร้านอาหารได้ ไม่ใช่ว่ามีกฎให้แต่งกายสุภาพเหรอ?”

บริกรไม่คิดว่าลูกค้าคนนี้จะหาเรื่องจากเรื่องแบบนี้ จึงรีบอธิบายทันที
“‘ห้องอาหารตะวันตกโม่เปิ่น’ ของเราแนะนำให้แขกทุกท่านแต่งกายสุภาพ แต่เป็นเพียงคำแนะนำเท่านั้นค่ะ และแขกท่านนั้น...”
เหมี่ยวเหมี่ยวขัดจังหวะอีกฝ่าย จับประเด็นได้แค่ครึ่งแรก แล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกตามความเคยชิน
“ในเมื่อมีข้อกำหนดในการรับประทานอาหาร ฉันก็หวังว่าทางร้านจะไม่ปล่อยให้ใครก็ได้เข้ามา ฉันรู้สึกว่านี่เป็นการไม่ให้เกียรติแขกคนอื่นๆ”

บริกรเห็นว่าเสียงของอีกฝ่ายเริ่มดังขึ้น รบกวนแขกคนอื่นๆ จึงรีบพูดว่า
“คุณลูกค้าคะ กรุณาอย่าถ่ายรูปนะคะ จะเป็นการรบกวนแขกท่านอื่น และทางนั้นเป็น.....”
เหมี่ยวเหมี่ยวลุกขึ้นยืน ขัดจังหวะอีกฝ่ายอีกครั้ง พูดอย่างไม่ยอมแพ้
“ฉันไม่ได้ถ่ายเธอซะหน่อย! เธอจะรีบร้อนอะไร? อีกอย่างนี่เป็นปัญหาด้านการจัดการของพวกคุณ”

บริกรโบกมือไปมา “คุณลูกค้าคะ กรุณาเข้าใจด้วยค่ะ ภายในร้านอาหารไม่อนุญาตให้ถ่ายรูป”
“อ๊า”
เหมี่ยวเหมี่ยวร้องเสียงหลง “คุณทำอะไรน่ะ? คุณทำฉันเจ็บนะ~”

บริกรหน้าแดงก่ำ เธอแค่พยายามจะบังมุมกล้องโทรศัพท์ ไม่ได้แตะต้องตัวอีกฝ่ายเลย
“คุณลูกค้าคะ คุณ...คุณจะมากล่าวหาฉันไม่ได้นะคะ ฉันยังไม่ได้แตะตัวคุณเลย...”
เหมี่ยวเหมี่ยวแค่นเสียงเย็นชา “นี่คือบริการของ ‘ห้องอาหารตะวันตกโม่เปิ่น’ ของพวกคุณเหรอ?”
“ร้านใหญ่รังแกลูกค้าดีจริงๆ”

ความวุ่นวายนี้ดึงดูดความสนใจของแขกคนอื่นๆ ที่กำลังรับประทานอาหารอยู่โดยธรรมชาติ แต่บรรดาผู้ดีในที่นี้ไม่ได้เข้ามามุงดูเหมือนคนทั่วไป
แขกหลายคนที่พอจะรู้เรื่องราว มองหญิงสาวสวยคนนั้นพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่เหมือนกำลังรอชมเรื่องสนุก
......

เสียงทางนั้นดังไม่เบา
เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำให้ซูอวิ๋นโจวรู้สึกพูดไม่ออก
เจี่ยนซานที่ยืนอยู่ข้างๆ มอง ‘ลูกคุณหนู’ ที่สีหน้าเปลี่ยนไป พลางโค้งตัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คุณซูครับ เดี๋ยวผมไปจัดการให้ครับ”

ครู่ต่อมา
เจี่ยนซานเดินมาถึงตรงหน้าเหมี่ยวเหมี่ยว สายตาจ้องมองอีกฝ่ายตรงๆ
“คุณผู้หญิงครับ การกระทำของคุณส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อการรับประทานอาหารของคนรอบข้าง กรุณา...”
เหมี่ยวเหมี่ยวพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ทำไม? ร้านของคุณไม่คิดจะทำตามกฎที่ตัวเองตั้งไว้แล้วเหรอ?”

เจี่ยนซานแสดงสีหน้าจนปัญญา “คุณผู้หญิงครับ พอจะคุยกันส่วนตัวได้ไหมครับ? ผมจะให้คำตอบที่คุณพอใจ”
เหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองไปรอบๆ แล้วพูดอย่างมั่นใจ “ทำไมล่ะ มีเรื่องอะไรที่พูดต่อหน้าทุกคนไม่ได้เหรอ?”
“จะบอกอะไรให้นะ ฉันเป็นบล็อกเกอร์สายอาหาร มีผู้ติดตามหลายแสนคนนะ.....”

เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย
เจี่ยนซานก็พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“คุณผู้หญิงครับ ห้องอาหารตะวันตกของเราเพียงแค่แนะนำให้แขกแต่งกายสุภาพ ไม่ได้บังคับ”
“อีกอย่าง ทางนั้นเป็นโซนสำหรับสมาชิกวีไอพีของเรา”
“ผมพูดแบบนี้คุณเข้าใจไหมครับ?”

สิ้นเสียงนั้น
เหมี่ยวเหมี่ยวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง บนใบหน้าปรากฏความอับอายและตกตะลึง
จากที่ไหนสักแห่งข้างๆ มีเสียงที่ฟังดูแดกดันดังขึ้น
“เหอะๆ~”
“เธอแต่งตัวสวยงามมาเพื่อทานข้าวเช็คอินโดยเฉพาะ”
“แต่คนอื่นเขาแค่ลงมาทานข้าวเย็นธรรมดาๆ”
“เน็ตไอดอลเหรอ? น่าสนใจดีนี่!”
“……”

เสียงซุบซิบจากรอบข้าง ในตอนนี้ดังขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด
สายตาที่เย้ยหยันเหล่านั้น ราวกับฝ่ามือที่ตบลงบนใบหน้าที่เธอทุ่มเงินสร้างมาอย่างหนักหน่วง
แต่เหมี่ยวเหมี่ยวที่สามารถไต่เต้าจนเป็นเน็ตไอดอลที่มีชื่อเสียงได้ ไม่ได้อาศัยแค่ความสามารถเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีความหน้าหนาเทียบเท่ากำแพงเมืองจีนอีกด้วย
ถึงแม้จะกลายเป็นตัวตลกที่น่าสมเพช
ก็ต้องเดินหน้าต่อไป
ใบหน้าของเธอแดงก่ำ แสร้งทำเป็นพูดว่า “ฉัน...ฉันเป็นผู้บริโภคคนหนึ่ง และก็เป็นบล็อกเกอร์สายอาหารด้วย เคยไปร้านอาหารดังๆ มาเยอะ...เยอะมาก วันนี้ก็แค่ให้คำแนะนำส่วนตัวเท่านั้นเอง”

เจี่ยนซานมีหรือจะดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง นิ้วของบล็อกเกอร์สายอาหารคนนั้นขาวซีด แทบจะจิกโต๊ะจนเป็นรอยอยู่แล้ว
อย่างไรเสียก็เป็นงานบริการ
เจี่ยนซานจึงทำได้เพียงยิ้มสู้แต่ในใจก็ด่ากราด พร้อมกับหาทางลงให้อีกฝ่าย
“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำอันมีค่าของคุณครับ”
“ขอให้มีความสุขกับการรับประทานอาหารนะครับ!”

เหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าอย่างหยิ่งยโสแล้วนั่งลง แอบสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง แล้วก็ดื่มน้ำมะนาวไปอีกอึกใหญ่
ถึงแม้บนใบหน้าจะยังรู้สึกร้อนผ่าว แต่ในที่สุดก็สามารถหยุดความคิดที่จะวิ่งหนีไปได้
ไม่นานนัก
บริกรก็นำอาหารเลิศรสมาเสิร์ฟ
สำหรับลูกค้าประเภทนี้ ทัศนคติของร้านอาหารก็คือ รีบกินให้เสร็จ แล้วก็รีบไสหัวไปซะ
เหมี่ยวเหมี่ยวเริ่มทานอาหาร แต่ทุกคำที่ทานเข้าไปราวกับนั่งอยู่บนกองเข็ม
พร้อมกันนั้นสายตาก็คอยเหลือบมองไปยังชายเสื้อยืดสีขาวคนนั้นอยู่เป็นระยะๆ
วันนี้เธอเสียหน้าไปบ้าง แต่ก็ยังมีโอกาสที่จะเปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นดีได้
เมื่อเห็นอีกฝ่ายลุกขึ้นจากไป
เธอก็รีบตามไปทันที
ที่ทางเดินยาวของห้องอาหารตะวันตก
เธอก็ขวางทางอีกฝ่ายไว้
อาจจะเป็นเพราะรีบวิ่งตามมา
หน้าอกของเหมี่ยวเหมี่ยวจึงกระเพื่อมขึ้นลง โค้งเว้าดูใหญ่ขึ้นเล็กน้อย เธอบีบรอยยิ้มหวานออกมา
“พี่ชายคะ รบกวนเวลาสักครู่ได้ไหมคะ?”