บทที่ 15: การเตรียมตัวก่อนเดินป่า

บทที่ 15: การเตรียมตัวก่อนเดินป่า

“โชคดีจริงๆ!”

หลินเซินแอบดีใจอยู่ในใจ ก็แหม... ไม่ได้ทำอะไรเลยก็ได้เงินมาแปดพันกว่าหยวน เหมือนกับส้มหล่นชัดๆ

ทีนี้ก็เหลืออีกแค่ห้าหมื่นก็จะทำภารกิจสองแสนของแอปโกยทรัพย์สำเร็จแล้ว

หลินเซินครุ่นคิดในใจเงียบๆ

เงินน่ะต้องเก็บออม แต่ก็ทิ้งการใช้จ่ายไปไม่ได้เหมือนกัน

ไม่อย่างนั้นก็จะไม่มีแรงจูงใจในการเก็บเงินแล้ว

ดังนั้น หลินเซินจึงตรงดิ่งไปยังห้างว่านต๋า (Wanda Plaza ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ในจีน) เริ่มปฏิบัติการช้อปปิ้งครั้งใหญ่

อย่างแรกเลยก็คืออุปกรณ์พื้นฐาน

รองเท้าเดินป่ากันลื่นที่เบาสบายระบายอากาศได้ดี เสื้อผ้ากับกางเกงที่ทำจากผ้าไหมน้ำแข็งแห้งไว กระเป๋าเป้สะพายหลังสำหรับเดินทาง

และที่สำคัญที่สุดก็คือเสื้อกันแดด

หลินเซินค้นหาข้อมูลในเน็ตอยู่นาน สุดท้ายก็เลือกแบรนด์ KALLAS

อย่างแรกเลยก็คือมันเป็นแบรนด์ของจีนเอง ค่อนข้างจะเป็นมิตรกับมือใหม่หัดเดินป่า ราคาก็ไม่แพงมากด้วย

อุปกรณ์ทั้งชุดนี้ งบประมาณสามพันหยวน

เกินมาสองร้อย ราคาก็ยังอยู่ในช่วงที่หลินเซินพอจะรับได้

ยังไม่ทันพูดถึงว่าจะเดินป่านานแค่ไหน แต่อุปกรณ์ต้องซื้อของดีไว้ก่อน

หลังจากจัดการเรื่องเสื้อผ้าเสร็จ หลินเซินก็เริ่มลังเลเรื่องสเปรย์กันแดด

ก็แหม... ส่วนที่ปิดไม่มิดอย่างใบหน้ากับลำคอ มันก็ยังโดนแดดเผาได้ง่ายอยู่ดี

ดังนั้น การเดินป่าหน้าร้อน จึงต้องทากันแดดให้ดี

แต่สเปรย์กันแดดมันจัดอยู่ในหมวดเครื่องสำอาง ซึ่งเรื่องนี้หลินเซินไม่มีความรู้เลย

แถมการที่ผู้ชายตัวโตๆ คนเดียวไปเดินด้อมๆ มองๆ ในร้านเครื่องสำอาง มันก็ดูจะน่าอายชอบกล

ดังนั้น หลินเซินจึงยืนลังเลอยู่หน้าเคาน์เตอร์ลอรีอัลอยู่นาน ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องทักด้วยความประหลาดใจดังมาจากด้านหลัง

“พี่เซิน!?”

หืม?

หลินเซินหันไปมอง ก็เห็นผู้หญิงสองคนกำลังวิ่งมาทางนี้ สีหน้าก็พลันชะงักไปครู่หนึ่ง

“สวีเหล่ย?”

วันนี้สวีเหล่ยแต่งตัวแตกต่างจากตอนทำงาน

เดรสสั้นสีดำทรงเปิดไหล่สไตล์สาวหวานซ่อนเปรี้ยว + ถุงน่องสีดำ + รองเท้าส้นสูง

โดยรวมแล้วดูเซ็กซี่มาก บวกกับแว่นตากรอบดำยิ่งเสริมให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต้องเหลียวมองด้วยความสงสัย

แน่นอนว่าหลินเซินก็สงสัยเหมือนกัน

“เธอมาทำอะไรที่นี่? วันนี้วันศุกร์ไม่ใช่เหรอ?”

“หนูทำงานเสร็จแล้วค่ะ”

สวีเหล่ยใช้มือทัดผมแก้เก้อเล็กน้อย

“วันนี้มีประชุม หัวหน้าบอกให้แบ่งงานของพี่ไปทำ หนูก็เลยเอางานส่วนใหญ่ของหนูใส่เข้าไปด้วยเลยค่ะ อิอิ”

“...”

จะว่าไปแล้ว ก็ฉลาดเหมือนกันนะเนี่ย!

หลินเซินอึ้งไปครู่หนึ่ง พูดอะไรไม่ออก กลับกลายเป็นสวีเหล่ยที่กระตือรือร้นแนะนำเพื่อนที่อยู่ข้างๆ

“แล้วหนูก็เลยลาครึ่งวัน มาเดินช้อปปิ้งเป็นเพื่อนเจิ้งหมิ่น เพื่อนสนิทของหนูที่เพิ่งอกหักมาค่ะ”

“เสี่ยวหมิ่น นี่คือพี่หลินเซินที่ฉันพูดถึงบ่อยๆ ไง ที่ทำงานเขาดูแลฉันดีมากเลยนะ!”

“สวัสดีค่ะพี่เซิน”

เจิ้งหมิ่นกล่าวทักทายหลินเซินเบาๆ ขอบตาแดงๆ ดูแล้วน่าจะร้องไห้มานานพอสมควร

หลินเซินเห็นแล้วก็พยายามทำน้ำเสียงให้อ่อนโยนที่สุด

“สวัสดีครับ”

“พี่เซินคะ ทำไมพี่มาเดินช้อปปิ้งคนเดียวล่ะคะ?”

พอเห็นหลินเซินหิ้วถุงใหญ่ถุงน้อย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นถุงกระดาษของไคเล่อสือ สวีเหล่ยก็อดที่จะถามด้วยความสงสัยไม่ได้

“นี่พี่จะไปปีนเขาเหรอคะ?”

“สุดสัปดาห์นี้จะไปเดินป่าน่ะครับ”

หลินเซินยิ้มบางๆ

“ตอนแรกว่าจะเลือกสเปรย์กันแดดสักหน่อย แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะเลือกอะไรดี”

“หนูช่วยเลือกให้ไหมคะ!”

สวีเหล่ยกระตือรือร้นมาก เดินนำหลินเซินเข้าไปในเคาน์เตอร์ลอรีอัลทันที แล้วก็แนะนำเหมือนเป็นพนักงานขายเองเลย

“จริงๆ แล้วถ้าเป็นของผู้ชายนะคะ หนูแนะนำตัวนี้เลยค่ะ ลาโรช-โพเซย์ แอนเทลิโอส ยูวีมูน 400 อินวิซิเบิ้ล ฟลูอิด เอสพีเอฟ 50+”

“เนื้อครีมบางเบา กันแดดได้นาน ไม่ทำร้ายผิวด้วยค่ะ”

“ที่แท้เธอก็รู้เรื่องผลิตภัณฑ์กันแดดดีเหมือนกันนะเนี่ย”

หลินเซินเอ่ยชมไปประโยคหนึ่ง พอดีเขาไม่มีไอเดียอะไรอยู่แล้ว ก็เลยตอบตกลงตามคำแนะนำของสวีเหล่ยอย่างง่ายดาย

“ขอบใจนะ เดี๋ยวฉันไปจ่ายเงินเอง”

“เอ๊ะ!”

สวีเหล่ยไม่คิดว่าหลินเซินจะตัดสินใจจ่ายเงินเร็วขนาดนี้ รีบเรียกเขาไว้ทันที

“ถ้าสุดสัปดาห์นี้จะไปเดินป่า หนูขอไปด้วยได้ไหมคะ?”

“เธอชอบเดินป่าด้วยเหรอ?”

“ชอบสิคะ!”

สวีเหล่ยรีบตอบรับทันที

“ก็แค่เดินเองนี่คะ! ออกกำลังกาย มีประโยชน์ตั้งเยอะแยะ”

“ไว้คราวหน้าแล้วกันนะครับ”

หลินเซินทำหน้าขอโทษ

“สุดสัปดาห์นี้ผมมีนัดแล้ว ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับ ไว้ว่างๆ ผมจะเลี้ยงข้าวคุณเป็นการตอบแทน”

พูดจบ หลินเซินก็หยิบสเปรย์กันแดดไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ทันที ทิ้งให้สวีเหล่ยยืนอึ้งอยู่ที่เดิม

มีนัดแล้ว?

หรือว่าพี่เซินจะคืนดีกับแฟนเก่าแล้ว?

ไม่น่าจะเร็วขนาดนั้นนะ!

ถ้าไม่ใช่แบบนั้น แล้วจะเป็นใครกันล่ะ?

“เหล่ยเหล่ย”

พอเจิ้งหมิ่นเห็นหลินเซินเดินไปแล้ว ก็รีบดึงแขนสวีเหล่ยแล้วถามด้วยความสงสัยทันที

“เธอไม่ใช่เหรอที่บอกว่าหลินเซินอ้วนจะตาย? นี่เรียกว่าอ้วนเหรอ?”

“เขาลดความอ้วนแล้วล่ะ”

สวีเหล่ยพูดแซว

“เหมือนเธอไง อกหักรักคุด”

“ที่แท้เขาก็เลิกกับแฟนแล้วเหมือนกันเหรอเนี่ย...”

เจิ้งหมิ่นมองตามหลินเซินที่หายเข้าไปในลิฟต์แล้วก็พึมพำกับตัวเอง

“หน้าตาก็หล่อดีนี่นา หรือว่าจะให้ฉันแนะนำให้รู้จักหน่อยดีไหม?”

“ไปๆๆ ไปเล่นตรงโน้นไป!”

สวีเหล่ยเหลือบมองเพื่อนสนิทของตัวเองด้วยหางตา

“ฉันยังไม่ได้กินเนื้อเลยนะ เธอก็คิดจะซดน้ำแกงแล้วเหรอ? ถ้าจะคบก็น่าจะเป็นฉันก่อนสิ! หน้าอกฉันใหญ่กว่าเธออีกนะ!”

“ก้นฉันงอนกว่าเธออีกย่ะ!”

“ก้นเธองอนก็ไม่ใช่เพราะโดนแฟนเธอตีเหรอ? ตอนนี้เธอเลิกกับแฟนแล้ว ฉันรอดูเลยว่าเธอจะเอาอะไรมาสู้กับฉัน!”

“สวีเหล่ย!! เธอจะขุดเรื่องที่ไม่ควรขุดขึ้นมาพูดทำไมเนี่ยหา!”

…

หลังจากนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินกลับมาถึงแถวบ้านแล้ว หลินเซินก็แวะไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของครั้งใหญ่อีกรอบ

กระทิงแดงสองขวดกับน้ำเกลือแร่เอเลี่ยน เอนเนอร์จี ดริงก์ เตรียมไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ พร้อมกับซื้อผักผลไม้ถุงใหญ่มาทำอาหารคลีนไว้พกไปด้วย ส่วนที่เหลือก็เอาไว้เติมตู้เย็นที่เริ่มจะว่างแล้ว

ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว ก็รอแค่การไปเที่ยวเดินป่าวันพรุ่งนี้เท่านั้น!

หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว หลินเซินก็เปิดเน็ตค้นหาข้อมูลอย่างละเอียด ดูว่ามีอะไรที่เขายังลืมไปหรือเปล่า

ทันใดนั้น คอมเมนต์หนึ่งในแอปเสี่ยหงซูก็ทำให้เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“แถวภูเขาเสอซานมีสถานีอนามัยชุมชนบ้างไหมคะ? เดินนานมาก เท้าพองหมดแล้วค่ะ”

ใช่เลย!

หลินเซินเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า บางทีน่าจะเตรียมอุปกรณ์ปฐมพยาบาลไปด้วย

ก็แหม... กิจกรรมกลางแจ้งมันก็มีความเสี่ยงอยู่เหมือนกันนะ

ดังนั้น หลินเซินจึงเปิดแอปเหม่ยถวน สั่งซื้อสำลีก้านชุบไอโอดีน พลาสเตอร์ปิดแผล และผ้าพันแผล เตรียมไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน

ทันใดนั้น สาวมั่นสุดเย็นชาก็ส่งข้อความมา

[ฉินเยว่นาน: แปดโมงเช้ารวมตัวกันนะ]

[หลินเซิน: (สติกเกอร์ OK) .jpg]

หลังจากตกลงเวลากันเรียบร้อยแล้ว หลินเซินก็ถอดคอนแทคเลนส์ออก แปะแผ่นมาส์กตารอบดวงตาแล้วก็เตรียมตัวเข้านอน

วันที่ 2 สิงหาคม ปี 2025, วันเสาร์

อุณหภูมิ 24℃～30℃, มีเมฆเป็นส่วนใหญ่

「ธนาคารเจี้ยนเซ่อ: บัญชี XXXX7946 ของท่านมีเงินเข้า ณ วันที่ 02 ส.ค. เวลา 00:01 จำนวน 4000.00หยวน ยอดเงินคงเหลือปัจจุบัน: 154,000.00 หยวน」

ยังไม่ทันที่เสียงนาฬิกาปลุกตอนเจ็ดโมงครึ่งจะดัง หลินเซินก็ตื่นนอนล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวก็คือ สายตาของเขามันแย่ลงอีกหนึ่งร้อย!

นี่จึงทำให้เขาต้องซื้อคอนแทคเลนส์ค่าสายตาสี่ร้อยมาใส่อีกคู่

“รู้สึกเหมือนเวลาจะไม่พอแฮะ”

เหลือบมองนาฬิกาบนผนัง หลินเซินก็บ่นพึมพำในใจ

กว่าเขาจะจัดแต่งทรงผมหน้ากระจกเสร็จ แล้วก็เปลี่ยนเป็นชุดเดินป่าที่ซื้อมาเมื่อวาน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาทันที

“ฉันอยู่ข้างล่างแล้ว”

สี่คำเย็นชาที่ดังมาจากในโทรศัพท์ทำเอาหลินเซินใจหายวาบ

เขาเกลียดคนที่ไม่ตรงต่อเวลาที่สุด ดังนั้นเขาจึงเข้มงวดกับตัวเองมากเช่นกัน

“เดี๋ยวลงไปเดี๋ยวนี้เลยครับ!”

หลังจากหลินเซินวางสายโทรศัพท์แล้ว เขาก็รีบคว้ากระเป๋าเป้แล้วก็วิ่งลงไปข้างล่างทันที

เป็นไปตามคาด Volvo S90 คันที่โดดเด่นสะดุดตานั่นจอดรออยู่ข้างล่างแล้ว

ฉินเยว่นานยืนพิงประตูรถฝั่งคนขับ กอดอกอยู่

วันนี้เธอตั้งใจแต่งตัวเป็นชุดสำหรับกิจกรรมกลางแจ้งมาโดยเฉพาะ

เสื้อกล้ามสายเดี่ยวสีขาว + กางเกงพาราชูตทรงหลวมสีเทาอ่อน + รองเท้าผ้าใบ

หมวกแก๊ป + หูฟังแบบครอบหู (คล้องไว้ที่คอ) + แว่นกันแดด (แขวนไว้ที่อก) เป็นเครื่องประดับ

โดยรวมแล้วเป็นสไตล์อเมริกันวินเทจ ดูสบายๆ ไม่เร่งรีบ

โดยเฉพาะเสื้อกันแดดสีขาวที่ผูกไว้รอบเอวบางๆ ยิ่งเพิ่มความน่ารักขี้เล่นเข้าไปอีก

การแต่งตัวอย่างพิถีพิถันของฉินเยว่นานทำให้หลินเซินถึงกับตาลุกวาวเลยทีเดียว