บทที่ 16: โอบกอดธรรมชาติ

บทที่ 16: โอบกอดธรรมชาติ

“พี่นานครับ ชุดนี้พี่ใส่แล้วหล่อมากเลยครับ”

หลินเซินเอ่ยชมจากใจจริง ทำเอาฉินเยว่นานเหลือบมองเล็กน้อย ดูเหมือนจะเขินๆ นิดหน่อย

“แว่นคุณล่ะ?”

“เมื่อวานพอได้ยินว่าจะได้มาเดินป่ากับพี่นาน ผมก็ตื่นเต้นจนเผลอทำแว่นแตกไปแล้วล่ะครับ”

“ปากหวาน”

พอเจอท่าทางทะเล้นของหลินเซิน ฉินเยว่นานกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรเลย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกแปลกใหม่เสียด้วยซ้ำ

เธอแอบมองหลินเซินที่อยู่ตรงหน้า หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นมาเล็กน้อย

เขาว่ากันว่าแว่นตาสามารถปิดบังความหล่อได้ เมื่อก่อนฉินเยว่นานก็ไม่เชื่อหรอกนะ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน

หลินเซินที่ถอดแว่นออกแล้ว ดูหล่อเหลาและมีเสน่ห์กว่าตอนที่ดูซื่อๆ เมื่อก่อนเยอะเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขาลดความอ้วนสำเร็จแล้ว กรอบหน้ากับรูปร่างก็ดูสมส่วนมาก ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นหนุ่มหล่อสไตล์สปอร์ตที่มั่นใจในตัวเอง

ยิ่งพอใส่ชุดเดินป่าแล้ว ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นไปอีก

ทำเอาฉินเยว่นานถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง จนกระทั่งหลินเซินโบกมือตรงหน้าเธอ

“พี่นานครับ?”

“คุณไม่ใส่แว่นแล้วมองเห็นเหรอ?”

ฉินเยว่นานรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที ทำเอาหลินเซินอดที่จะยักไหล่อย่างจนใจไม่ได้

“แน่นอนว่ามองไม่เห็นสิครับ ถ้าเจอร้านขายยาข้างทาง ผมว่าจะไปซื้อคอนแทคเลนส์สักหน่อย”

“ได้สิ ขึ้นรถเถอะ”

ฉินเยว่นานส่งสัญญาณให้หลินเซินโยนกระเป๋าเป้ไปไว้ที่เบาะหลัง ส่วนเขาก็อาสาเป็นคนขับรถให้เอง

ก็แหม... ประธานบริษัทเงินเดือนเป็นล้านยังอุตส่าห์มารับด้วยตัวเองแล้ว คุณจะไม่ช่วยทำอะไรเลยได้ยังไงล่ะ?

หลังจากขับรถออกจากชุมชนหมินอันแล้ว ฝั่งตรงข้ามถนนก็มีร้านขายยากั๋วต้าพอดี

หลินเซินเข้าไปซื้อคอนแทคเลนส์ค่าสายตาสี่ร้อยมากล่องหนึ่ง พอออกมาแล้วก็นั่งที่เบาะคนขับ เงยหน้าเริ่มใส่คอนแทคเลนส์

พอเห็นท่าทางที่ไม่ค่อยคล่องแคล่วของเขา ฉินเยว่นานก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“คุณไม่เคยใส่คอนแทคเลนส์เหรอ?”

“ไม่เคยครับ”

“งั้นฉันช่วยนะ”

ฉินเยว่นานให้หลินเซินเลื่อนเบาะคนขับไปข้างหลังเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นมารับกล่องคอนแทคเลนส์จากมือเขา ยื่นนิ้วชี้ขาวเนียนไปแตะที่ส่วนนูนของคอนแทคเลนส์

พลางใช้มือประคองไหล่ของเขา ตัวเธอก็เอียงมาข้างหน้า จนแทบจะเรียกได้ว่าแนบชิดกันเลยทีเดียว

ระยะที่ใกล้ขนาดนี้ทำเอาหลินเซินประหม่ามาก

ก็แหม... สัมผัสอุ่นนุ่มเหมือนเต้าหู้ร้อนๆ ที่แขนขวานั่นมันไม่ใช่ของปลอมนะ

มีของดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!

หลินเซินใจเต้นไม่เป็นส่ำ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเย็นชาดังมาจากข้างหู

“มองไปทางซ้าย”

หืม?

หลินเซินทำตามอย่างว่าง่าย ทันทีที่เขาเหลือบตาไปทางซ้าย ฉินเยว่นานก็ฉวยโอกาส จิ้มลงไปทันที!

“ซี้ด—!”

หลินเซินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตกใจจนเด้งตัวขึ้นมานั่งตรง กะพริบตาถี่ๆ

ถึงแม้จะแสบจนน้ำตาไหลออกมา แต่ด้วยการเสียดสีของลูกตากับเปลือกตา ในที่สุดก็ใส่คอนแทคเลนส์เข้าไปได้สำเร็จ

แต่นี่ก็สร้างความหวาดผวาให้กับหลินเซินเป็นอย่างมาก

วิธีใส่คอนแทคเลนส์นี่มันป่าเถื่อนจริงๆ!

“พี่นานครับ พี่เคยใส่คอนแทคเลนส์เหรอ?”

“ไม่เคย”

“แล้วทำไมพี่ถึงอาสามาช่วยผมล่ะครับ!”

หลินเซินอดที่จะบ่นออกมาอย่างแรงไม่ได้

เห็นท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยมของพี่แล้ว นึกว่าจะมีประสบการณ์ซะอีก!

ผลลัพธ์คือบอกว่าไม่เคย?

“ฉันเคยเรียนรู้เทคนิคการใส่คอนแทคเลนส์เล็กๆ น้อยๆ จากในเน็ตมาน่ะ เขาบอกว่าแค่ให้มองไปด้านใดด้านหนึ่ง ก็จะเอาชนะพฤติกรรมการกะพริบตาโดยไม่รู้ตัวได้แล้ว”

ฉินเยว่นานใช้นิ้วแตะคอนแทคเลนส์อีกข้างหนึ่งขึ้นมา ดวงตาเย็นชาของเธอกะพริบอย่างซุกซน สีหน้าดูอยากจะลองอีกครั้ง

หลินเซินเห็นแล้วก็รีบห้ามเธอทันที

“ผมว่าผมทำเองดีกว่าครับ!”

“ฟิ้ดด”

ฉินเยว่นานแค่นเสียงเบาๆ ขณะที่หลินเซินกำลังใส่คอนแทคเลนส์ เธอก็เปิดเพลงโปรดของตัวเองจากเครื่องเสียงในรถ

Volvo S90 คันนี้เป็นรุ่นท็อปสุด ติดตั้งระบบเครื่องเสียงระดับเทพของ Bowers & Wilkins

ทั้งคันมีลำโพงไฮไฟทั้งหมด 19 ตัว เวลาทำงานพร้อมกันคุณภาพเสียงไม่ด้อยไปกว่า Harman Kardon เลยแม้แต่น้อย

♪~ค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วง ร่วงโรยท่ามกลางใบไม้ที่ปลิดปลิว~♪

♪~โลกสีเหลืองหม่น ค่อยๆ เลือนลางไปกับสายลม~♪

พอได้ยินท่วงทำนองที่คุ้นเคย หลินเซินก็อดที่จะชะงักไปไม่ได้

ในความทรงจำของเขา คนที่ดูเย็นชาอย่างฉินเยว่นานน่าจะฟังเพลงสากลอินดี้ๆ หน่อยสิ

แน่นอนว่าเพลงเกาหลีก็มีความเป็นไปได้เหมือนกัน

แต่หลินเซินไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเธอจะชอบฟังเพลงเก่าๆ ยุคศูนย์ศูนย์แบบนี้ด้วย

“มีรสนิยมดีนี่ครับ!”

หลินเซินยกนิ้วโป้งให้ ทำให้ฉินเยว่นานอดที่จะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยไม่ได้

“คุณเคยฟังด้วยเหรอ?”

“ผมเป็นเด็กยุคศูนย์ศูนย์นี่ครับ ต้องเคยฟังอยู่แล้วสิ”

หลินเซินฮัมเพลงตามเบาๆ ส่วนฉินเยว่นานก็นั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับ เอียงศีรษะหลับตาพักผ่อน

แสงแดดยามเช้าที่สดใสสาดส่องผ่านกระจกรถและช่องว่างระหว่างใบไม้ลงบนใบหน้าที่งดงามของเธอ ทำให้เธอดูสงบและสวยงามเป็นพิเศษ

แต่จากนิ้วมือขวาที่กอดอกอยู่แล้วคอยเคาะเป็นจังหวะที่แขนซ้าย ก็พอจะดูออกว่าอารมณ์ของเธอในตอนนี้ก็เหมือนกับเพลงที่กำลังเล่นอยู่

♪~อารมณ์ดี๊ดี ออกไปเดินเล่น ทะเลสีคราม ฟ้าใส รับลมเย็นๆ ~♪

♪~ทิวทัศน์งดงาม ออกไปเดินเล่น อย่ามัวแต่นอนอืดอยู่บ้านเป็นคนขี้เกียจ~♪

ภูเขาเสอซานตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของมหานครเซี่ยงไฮ้ บริเวณนั้นส่วนใหญ่เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัย วิทยาเขตหลักของมหาวิทยาลัยหกแห่งแผ่ขยายครอบคลุมธุรกิจต่างๆ โดยรอบ ทำให้มีชีวิตชีวามาก

ดังนั้น คนที่มาเดินป่าพักผ่อนหย่อนใจในช่วงสุดสัปดาห์ส่วนใหญ่จึงเป็นนักศึกษา ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นผู้หญิงเสียด้วย

แถมแต่ละคนก็ดูสดใสน่ารัก ขาขาวๆ เสียงหัวเราะคิกคักของพวกเธอทำเอาหลินเซินรู้สึกคันยุบยิบในใจ

ที่นี่มาถูกที่แล้วจริงๆ ชีวิตมหาวิทยาลัยนี่มันดีจริงๆ นะ!

เก้าโมงเช้า หลินเซินขับ Volvo S90 ไปจอดที่ประตูทางเข้าด้านทิศใต้ของภูเขาเสอซานตะวันออก

พอเพิ่งจะลงจากรถ ฉินเยว่นานก็ดึงชายเสื้อของเขาเบาๆ

“คุณทากันแดดหรือยัง?”

“อ้อ ใช่ ลืมไปเลยครับ”

หลินเซินเพิ่งจะนึกเรื่องนี้ขึ้นได้ เขาหยิบกระเป๋าที่วางไว้เบาะหลังออกมา แล้วก็หยิบสเปรย์กันแดดที่ซื้อมาเมื่อวานขึ้นมาฉีดไปทั่วแขนกับขาอย่างไม่บันยะบันยัง

ฉินเยว่นานเห็นแล้วก็บีบครีมกันแดดของตัวเองลงบนฝ่ามือ ถูๆ แล้วก็ทาไปที่บริเวณลำคอของหลินเซิน

“ตรงนี้เป็นส่วนที่โดนแดดเผาได้ง่ายที่สุด ต้องทาสองชั้นป้องกันไว้”

“พี่นานใจดีจังเลยครับ”

หลินเซินกล่าวขอบคุณ

หลังจากได้ใช้เวลาร่วมกับฉินเยว่นานมาพักหนึ่ง เขาก็พบว่าสาวมั่นสุดเย็นชาคนนี้จะจริงจังเคร่งขรึมเฉพาะตอนทำงานเท่านั้น

ถึงแม้ปกติเธอจะไม่ค่อยพูดมาก แต่ก็คุยด้วยง่าย

ไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่ใจตัวเอง ดูแล้วรู้เลยว่าเป็นคนที่มีคุณภาพสูง

หลังจากช่วยหลินเซินทากันแดดเสร็จแล้ว พอเห็นกระเป๋าเป้ของเขาตุงมาก ฉินเยว่นานก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย

“คุณจะไปเดินป่าต้องพกของเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ก็ไม่เยอะนะครับ”

หลินเซินอธิบาย

“น้ำสี่ขวด แล้วก็ของกินอีกนิดหน่อย แล้วก็อุปกรณ์ฉุกเฉินด้วยครับ”

“คุณจะมาปิกนิกหรือไง?”

ฉินเยว่นานรู้สึกจนคำพูดเล็กน้อย

“การเดินป่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการลดน้ำหนักของสัมภาระ นี่คุณเพิ่งเคยมาครั้งแรกเหรอ?”

“หลายครั้งแล้วครับ”

หลินเซินไม่กล้าเปิดเผยว่าตัวเองเป็นมือใหม่หัดเดินป่า คิดจะใช้รอยยิ้มกลบเกลื่อนไป

“ทุกครั้งผมก็พกมาแบบนี้แหละครับ แรงดี”

“แล้วแต่คุณแล้วกัน”

ฉินเยว่นานก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรมาก เดินนำหน้าขึ้นภูเขาเสอซานไปก่อนเลย

“ก็ไปตามเส้นทางที่คุณส่งมานั่นแหละ จากตะวันออกไปตะวันตก”

“ครับ”

หลินเซินรีบเดินตามฉินเยว่นานเข้าไปในอุทยานป่าไม้ เดินเล่นไปตามทางเดินเล็กๆ ที่คดเคี้ยวรอบภูเขาด้วยกัน

ต้นไม้เขียวชอุ่ม ภูเขาสูงตระหง่านสวยงาม

นานๆ ครั้งก็จะมีนกที่ไม่รู้จักชื่อบินผ่านหัวไป ส่งเสียงร้อง “จิ๊บๆ จ๊าบๆ” ใสๆ ดังลั่น

หลินเซินกางแขนออกสูดหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว รู้สึกเหมือนปริมาณออกซิเจนในอากาศเพิ่มขึ้นมาทันทีทันใด ฝุ่นละอองและมลพิษก็ถูกชำระล้างไปไม่น้อย

ในตอนนี้ เขาดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมคนมากมายถึงได้ชอบธรรมชาติขนาดนี้

เพราะเมื่อได้มาอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ คุณถึงจะได้สัมผัสว่าตัวเองมีชีวิตอยู่จริงๆ!