บทที่ 23: น้องเมียที่น่ารัก

บทที่ 23: น้องเมียที่น่ารัก

พอเจอกับสายตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของกู้หว่านฉิง หลินเซินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ๆก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา ในใจก็ละอายอย่างบอกไม่ถูก

เขากระแอมแก้เก้อทีหนึ่ง ทำท่าทีแบบผู้ใหญ่

“เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่าไปอยากรู้เลย”

“หนูก็เป็นผู้ใหญ่แล้วเหมือนกันนะคะ! เดือนนี้หนูก็อายุครบสิบแปดแล้วนะ!”

กู้หว่านฉิงเท้าสะเอวทำหน้าไม่พอใจ แถมยังยกบัตรประชาชนขึ้นมาโชว์ให้หลินเซินดูเป็นการยืนยันอีกด้วย

นี่ทำให้เขาถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว ได้แต่แสร้งทำเป็นโมโหแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มๆ

“เธอไปรื้อตู้เสื้อผ้าของฉันมาใช่ไหม?”

“พี่เขยคะ เมื่อกี้พี่เพิ่งจะยกโทษให้หนูไปเองไม่ใช่เหรอคะ...”

พอได้ยินหลินเซินเอาเรื่อง “รื้อตู้เสื้อผ้า” ขึ้นมาพูดอีกครั้ง กู้หว่านฉิงก็หงอยไปทันที ทำหน้าตาน่าสงสาร

“หนูผิดไปแล้วค่ะ”

“ล้อเล่นน่า ฉันไม่ได้ว่าอะไรเธอสักหน่อย”

หลินเซินยิ้มอย่างอ่อนโยน รีบเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องนี้ไป

“เธอยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?”

“ยังเลยค่ะ แต่หนูเอาของฝากจากบ้านเรามาด้วยนะคะ”

กู้หว่านฉิงหยิบหมูแผ่นรมควันแบบแพ็คสุญญากาศออกมาจากกระเป๋าเดินทางสองกล่อง

“ตอนแรกว่าจะให้พี่กับพี่สาวคนละห่อ เธอไม่อยู่แล้ว งั้นก็ให้พี่หมดเลยแล้วกันนะคะ”

“ขอบคุณนะ”

หลินเซินก็ไม่ได้เกรงใจอะไร รับของขวัญจากกู้หว่านฉิงไว้เรียบร้อยแล้ว ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นว่าที่ด้ามจับกระเป๋าเดินทางของเธอยังมีเครื่องรางรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีขาวอ่อนๆ ที่มีคำว่า “ฉานกงเจ๋อกุ้ย” (สอบได้ตำแหน่งสูง) ติดอยู่ด้วย

เพียงแต่เพราะกาลเวลาที่ผ่านไปนาน เนื้อผ้าก็เลยเริ่มเหลืองและเก่าแล้ว

แต่ก็ยังดูออกว่าเก็บรักษาไว้อย่างดีมาก แถมยังพอจะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของโกฐจุฬาลัมพาที่อยู่ข้างในอีกด้วย

หลินเซินเห็นเครื่องรางนี้แล้วก็ประหลาดใจมาก เพราะนี่คือของขวัญที่เขาให้กู้หว่านฉิงเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว

คำว่า “ฉานกงเจ๋อกุ้ย” หมายถึงการประสบความสำเร็จในการสอบแข่งขัน ได้รับผลการเรียนที่ดีเยี่ยม

“เธอยังเก็บไว้อยู่อีกเหรอ?”

“พี่หมายถึงอันนี้เหรอคะ?”

กู้หว่านฉิงชี้ไปที่เครื่องราง พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นธรรมชาติมาก

“ก็ต้องเก็บไว้สิคะ! นี่มันของที่พี่เขยให้หนูไม่ใช่เหรอคะ?”

“ก็ใช่ที่ฉันให้เธอจริงๆ นั่นแหละ...”

ส่วนที่อ่อนโยนในใจของหลินเซินก็พลันถูกสัมผัสขึ้นมา

ไม่คิดเลยว่าของที่ให้ไปส่งๆ แถมแม้แต่ตัวเขาเองก็จำไม่ได้แล้ว แต่กู้หว่านฉิงกลับยังคงเก็บรักษามันไว้อย่างดี

นี่คือการให้เกียรติผู้ให้ของขวัญอย่างที่สุดแล้ว

หลินเซินรู้สึกซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก เผลอลูบหัวกู้หว่านฉิงเบาๆ

“ไป! เดี๋ยวพาไปกินของอร่อยๆ!”

“แต่ยังทำความสะอาดไม่เสร็จเลยนะคะ”

“จะทำความสะอาดอะไรกันอีก เธอไม่ได้มาเที่ยวเหรอ?”

หลินเซินหัวเราะอย่างสดใส

“ฉันจะเป็นไกด์ให้เธอเอง ช่วงนี้จะพาเธอเที่ยวเซี่ยงไฮ้ให้ทั่วเลย!”

“เย้!”

กู้หว่านฉิงตบมือด้วยความตื่นเต้น รีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนใหญ่เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

หลินเซินเห็นแล้วก็ไปที่ห้องน้ำเพื่อจัดแต่งทรงผมสำหรับออกไปข้างนอก

ด้วยพลังของไอเทมต่างๆ ที่ได้มาจาก【แอปสุขภาพและการออกกำลังกาย】 ส่วนสูงของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร รูปร่างที่เคยอ้วนก็กลับมาสมส่วน

ผิวหน้าที่เคยเต็มไปด้วยจุดด่างดำกับรอยคล้ำใต้ตาก็กลับมาเรียบเนียนนุ่มชุ่มชื้น ใบหน้าดูหล่อเหลาขึ้น สายตาก็ลดลงเหลือแค่สองร้อย

ค่าทุกอย่างในร่างกายกำลังดีขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่นิสัยเสียที่ชอบยืนหลังค่อมก็ยังถูกการออกกำลังกายอย่างหนักในช่วงนี้รักษาให้หายได้

เมื่อเทียบกับตัวเองเมื่อสิบกว่าวันก่อนแล้ว หลินเซินในตอนนี้เหมือนกับเป็นคนละคนเลยทีเดียว

เขาส่องกระจกดูตัวเอง รู้สึกพอใจกับสภาพปัจจุบันของตัวเองมาก

“หล่อมากเลยค่ะ!”

พอเห็นหลินเซินที่เตรียมตัวจะออกไปข้างนอกเรียบร้อยแล้วกำลังยืนรออยู่ที่โถงทางเข้า ดวงตาของกู้หว่านฉิงก็เป็นประกาย ไม่ได้ปิดบังคำชมที่มีต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

“รู้สึกเหมือนพี่เขยเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเยอะมากเลยค่ะ! หล่อมาก! เหมือนพระเอกในละครเลยค่ะ”

“เหรอครับ”

หลินเซินจับจมูกแก้เขินเล็กน้อย ก่อนจะกวักมือเรียก

“ไปกันเถอะ”

“ค่ะ”

หลังจากทั้งสองคนออกจากบ้านแล้ว ก็แวะไปกินข้าวที่ร้านอาหารใกล้ๆ ก่อนเป็นอย่างแรก

ร้านนี้เป็นร้านอาหารเซียงไช่ (อาหารหูหนาน) รสชาติที่เผ็ดร้อนแตกต่างจากรสหวานของอาหารเซี่ยงไฮ้ค่อนข้างมาก

แต่หลินเซินกลับชอบมาก

บรรยากาศสะอาด ราคาไม่แพง แถมปริมาณอาหารก็เยอะ เหมาะสำหรับมนุษย์เงินเดือนอย่างเขามาก

โดยเฉพาะข้าวหน้าเนื้อตุ๋น หลินเซินมาทีไรก็ต้องสั่งทุกครั้ง จนเจ้าของร้านจำเขาได้แล้ว

“มาแล้วเหรอ? เอาเหมือนเดิมไหม?”

“ไม่ดีกว่าครับ ครั้งนี้ขอสั่งเป็นกับข้าวแล้วกัน”

หลินเซินมองไปทางกู้หว่านฉิง

“แนะนำหน่อยสิครับ?”

“งั้นก็เป็นพริกผัดหมู หมี่ปลามณฑลเหิงหยาง แล้วก็เครื่องในวัวตุ๋นมณฑลฉางเต๋อค่ะ”

“เซียนเลยนี่นา!”

เจ้าของร้านอดที่จะยกนิ้วโป้งให้ไม่ได้

พอเขาได้ยินเมนูที่กู้หว่านฉิงสั่ง ไม่เพียงแต่จะมีพริกผัดหมูซึ่งเป็นเมนูคลาสสิกที่ต้องกินแล้ว ยังมีอาหารพื้นเมืองอีกสองอย่างที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักด้วย

บวกกับสำเนียงที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ ก็สามารถเดาได้ไม่ยากเลยว่าเธอมาจากที่ไหน

“เป็นสาวเซียงเหรอ?”

“ใช่แล้วค่ะ!”

กู้หว่านฉิงยิ้มหวาน

“รบกวนคุณลุงด้วยนะคะ!”

“เฮ้! จะไปรบกวนอะไรกันล่ะ”

เจ้าของร้านโบกมือ แล้วก็หันหลังเดินเข้าไปในครัว

กู้หว่านฉิงนั่งรออยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อย ดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ที่ต้องมากินข้าวร้านเล็กๆ แบบนี้ ตรงกันข้ามกลับดูตื่นเต้นเป็นพิเศษเสียด้วยซ้ำ

“ไม่รู้ว่ารสชาติจะเหมือนกับที่บ้านหนูหรือเปล่านะคะ”

“น่าจะคล้ายๆ กันแหละ”

ไม่มีการเปรียบเทียบ ก็ไม่มีการทำร้ายจิตใจสินะ!

หลินเซินอดที่จะถอนหายใจยาวอยู่ในใจไม่ได้

กู้ว่านถิงไม่เคยยอมมากินข้าวร้านแบบนี้เลยสักครั้ง เวลาออกไปเดททีไรก็ต้องเลือกร้านอาหารชื่อดังในเน็ต โดยเฉพาะร้านที่บรรยากาศดีๆ

ราคาแพงหูฉี่!

เมื่อเทียบกันแล้ว กู้หว่านฉิงที่อายุน้อยกว่ากลับดูจะเข้าใจอะไรๆ มากกว่าเยอะเลย

บางทีอาจจะเป็นเพราะเธอยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่สังคมทำงานล่ะมั้ง?

หลินเซินครุ่นคิดในใจ

พออาหารมาเสิร์ฟแล้ว เขาก็สั่งข้าวสวยมาอีกโถใหญ่ กินกับพริกผัดหมูแบบนี้ มันอร่อยเป็นพิเศษจริงๆ

เพราะออกกำลังกาย หลินเซินแทบจะลืมรสชาติของเนื้อไปแล้ว

ครั้งล่าสุดที่ในกับข้าวมีเนื้อก็คือครั้งที่แล้ว หรือก็คือเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนตอนไปกินปิ้งย่างกับฉินเยว่นานนั่นเอง

หลังจากห่างหายไปนานขนาดนี้ หลินเซินก็ตัดสินใจจะปล่อยตัวปล่อยใจอีกสักครั้ง พร้อมกับถือโอกาสยืนยันดูด้วยว่าผลลัพธ์ “จะไม่เสื่อมถอย” ที่ได้มาจาก【แอปสุขภาพและการออกกำลังกาย】มันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า

ถ้าเป็นเรื่องจริง ต่อไปนี้เขาก็ไม่ต้องทนกินอาหารคลีนรสจืดชืดอย่างบรอกโคลีกับมะเขือเทศอีกต่อไปแล้ว

“อิ่มจังเลยค่ะ”

กู้หว่านฉิงลูบพุงน้อยๆ ที่ป่องออกมาเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ

หลังจากกินอิ่มดื่มพอแล้ว หลินเซินก็ตัดสินใจจะพาเธอไปเที่ยวถนนอู่คังตอนบ่าย

เป็นที่รู้กันดีว่า สถานที่ท่องเที่ยวที่ต้องไปให้ได้ในเซี่ยงไฮ้นอกจากหอไข่มุกตะวันออกกับดิสนีย์แลนด์แล้ว ก็เหลือแค่อาคารอู่คังบนถนนอู่คังนี่แหละ

ถนนอู่คัง → ซินเทียนตี้ → เถียนจื่อฝาง → วัดเฉิงหวางเมี่ยว เส้นทางท่องเที่ยวนี้ถูกบล็อกเกอร์รีวิวไว้เยอะมาก

หลินเซินก็ต้องพากู้หว่านฉิงที่เพิ่งเคยมาเซี่ยงไฮ้ครั้งแรกไปสัมผัสประสบการณ์นี้ดูสักหน่อยอยู่แล้ว

แน่นอนว่า ก็ถือโอกาสทำภารกิจของ【โลว์เต๋อ】ให้สำเร็จไปด้วยเลย

【ภารกิจอัปเกรด: เช็กอินถนนสายท่องเที่ยวชื่อดังของเซี่ยงไฮ้ – ถนนอู่คัง (สำเร็จแล้ว) 】

【รางวัล: โลว์เต๋อ lv.3 → lv.4】

【ยินดีด้วย! “โลว์เต๋อ” ของคุณอัปเกรดถึง LV.4 สำเร็จแล้ว! ได้รับรางวัลพิเศษ: ลอตเตอรี่ขูดไอเทม*1】

【เงินทุนสำหรับธุรกิจที่สะสมได้ทุกครั้งที่ผ่านจุดสีแดงเพิ่มขึ้นจาก 20,000 → 25,000, ปัจจุบันสะสมได้: 200,000】

【รางวัลไอเทม: ลอตเตอรี่ขูดแบบสุ่ม*1】

【ภารกิจอัปเกรด: สุ่มเช็กอินมหาวิทยาลัยใดก็ได้ในเซี่ยงไฮ้】

สี่โมงเย็น

“ว้าว!”

พอเห็นอาคารอู่คังเป็นครั้งแรก กู้หว่านฉิงก็ถึงกับตะลึงในความสวยงามของมันทันที

ผนังอาคารส่วนใหญ่เป็นอิฐสีแดง ตัดกับรั้วเหล็กดัดและปูนปั้นแกะสลัก ดูมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน สวยงามน่าชมมาก

อย่างน้อยสำหรับกู้หว่านฉิงที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก มันก็เพียงพอที่จะทำให้เธอตื่นเต้นได้พักใหญ่เลยทีเดียว ถ่ายรูปมุมนั้นมุมนี้ไม่หยุด

ส่วนหลินเซินก็กำลังง่วนอยู่กับการขูดลอตเตอรี่ในมือถือ

【ยินดีด้วย! คุณขูดได้รางวัลที่หนึ่ง 5,888 หยวน!】

【ยินดีด้วย! คุณขูดได้ไอเทม: บัตรกำนัลท่องเที่ยวหนึ่งวัน】

【หมายเหตุ: หลังจากใช้งานบัตรกำนัลนี้แล้ว จะสามารถเบิกค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวของโฮสต์ภายใน 24 ชั่วโมงได้ ซึ่งรวมถึงแต่ไม่จำกัดเฉพาะ ค่ากิน ค่าที่พัก ค่าเดินทาง ยอดเบิกสุดท้ายจะถูกตัดสินโดย “แอปโกยทรัพย์” (โปรดใช้จ่ายตามความเหมาะสม อย่าใช้เพื่อแลกเงินสด) 】

「ธนาคารเจี้ยนเซ่อ: บัญชี XXXX7946 ของท่านมีเงินเข้า ณ วันที่ 03 ส.ค. เวลา 16:23 จำนวน 5888.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือปัจจุบัน: 163,000.00 หยวน」