บทที่ 30 ผม ไม่ได้หวังจะทำเงิน แค่อยากหาอะไรให้ตัวเองทำ

บทที่ 30 ผม ไม่ได้หวังจะทำเงิน แค่อยากหาอะไรให้ตัวเองทำ
"ล้อมทั้งหมดเลยเหรอ?" เฉาเจิ้งกังถามอย่างรอบคอบ
เฉาซูเจี๋ยพยักหน้า "ล้อมทั้งหมดเลยครับ ไม่อย่างนั้นดูแลไม่ไหวจริงๆ"
ทำแบบนี้ก็ถูกแล้ว พื้นที่ตรงนั้นถูกเฉาซูเจี๋ย ทำสัญญาเช่าไปหมดแล้วภายในระยะเวลาสัญญาเช่าก็ถือเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา
"ได้ งานนี้ฉันรับไว้เอง" เฉาเจิ้งกัง คิดว่าทำอะไรก็เหมือนกัน ขอแค่ได้เงินก็พอ
คนอื่นๆ อีก 8 คนที่กำลังกินข้าวอยู่ก็ดีใจมากเช่นกัน ไม่นึกว่าพอเฉาซูเจี๋ย ทำสัญญาเช่า ที่นาบนภูเขา แล้ว งานแรกก็จะให้พวกเขาทำ
เฉาซูเจี๋ย นี่มันคบได้จริงๆ!
"ซูเจี๋ย แกนี่มันได้ดีจริงๆ" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งชื่อเฉาหย่ง ชูนิ้วโป้งให้เขา
เขาพูดว่า "แกกับหลานชายฉัน ก็อายุเท่ากันแกสามารถทำสัญญาเช่า ที่นาบนภูเขา ตั้งมากมายขนาดนี้ แต่หลานฉันยังไปทำงานรับจ้างในเมืองหลวงของมณฑลอยู่เลยเดือนหนึ่งยังหาเงินได้ไม่ถึง 2,000 หยวน"
เฉาเจี้ยนโหย่วก็พูดสมทบ "นั่นสิในหมู่บ้านเรา ไม่มีใครใจถึงได้อย่างแกเลย"
"ต้าหย่ง เจี้ยนโหย่ว พวกแก อย่าชมมันนักเลย เดี๋ยวตัวมันก็ลอยหรอก" เฉาเจี้ยนกั๋ว ในใจน่ะดีใจยิ่งกว่า แต่ปากก็ยังรู้จักถ่อมตน
แม้แต่หวังเย่หลัน ได้ยินก็ยังรู้สึกปลื้มใจ ลูกชายมีความสามารถ เธอก็ดีใจจากก้นบึ้งของหัวใจ
ไม่เหมือนตอนที่ลูกชายกลับมาใหม่ๆ ยังมีคนพูดจาเหลวไหลไร้สาระ ว่าลูกชายเธอไปอยู่ข้างนอกแล้วเอาตัวไม่รอด ตอนนั้นเธอได้ยินแล้วโกรธมาก แต่พออธิบายไปก็ไม่มีใครเชื่อ เลยได้แต่อัดอั้นตันใจมาตลอด
ตอนนี้ค่อยสบายใจขึ้นแล้ว
เหมิงเหมิง พอกินข้าวอิ่มก็เรี่ยวแรงเหลือเฟือ เธออยู่ในบ้านไม่ติด ลุกขึ้นได้ก็วิ่งออกไปข้างนอก
โชคดีที่มีต้าฮา กับเอ๋อฮา เป็นเพื่อนเล่น เหมิงเหมิง เลยไม่วิ่งออกไปไหนไกล
เธอเดินไปที่กรงแบบง่ายๆ ที่ขังลูกกระต่ายป่าไว้ เหมิงเหมิงมองลูกกระต่ายป่าที่ดูเหี่ยวเฉาในกรง พลางทำปากจู๋ "เจ้าเทาน้อย ไม่สบายเหรอ ต้องฉีดยานะ"
ลูกกระต่ายป่าได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหัวลงตามเดิม ไม่สนใจเธอ
มันคงกำลังพูดว่า ‘เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร นึกจะฉีดยาก็ฉีดยาเหรอ?’
แต่เหมิงเหมิงไม่ยอมแพ้เธอเงื้อมือขึ้นทุบกรงแรงๆ 'ปัง ปัง' สองที กรงแทบจะคว่ำ ลูกกระต่ายป่าในกรงก็ถูกเหวี่ยงไปมาตามแรงทุบ มันตกใจสุดขีด รีบลุกขึ้นยืนทันที มองเหมิงเหมิง ที่กำลังแกล้งมันด้วยความระแวดระวัง
"คิกคิก เจ้าเทาน้อยหายแล้ว" เหมิงเหมิงพูดอย่างดีใจเธอรู้สึกว่าตัวเองเก่งมาก
พลางพูด พลางหันไปมองต้าฮา กับเอ๋อฮา ที่อยู่ข้างๆ "พวกแกดูสิ เก่งมั้ย!"
ต้าฮา แลบลิ้นออกมา เหลือบตามองอย่างจนปัญญา
เอ๋อฮา เหนือชั้นกว่า มันทิ้งตัวลงนอนกับพื้น ชี้สี่ขาขึ้นฟ้า เหลือกตาขาว ทำท่าแกล้งตาย
เหมิงเหมิงเห็นดังนั้นก็คึกขึ้นมาทันที "ต้าฮา เอ๋อฮา ก็ไม่สบายต้องฉีดยา!"
พูดจบเธอก็เริ่มมองหา 'เข็มฉีดยา'
พอเห็นกิ่งไม้ยาวประมาณหนึ่งช่วงแขนตกอยู่บนพื้นไม่ไกล เธอก็รีบวิ่งไปเก็บกิ่งไม้นั้นขึ้นมา แล้วเดินตรงไปหาต้าฮา กับเอ๋อฮา
ในขณะนั้น ต้าฮา กับเอ๋อฮา ยังคงยืนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเหมิงเหมิง กำลังจะเล่นงานพวกมันสองพี่น้องแล้ว
จนกระทั่งเหมิงเหมิง ถือกิ่งไม้เดินเข้ามาจิ้มเอ๋อฮา ที่นอนแกล้งตายอยู่บนพื้น สองพี่น้องสุนัขถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่ามีภัย
"โอ๊..." เอ๋อฮา โดนจิ้มเข้าที่ท้อง มันเจ็บจนร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
"ดูสิ ฉีดยาหายแล้ว!" เหมิงเหมิง นึกว่า 'ฝีมือการรักษา' ของตัวเองล้ำเลิศ รักษเอ๋อฮา จนหายได้ ก็ยิ่งถือกิ่งไม้จิ้มอย่างเมามัน
เอ๋อฮาเห็นท่าไม่ดี รีบพลิกตัวลุกขึ้นยืนทันที มันหันไปแยกเขี้ยวใส่เหมิงเหมิง อย่างโกรธจัด "โอ๊... โฮ่ง โฮ่ง"
ใบหน้าของสุนัขเต็มไปด้วยความโกรธจนแยกเขี้ยวเคี้ยวฟัน มันคงจะอดทนถึงขีดสุดแล้ว ทำท่าเหมือนจะบอกว่า 'ต่อให้ข้าต้องโดนถลกหนัง ข้าก็จะกัดเจ้าสักที' แต่บารมีที่แผ่ออกมาทั้งหมดก็หดหายไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงของเฉาซูเจี๋ย
"เอ๋อฮา แก อยากตายรึไง?"
เอ๋อฮา ตาสีน้ำตาลหันขวับไปมองเฉาซูเจี๋ย ที่ยืนอยู่ตรงประตู มันจำได้ไปจนวันตายว่าคืนนั้นเฉาซูเจี๋ย ไม่ยอมให้พวกมันนอน สวดพวกมันอยู่ทั้งคืน!
"เมี้ยว!" ลูกแมวจร ที่ยืนอยู่บนกำแพงร้องขึ้นมาเสียงหนึ่ง บางทีอาจจะกำลังเตือนเอ๋อฮา ว่า 'สุนัขที่ฉลาดต้องรู้จักสถานการณ์' มากินของเขามาอยู่บ้านเขาแล้ว ก็อย่าทำตัวโง่ๆ ดูสถานการณ์ไม่ออก
"โอ...อุ"
เอ๋อฮาร้องเสียงต่ำคราหนึ่งแล้วรีบกลิ้งตัวบนพื้นหนึ่งรอบ ทำให้เหมิงเหมิง หัวเราะร่า
"พ่อ ดูสิ หมาน้อยน่ารักจัง!" เหมิงเหมิง ตะโกนอย่างดีใจ
"ใช่ไหมล่ะ ลูก ก็เล่นกับพวกมันไปนะ แต่อย่าวิ่งออกไปข้างนอกล่ะ รู้ไหม?" เฉาซูเจี๋ย กำชับลูกสาว
เหมิงเหมิง 'อือ' รับคำ "ค่ะ!"
เฉาซูเจี๋ยกลับเข้าบ้านไปรินน้ำให้พ่อและเฉาเจิ้งกัง กับคนอื่นๆ แล้วนั่งคุยเป็นเพื่อนพวกเขา
เขาเล่าแนวคิดในการปรับปรุงที่บนภูเขา ของตัวเองให้ฟังทั้งหมด รวมถึงการติดตั้งรั้วตาข่ายลวดเหล็ก การขุดเจาะบ่อน้ำ บนเขาเพื่อดึงน้ำ และการวางท่อชลประทานต่างๆ
พอได้ยินเฉาซูเจี๋ย พูดแบบนั้น เฉาเจิ้งกัง และคนอื่นๆ ก็อึ้งไปตามๆ กัน พวกเขาตระหนักได้ว่าทั่วทั้งหมู่บ้านเฉาเจียจวง นอกจากเฉาซูเจี๋ย แล้ว ก็ไม่มีใครทำแบบนี้เป็นคนที่สอง
"ซูเจี๋ย นี่มันต้องใช้เงินลงทุนเยอะมากเลยนะ!" เฉาเจิ้งกัง รีบเตือนเขา
เฉาซูเจี๋ยพยักหน้า "คุณปู่เจิ้งกัง ผมรู้ครับ แต่ถ้าทำโครงสร้างพื้นฐานในช่วงแรกให้ดีแล้ว ต่อไปก็จะสบายใจได้ครับ ถึงเวลาใช้งานก็จะสะดวกด้วย"
ในเมื่อเจ้าของงานพูดแบบนี้ เฉาเจิ้งกัง และคนอื่นๆ ก็ไม่พูดอะไรอีก นอกจากตั้งใจทำงานให้ดี และรับเงิน!
***
เวลาผ่านไปสามวันพริบตาเดียว พอเข้าสู่ช่วงครึ่งหลังของเดือนเมษายน อากาศก็ยิ่งอุ่นขึ้นเรื่อยๆ สวมแค่เสื้อแขนยาวบางๆ ตัวเดียวก็ไม่รู้สึกหนาวแล้ว
สองสามวันนี้เฉาซูเจี๋ย ก็แวะไปดูบ้าน มาบ้าง ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนเก็บงานขั้นสุดท้ายแล้ว อีกสักสามสี่วันก็น่าจะเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็แค่รอให้ปูนแห้ง ก็จะเรียกเฉาเถี่ยหมิน มาทำตกแต่งภายในได้
พอนึกถึงเรื่องนี้เฉาซูเจี๋ย ก็โทรหาเฉาเถี่ยหมิน อีกครั้ง "เถี่ยหมิน สองสามวันนี้ถ้านายว่างก็กลับมาทีนะ ฉันจะเลี้ยงเหล้า"
"เลี้ยงบ้าเลี้ยงบออะไร ฉันยุ่งอยู่มีธุระอะไรก็พูดมาตรงๆ" เฉาเถี่ยหมิน อยากจะเหลือกตาจริงๆ
เฉาซูเจี๋ย ก็เลยไม่พูดอ้อมค้อม "คราวก่อนฉันบอกนาย แล้วไม่ใช่เหรอว่าบ้านฉัน ปรับปรุงเสร็จแล้วต้องตกแต่งภายใน อีกสักสามสี่วันก็เสร็จงานแล้วนายกลับมาดูหน่อย แล้วออกแบบให้ฉัน ที"
"นายอยากจะแต่งแบบไหนล่ะ?" เฉาเถี่ยหมิน ถามเขากลับ
เฉาซูเจี๋ยพูด "ในเมื่อสร้าง แล้วก็ทำให้มันดีไปเลย อนาคตอยู่จะได้สบายๆ"
เขาพูดต่อ "ฉันมาคิดดูแล้วสไตล์ยุโรปอเมริกามันคงไม่เข้ากับหมู่บ้านนายทำเป็นสไตล์การตกแต่งแบบชนบทจีน ให้ฉันแล้วกัน"
นี่มันก็ไม่ต่างอะไรกับไม่ได้พูดเลย!
"..."
เฉาเถี่ยหมิน อยากจะด่าคน "ไอ้บ้าเอ๊ย รออีกสองวันฉัน กลับไปก่อนค่อยว่ากัน"
"มีธุระอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มีฉัน จะวางสายแล้วนะ กำลังทำงานให้คนอื่นอยู่" เฉาเถี่ยหมิน กำลังยุ่งอยู่จริงๆ
แต่เฉาซูเจี๋ย ก็มีธุระจริงๆ "เถี่ยหมิน นายรู้จักที่ขายรั้วตาข่ายลวดเหล็ก บ้างไหม ฉัน อยากซื้อเยอะหน่อยเอาไปล้อมภูเขาที่ฉันทำสัญญาเช่าไว้น่ะ"
"ไปเดินดูทั่วเมืองแล้ว ไม่มีขายเลยแถมไม่มีใครรู้ด้วยว่ามีขายที่ไหน"
พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น เฉาเถี่ยหมิน ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา "ซูเจี๋ย นายไม่พูดฉัน ก็เกือบลืมไปเลย เพิ่งได้ยินแม่ฉัน บอกว่านายไปทำสัญญาเช่าที่นาบนภูเขามา 80 กว่าไร่"
พอเขานึกถึงตัวเลขนี้ก็รู้สึกใจสั่น พูดออกไปโดยไม่รู้ตัว "นายทำสัญญาเช่าที่นาบนภูเขาตั้งเยอะแยะเพื่อทำสวนผลไม้เหรอ ไอ้นั่นทำเหนื่อยแทบตายก็ไม่ได้กำไรเป็นกอบเป็นกำหรอก"
"อะไรเรียกว่าเงินก้อนโต? ปีละหลายร้อยล้านเหรอ?" เฉาซูเจี๋ย ไม่ใส่ใจ"ฉันไม่ได้หวังจะทำเงิน แค่อยากหาอะไรให้ตัวเองทำ!"
ถือว่าโดนมันขิงใส่จนได้ เฉาเถี่ยหมิน สบถด่าพลางบอกให้เขาไปหาเฉาเจิ้น เจ้านั่นมันคนรู้จักเยอะ
พูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที เขากลัวว่าถ้าฟังต่อไปอีก อาจจะทนไม่ไหวจนต้องมุดสายโทรศัพท์ไปฆ่าไอ้บ้านี่ให้มันจบๆ ไป