บทที่ 31 แมวน้อย หวัดดีจ้า

บทที่ 31 แมวน้อย หวัดดีจ้า
"เฉาเจิ้น?" เฉาซูเจี๋ย ครุ่นคิดถึงคำแนะนำที่เฉาเถี่ยหมินให้มา
เพื่อนสมัยเด็กเฉาเจิ้นทำงานช่วยบริษัทที่ลุงของเขาเปิดทำตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายสนับสนุน
"หรือว่าเขามีเส้นสายด้านนี้?" เฉาซูเจี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็ตัดสินใจโทรหาเฉาเจิ้น
"นายจะเอารั้วตาข่ายลวดเหล็กไปทำอะไร?" เฉาเจิ้นสงสัยมาก
พอเฉาซูเจี๋ยอธิบายให้เขาฟังจนจบเฉาเจิ้นก็อุทาน 'เชี่ย' ออกมาหลายครั้ง "ซูเจี๋ย ฉัน เกือบลืมไปเลยแกนี่มันเงียบๆแต่ฟาดเรียบนะเนี่ย"
พูดไปพูดมาน้ำเสียงของเฉาเจิ้นก็เริ่มแปลกๆ "ว่าก็ว่าเถอะ แกไปได้ดี แม่ฉันกี่วันนี้ก็เอาแต่บ่นว่าฉัน มัวแต่ไปเถลไถลข้างนอก อยากให้ฉันกลับไปทำนาที่บ้านเหมือนกัน!"
"..." เฉาซูเจี๋ย ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงด้วย เขาจึงถาม "เฉาเจิ้น อย่าเพิ่งนอกเรื่องน่า นายช่วยฉันหาที่ขายรั้วตาข่ายลวดเหล็กได้ไหม ฉันรีบใช้"
เขาเพิ่งพูดจบก็ได้ยินเฉาเจิ้น พูดว่า "เรื่องเล็กน่า มีอยู่แล้วฉันรู้จักเจ้าของโรงงานที่ทำของพวกนี้โดยเฉพาะ เดี๋ยวฉันไปคุยกับพวกเขาให้ เอาเป็นราคาโรงงาน เลย ถูกมาก นายอยากได้สักเท่าไหร่ล่ะ?"
"ไม่เกิน 2,000 เมตร แต่ตัวเลขแน่ๆ ยังต้องคำนวณดูก่อน" เฉาซูเจี๋ยตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจนัก
นอกจากจะล้อมรั้วที่บนภูเขา ที่เขาเช่ามาทั้งหมดแล้ว เขายังคิดจะแบ่งโซนข้างในด้วย แต่ละแปลงจะปลูกของไม่เหมือนกัน แล้วยังมีส่วนปศุสัตว์อีก ต้องแบ่งแยกให้ชัดเจน จะได้จัดการง่าย
"นายมาที่อำเภอเถอะ พอมาถึงแล้วฉันจะพาไปคุยที่โรงงานพวกเขาเลย" เฉาเจิ้น พูดทิ้งท้าย
เฉาซูเจี๋ยคิดว่าเข้าทีจึงพูดว่า "วันนี้ไม่มีเวลาแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปหานาย "
"ได้นายมาถึงก็โทรหาฉัน เดี๋ยวฉันลาพักร้อนออกไป" เฉาเจิ้น ตอบตกลงอย่างง่ายดาย
***
กลับมาถึงบ้าน ก็เห็นภรรยากับลูกสาว สองแม่ลูกกำลังใช้โน้ตบุ๊กเล่นอินเทอร์เน็ตอยู่ในห้องนอน
ที่บ้านยังไม่ได้เดินสายอินเทอร์เน็ต พวกเขาใช้แอร์การ์ดไร้สายของค่ายมือถือ พอเห็นเฉาซูเจี๋ยเฉิงเสี่ยวหลินก็บ่นอุบ "ที่รัก คุณไปคุยกับค่ายมือถือให้ว่ายังไงแล้ว? นี่ก็หลายวันแล้วนะ ยังไม่มาเดินสายเน็ตให้อีกพวกเขาลืมอีกแล้วหรือเปล่า?"
"เดี๋ยวฉัน โทรไปทวงอีกที" เฉาซูเจี๋ยพูดขึ้น
พลางพูดเขาก็ขยับเข้าไปนั่งข้างๆ ภรรยา ใช้แขนข้างหนึ่งโอบไหล่เธอไว้ แล้วถาม "นี่สองคนกำลังทำอะไรกันอยู่เหรอ?"
"จะทำอะไรได้ล่ะ อากาศร้อนแล้ว ก็เข้าเถาเป่าหาซื้อกระโปรงที่เหมาะๆ ให้เหมิงเหมิงไง" เฉิงเสี่ยวหลิน ตอบ
"แล้วเธอ ไม่ซื้อรองเท้าซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองบ้างเหรอ?" เฉาซูเจี๋ยถามเธอ
เฉิงเสี่ยวหลินหัวเราะแหะๆ "ยังไม่เห็นตัวที่ถูกใจเลย ถ้ามีตัวที่ถูกใจ ฉันก็ซื้อแล้ว"
สองสามีภรรยา กำลังคุยกันอยู่ จู่ๆ เหมิงเหมิง ก็ยกนิ้วชี้ไปที่กระโปรงลายดอกเล็กๆ สีชมพูบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ "โปง โปง โปง"
เธอถูกใจกระโปรงตัวนี้
เฉิงเสี่ยวหลิน เลยไม่ได้คุยกับสามี ต่อรีบคลิกเข้าไปดูกระโปรงตัวที่ลูกสาวเลือก พอดูรายละเอียดสักพัก ก็ส่ายหน้า "เหมิงเหมิง ตัวนี้ไม่มีไซส์ที่ลูก ใส่ได้เลย เดี๋ยวแม่ หาตัวอื่นให้ใหม่นะ"
"โอ้!" เหมิงเหมิงรับคำเธอก็เบิกตากว้างช่วยหาต่อ
"ที่รัก เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?" สุดท้ายเฉิงเสี่ยวหลิน ก็ยังไม่ลืมเรื่องสำคัญ
เฉาซูเจี๋ยบอก "พรุ่งนี้ฉัน จะต้องเข้าอำเภอ ถ้าพวกเธอจะซื้อเสื้อผ้ารองเท้า ก็ไปกับฉัน สิไปดูที่ห้างในอำเภอกัน"
"คุณจะไปอำเภอทำไมเหรอ?" เฉิงเสี่ยวหลินสงสัยหันกลับไปมองสามี
เฉาซูเจี๋ยพูดว่า "ฉัน กะว่าจะไปซื้อรั้วตาข่ายลวดเหล็ก มาล้อมที่นาบนภูเขา ที่ทำสัญญาเช่า ไว้น่ะสิ ไปเดินดูทั่วเมือง แล้วไม่มีขายเลย ฉันเลยไปหาเฉาเจิ้นให้เขาพาไปดูที่โรงงานในอำเภอที่ทำรั้วตาข่ายลวดเหล็กโดยเฉพาะ"
"คุณมีธุระสำคัญงั้นพวกเราไม่ไปเกะกะคุณดีกว่า" เดิมทีเฉิงเสี่ยวหลิน ก็อยากไปด้วย แต่พอได้ยินสามี บอกว่ามีธุระสำคัญเธอก็คิดว่าไม่ไปดีกว่า
แต่ก็ทนเหมิงเหมิงรบเร้าไม่ไหวเธอบอกว่า "สไลเดอร์ เล่น"
เธอยังจำเอ๋อร์ถงเล่อเยวี่ยน ที่ได้เล่นตรงหน้าเทียนเทียนเชาซื่อ ได้
ถึงแม้ว่าครั้งนั้นจะเกิดเรื่องไม่ค่อยน่ายินดีเท่าไหร่ แต่เด็กน้อยก็ลืมไปหมดแล้ว
"ถ้างั้นพรุ่งนี้ก็ไปด้วยกันเถอะ" เฉาซูเจี๋ยพูด
เรื่องนี้ก็เป็นอันตกลงตามนี้
ตอนกินข้าวเย็นเฉาซูเจี๋ยยังอุตส่าห์ถามพ่อแม่ว่าพรุ่งนี้จะเข้าอำเภอด้วยกันไหม?
เมื่อรู้ว่าลูกชายจะไปทำธุระสำคัญ ทั้งหวังเย่หลันและเฉาเจี้ยนกั๋ว ต่างก็ส่ายหน้าปฏิเสธ
"แม่คะมีอะไรอยากให้ซื้อติดมือกลับมาไหมคะ?" เฉิงเสี่ยวหลินเอ่ยถาม
หวังเย่หลันยังคงส่ายหน้า "ที่บ้านไม่ขาดอะไรเลย ไม่ต้องซื้อหรอก"
***
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากกินข้าวเช้าที่บ้านเสร็จ เฉาซูเจี๋ยก็อุ้มเหมิงเหมิงลูกสาวของเขาเตรียมตัวจะออกจากบ้าน
เฉิงเสี่ยวหลินถือกระเป๋าและกระติกน้ำร้อนของเหมิงเหมิง เดินตามมาข้างหลัง ยังไม่ทันจะพ้นประตูใหญ่ ต้าฮากับเอ๋อฮาก็เห่าขึ้นมา
เหมิงเหมิงหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แล้วก็ตะโกนทันที "พ่อ หมาน้อย"
"เราจะไปทำธุระกันนะลูก ไว้กลับมาแล้วค่อยเล่นกับพวกมันนะ" เฉาซูเจี๋ยพูด
"ไม่ได้!" เหมิงเหมิง ไม่ยอมยังไงก็จะเอาต้าฮากับเอ๋อฮา ไปด้วยให้ได้
"เรื่องที่ลูกไม่ได้ดั่งใจน่ะมันมีอีกเยอะ!"
คราวนี้เฉาซูเจี๋ยไม่ได้ตามใจลูกสาวของเขา
ตอนขึ้นรถออกไป เหมิงเหมิง ร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลนองทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน "พ่อ ใจร้าย หนูไม่เอาพ่อ แล้ว"
"เหมิงเหมิง ถ้ายังร้องอีก พ่อจะให้ลงจากรถ" เฉาซูเจี๋ยที่กำลังขับรถอยู่ข้างหน้า หันกลับมาพูดทิ้งท้าย
เหมิงเหมิงหยุดร้องไห้ทันที
แต่ก็ยังคงมีเสียงสะอื้นเป็นพักๆ น้ำตาไหลไม่หยุด น้ำมูกก็ไหลย้อยลงมาจนเกือบจะปิดปากเล็กๆ อยู่แล้ว
เฉิงเสี่ยวหลิน เห็นดังนั้นก็รีบหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดให้เธอจนสะอาด แล้วใช้ทิชชูเปียกเช็ดหน้าให้เธออีกที
"เหมิงเหมิง วันนี้พ่อเขามีธุระสำคัญนะลูก เดี๋ยวพอถึงอำเภอแล้วแม่จะพาไปห้างซื้อรองเท้า ซื้อกระโปรง ถ้าเราจูงต้าฮากับเอ๋อฮา ไปด้วยห้างเขาไม่ให้เข้านะ"
"จริงเหรอคะ?" เหมิงเหมิงไม่เชื่อ
เฉิงเสี่ยวหลินพยักหน้า "ก็จริงน่ะสิลูก คนอื่นเขากลัวหมาน้อยกัดเอา"
พอได้ยินแม่พูดแบบนั้นเหมิงเหมิงก็ไม่พอใจ "โกหก หมาน้อยไม่กัดคน ไม่กัดหนู"
"ใช่ๆๆ ลูก เป็นเพื่อนรักของพวกมัน พวกมันก็ต้องไม่กัดลูกอยู่แล้ว" เฉิงเสี่ยวหลิน พูดตามน้ำเอาใจลูกสาว
เหมิงเหมิง "ฮึ!"
เธอแอบภูมิใจเล็กๆ บนใบหน้าเล็กๆ นั้นก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เฉาซูเจี๋ย เหลือบมองลูกสาว ผ่านกระจกมองหลัง รู้สึกจนปัญญาอยู่หน่อยๆ
เด็กหนอเด็ก อารมณ์ช่างเปลี่ยนแปลงง่ายจริงๆ โดยเฉพาะลูกสาว ของเขาที่เพิ่งจะสองขวบกว่าๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมาเฉาซูเจี๋ยก็ขับรถมาถึงตัวอำเภอผิงหยวน เขาโทรหาเฉาเจิ้นเพื่อนสมัยเด็กของเขาก่อน
พอรู้ว่าเฉาซูเจี๋ยจะไปส่งภรรยากับลูกที่ห้างสรรพสินค้าเฉาเจิ้นก็พูดว่า "ถ้างั้นนาย ก็ไปส่งพวกเธอที่ห้างสรรพสินค้าอู่ซิง แล้วกันเดี๋ยวฉันไปหานายที่นั่น"
เฉาเจิ้นมาเร็วมากเฉาซูเจี๋ยเพิ่งจะส่งภรรยากับลูก ที่ห้างสรรพสินค้าอู่ซิงได้ไม่กี่นาที โทรศัพท์ของเฉาเจิ้นก็โทรเข้ามา
เขาบอกภรรยาเฉิงเสี่ยวหลินว่า "พวกเธอ เข้าไปซื้อเสื้อผ้ารองเท้าก่อนเลยนะ ฉัน จะพาเฉาเจิ้นไปที่โรงงานแป๊บนึง เสร็จธุระแล้วจะโทรหา"
"ได้ค่ะ คุณไปทำธุระเถอะไม่ต้องห่วงพวกเรา" เฉิงเสี่ยวหลิน พาเหมิงเหมิง เดินเข้าห้างไป
เฉาเจิ้นขึ้นมานั่งบนรถของเฉาซูเจี๋ย "บอกจริงๆ นะ รถคันนี้ของนายนั่งสบายกว่ารถฉางเฉิง คันนั้นของฉัน เยอะเลย"
เขาบ่นพึมพำ "ไอ้รถเก่าๆ ของฉัน เบาะมันแข็งโป๊ก นั่งแล้วเจ็บก้นชะมัด"
"นายก็เปลี่ยนรถสิ" เฉาซูเจี๋ย พูดหยอกเขา เฉาเจิ้นถึงกับพูดไม่ออกทันที
เฉาเจิ้นเป็นคนนำทางพวกเขาไปยังโรงงานแห่งหนึ่งที่ชื่อ 'เฉินเจิ้งฝางฮู่หลัน'
โรงงานนี้ไม่ใหญ่นัก แต่พอเข้ามาก็จะเห็นตาข่ายรั้วกั้น แบบต่างๆ วางเรียงรายอยู่ในลานของบริษัท
มีทั้งแบบที่เป็นลวดเหล็กล้วน แบบที่หุ้มพลาสติก PVC และแบบที่มีลวดหนาม ด้วย
นอกจากนี้ ที่นี่ยังเต็มไปด้วยกลิ่นสีฉุนกึก แสบจมูกจนเฉาซูเจี๋ย แทบลืมตาไม่ขึ้น
"ซูเจี๋ยรั้วตาข่ายลวดเหล็กของเถ้าแก่เฉินที่นี่มีครบมาก อยากได้แบบไหนก็มี สั่งทำก็ได้ นายลองดูก่อน" ดูท่าทางเฉาเจิ้น จะสนิทกับเจ้าของโรงงานพอสมควร
เขาพูด "เรื่องราคาไม่ต้องห่วง ถูกกว่าท้องตลาดแน่นอน"
"ได้" เฉาซูเจี๋ยตั้งใจดูอยู่ครู่หนึ่ง
เฉาเจิ้นโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็มีชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยคนหนึ่งเดินมา ยังไม่ทันจะถึงตัวก็ตะโกนทักทายมาก่อน "หัวหน้าเฉา ลมอะไรหอบมาถึงนี่ได้ครับ?"
"เถ้าแก่เฉิน วันนี้บังเอิญจริงๆ ครับ เพื่อนผมเขาอยากซื้อรั้วตาข่ายเหล็ก พอเขามาถามผม ผม ก็นึกถึงคุณเป็นคนแรกเลย"
"โอ้โห ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ หัวหน้าเฉา แล้วเที่ยงนี้คุณกับเพื่อนว่างไหมครับ? เดี๋ยวผมเลี้ยงข้าว" เฉินซิงฉวนเจ้าของโรงงานถาม
"วันนี้คงไม่สะดวกครับ ลุงผม พวกเขากลับมาจากการตรวจงานแล้ว ช่วงบ่ายจะมีคนจากฝ่ายส่งเสริมการลงทุน มาดูงาน แถมยังนัดคนจากธนาคารมาคุยเรื่องเงินกู้ด้วย ไว้โอกาสหน้านะครับ เดี๋ยววันหลังผมเลี้ยงคุณเอง"
เฉาซูเจี๋ยเหลือบมองเพื่อนสมัยเด็กของเขาเป็นพิเศษ คำพูดคำจาช่างคล่องแคล่วเป็นทางการ ไม่เหลือคราบความขี้เกียจเหมือนตอนที่นั่งดื่มเหล้าโม้กันเลย
เฉินซิงฉวนได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็พยักหน้า "ได้ครับ งั้นไว้โอกาสหน้า ผมเลี้ยงคุณ นะครับ"
เฉินซิงฉวน สอบถามเฉาซูเจี๋ย ว่าต้องการตาข่ายรั้วเหล็กแบบไหน พร้อมกันนั้นก็แนะนำเรื่องราคาให้
ตามที่เฉินซิงฉวนบอก ตาข่ายรั้วเหล็กของโรงงานเขามีตั้งแต่ราคาเมตรละไม่กี่หยวน ไปจนถึงเมตรละ 100 กว่าหยวนก็มี ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมการใช้งานเป็นหลัก
***
ทางด้านห้างสรรพสินค้าอู่ซิง เฉิงเสี่ยวหลินกำลังพาเหมิงเหมิง ลูกสาวของเธอเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่ที่โซนเสื้อผ้าเด็กชั้น 2 ตอนนี้เธอกำลังให้เหมิงเหมิง ลองกระโปรงสีเหลืองอ่อนลายโดราเอมอน "เหมิงเหมิง ว่าสวยไหมลูก?"
"แม่ แมวน้อย คิกคิก แมวน้อย หวัดดีจ้า!" เหมิงเหมิง พูดเหม่อลอย