บทที่ 32 มีเพื่อนรู้ใจไม่กี่คนก็เพียงพอแล้ว

บทที่ 32 มีเพื่อนรู้ใจไม่กี่คนก็เพียงพอแล้ว
พนักงานขายเสื้อผ้าที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทางไร้เดียงสาของเหมิงเหมิง ก็อดไม่ไหว ต้องเอามือปิดปากหัวเราะออกมา
"คุณคะ ลูกสาวคุณตลกจังเลย" เธอพูดกับเฉิงเสี่ยวหลิน
เฉิงเสี่ยวหลินเอามือขวากุมหน้าผาก รู้สึกปวดหัวเล็กน้อยก่อนจะบ่นให้พนักงานฟัง "คุณไม่รู้หรอกว่าตอนอยู่ที่บ้านเธอซนมากกล้าทำทุกอย่างเลยมีครั้งหนึ่งเธอยังกล้าไปแหย่สุนัข เล่นทำเอาฉันตกใจแทบแย่"
"ฮ่าๆ ถ้าฉันมีลูกสาวแบบนี้สักคนก็คุ้มแล้ว!" พนักงานขายกล่าว
เหมิงเหมิงหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาทาบบนตัวแล้วถามแม่ "แม่ สวยมั้ย?"
"สวยจ้ะ ลูกจะเอามั้ย?" เฉิงเสี่ยวหลินถาม
จากนั้นก็เห็นเหมิงเหมิง พยักหน้าอย่างว่าง่าย เฉิงเสี่ยวหลินจึงจ่ายเงินซื้อเสื้อตัวนี้
"แม่ กระโปรง"
เพิ่งเดินไปได้สองก้าว พอถึงหน้าร้านเสื้อผ้าเด็กอีกร้านที่อยู่ไม่ไกล เหมิงเหมิง ก็ไม่ยอมเดินต่อ เธอชี้ไปที่กระโปรงตัวหนึ่งที่แขวนอยู่บนราว ซึ่งท่อนบนเป็นเสื้อเชิ้ตสีแดง ส่วนท่อนล่างเป็นกระโปรงผ้าโปร่ง มองตาไม่กะพริบ
เฉิงเสี่ยวหลินชูถุงในมือขึ้นมา "เหมิงเหมิงก็เราเพิ่งซื้อกระโปรงไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมจะเอาอีกแล้วล่ะ?"
พอได้ยินแม่ ถามแบบนั้น เหมิงเหมิงก็ถึงกับชะงักไปแต่พอคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พูดว่า "แม่ ซื้อ"
"พ่อ ซื้อ"
"..." เฉิงเสี่ยวหลิน มองลูกสาว พลางคิดในใจว่าทำไมถึง 'ฉลาดแกมโกง' แบบนี้นะ?
วินาทีต่อมาเธอก็มองเหมิงเหมิงพลางยิ้มหวานแล้วพูดว่า "เหมิงเหมิง เมื่อกี้แม่ เพิ่งซื้อกระโปรงให้ลูกไปตัวนึงแล้วใช่ไหม?"
เมื่อเห็นเหมิงเหมิงพยักหน้าเฉิงเสี่ยวหลินก็พูดต่อ "ถ้างั้นเราไปดูอย่างอื่นกันก่อนนะ เดี๋ยวรอพ่อ มาแล้วค่อยให้พ่อซื้อให้ลูกอีกตัวดีไหม?"
"แม่ซื้อ พ่อจ่ายตังค์แม่" เหมิงเหมิง โพล่งประโยคนี้ออกมา
"เหมิงเหมิงทำไมลูกฉลาดแบบนี้" เฉิงเสี่ยวหลินถามเธอเหมิงเหมิงรู้จักเรื่องหนี้สามฝ่าย แล้วด้วย
"คิกคิก!" เหมิงเหมิง โดนชม ก็ยิ้มตาหยีอย่างมีความสุข
***
ที่โรงงาน 'เฉินเจิ้งฝางฮู่หลัน'
เฉาซูเจี๋ย เฉินซิงฉวน และเฉาเจิ้น ทั้งสามคนย้ายมานั่งคุยกันต่อในห้องทำงานของเฉินซิงฉวน พลางจิบชาคุยกันไปเรื่อยๆ
ห้องทำงานของเฉินซิงฉวน ไม่ใหญ่โตนัก มีพื้นที่แค่ 30 กว่าตารางเมตร ของก็ไม่เยอะ นอกจากโต๊ะทำงานและเก้าอี้หนึ่งชุดแล้ว ก็มีแค่โซนรับแขกที่พวกเขานั่งดื่มชากันอยู่
มองจากการจัดวางโดยรวมก็พอจะดูออกว่าเขาเป็นคนประหยัดมาก
ระหว่างพูดคุย เฉินซิงฉวน ก็ได้แนะนำรายละเอียดเกี่ยวกับตาข่ายรั้วกั้น ประเภทต่างๆ ให้เฉาซูเจี๋ย ฟังมากขึ้น และยังแนะนำให้สองรุ่นตามสภาพแวดล้อมการใช้งานของเฉาซูเจี๋ยด้วย
เฉาซูเจี๋ยไม่ได้ลังเลในเรื่องนี้มากนักสุดท้ายเขาเลือกตาข่ายรั้วกั้น ที่สูง 2 เมตร ทุกๆ 4 เมตรจะมีเสาค้ำ และด้านบนสุดมีลวดหนาม หนึ่งรอบ
เฉินซิงฉวนบอกกับเฉาซูเจี๋ยว่า "คุณเฉา คุณเป็นเพื่อนของหัวหน้าเฉา ผมก็ไม่พูดอ้อมค้อมแล้วกัน ผมคิดคุณที่ราคาทุน 46 หยวน ต่อเมตรเลยผมขอกำไรนิดหน่อยแค่พอเป็นค่าแรงพนักงาน"
เขาพูดต่อ "ถ้าเป็นมาตรฐานนี้ ตามท้องตลาดอย่างน้อยก็ต้อง 70 หยวน ต่ำกว่านี้หาไม่ได้จริงๆ"
เฉาซูเจี๋ย เหลือบมองเฉาเจิ้น แวบหนึ่ง เมื่อเห็นเขาพยักหน้าเบาๆ เฉาซูเจี๋ยก็เข้าใจทันที "งั้นก็ตกลงตามราคาที่เถ้าแก่เฉิน บอกเลยครับเตรียมให้ผม ก่อน 1,500 เมตร ถ้าไม่พอ เดี๋ยวผมโทรหาเถ้าแก่เฉินสั่งเพิ่มทีหลัง"
พูดจบเขาก็เอ่ยขึ้นอีกว่า "ไว้รอเฉาเจิ้น ว่างเมื่อไหร่เดี๋ยวผมเลี้ยงเหล้าพวกคุณ ทั้งคู่เอง"
"เถ้าแก่เฉิน เหล้ามื้อนี้ต้องดื่มนะ" เฉาเจิ้น กลัวว่าเฉินซิงฉวนจะเกรงใจจึงรีบตอบตกลงก่อน
แถมยังพูดต่อ "พวกเราต่างก็หากินอยู่ในพื้นที่อำเภอผิงหยวนแห่งนี้ กินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่ง ผูกมิตรกันไว้ ต่อไปมีอะไรก็จะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน"
คราวนี้เฉินซิงฉวน ถึงตอบตกลง
ตามราคาที่เขาบอกเมื่อครู่ เฉาซูเจี๋ย ชำระเงินค่าสินค้าให้เฉินซิงฉวน เต็มจำนวน 69,000 หยวน ทั้งสองฝ่ายเขียนสัญญาด้วยลายมือสองฉบับ กดรอยนิ้วหัวแม่มือ เก็บไว้คนละฉบับ
เฉินซิงฉวน ก็รับปากว่าจะรีบผลิตสินค้าออกมาและจัดส่งไปให้เฉาซูเจี๋ยที่หมู่บ้านเฉาเจียจวง เมืองชิงสือ โดยเร็วที่สุด
มีเส้นสายของเฉาเจิ้นอยู่ เฉาซูเจี๋ยก็ไม่กลัวว่าเฉินซิงฉวน จะเชิดเงินหกหมื่นเก้าพันหยวน นี้หนีไป แบบนั้นมันก็ดูไร้ระดับเกินไป
หลังจากออกมาจากโรงงาน 'เฉินเจิ้งฝางฮู่หลัน' และกล่าวลาเฉินซิงฉวน แล้วเฉาซูเจี๋ย ก็ขับรถพาเฉาเจิ้นไปที่ห้างสรรพสินค้าอู่ซิง
ยังไม่ทันถึงที่หมาย เฉาซูเจี๋ย ก็ถามเขา "เที่ยงนี้หาที่ดื่มกันหน่อยไหม?"
เฉาเจิ้นรีบโบกมือปฏิเสธ "ซูเจี๋ย วันนี้ไม่ได้จริงๆ ว่ะ ฉัน ต้องกลับไปดูหน้างาน ช่วงบ่ายพวกฝ่ายส่งเสริมการลงทุน กับคนจากธนาคารจะมา วันนี้ยุ่งจริงๆ"
"เรื่องจริงดิ?" เฉาซูเจี๋ย นึกว่าเพื่อนสมัยเด็ก ของเขาพูดบ่ายเบี่ยงเฉินซิงฉวน ไปงั้นๆ เลยพูดกับเขาว่า "ถ้างั้นเมื่อเช้านาย ยังอุตส่าห์ลาออกมาเป็นเพื่อนฉัน ซื้อตาข่ายรั้วกั้นอีก ไม่กระทบงานนายเหรอ?"
"กระทบห่าอะไรล่ะ เรื่องมันก็ต้องมีหนักมีเบา พวกนั้นเขามาตอนบ่าย ฉันออกมาแป๊บเดียวตอนเช้ามันจะเป็นอะไรไป?" เฉาเจิ้นกล่าว
เฉาซูเจี๋ยรู้สึกซาบซึ้งใจมากเขาเข้าใจดีว่าเพื่อนสมัยเด็ก อย่างเฉาเจิ้นเห็นธุระของเขาเป็นเรื่องสำคัญ
"อีกสองวันนาย เสร็จธุระแล้วก็โทรหาฉัน แล้วกัน ถึงตอนนั้นค่อยเรียกเถ้าแก่เฉิน มาด้วย พวกเราจะได้ดื่มด้วยกัน" เฉาซูเจี๋ยบอกเขา
เฉาเจิ้นรู้ว่าเวลาไหนไม่จำเป็นต้องเกรงใจเขาบอกให้เฉาซูเจี๋ยจอดรถที่ลานจอดของห้าง "ได้นายรอโทรศัพท์ฉันเถอะ ขอฉันไปรับมือพวกที่มาจากฝ่ายส่งเสริมการลงทุน กับธนาคารก่อน"
เขาบ่นอุบอิบ "แม่มันเอ๊ย คนพวกนั้นแม่งคอแข็งกันทั้งนั้น ดื่มทีอย่างกับจะเอาให้ตาย"
"ไปล่ะนะ เดี๋ยวโทรคุยกัน" เฉาเจิ้นขับรถฉางเฉิง ของตัวเองจากไป
ตอนที่เฉาซูเจี๋ยไปหาภรรยากับลูกสาว สองแม่ลูกยังคงเลือกเสื้อผ้ากันอยู่ เหมิงเหมิง พอเห็นเขามา ก็รีบส่ายก้นน้อยๆ วิ่งเข้ามาหาเขาทันที
พอมาถึงตรงหน้า เธอก็กอดขาเฉาซูเจี๋ย ไว้ แล้วตะโกนเสียงดัง "พ่อ ปู่ ย่า เสื้อผ้า"
เฉาซูเจี๋ย ยิ้มแล้วถามเธอ "เหมิงเหมิง ลูกกับแม่ กำลังซื้อเสื้อผ้าให้คุณปู่คุณย่าอยู่เหรอ?"
"อื้อ!" เหมิงเหมิง พยักหน้าอย่างจริงจัง "แม่ ซื้อ!"
"พวกเธอ เก่งจังเลย!" เฉาซูเจี๋ย พูดพลางนึกขึ้นได้อย่างหนึ่ง
พอกลับมาจากปักกิ่ง ก็เดือนกว่าแล้ว พวกเขายังไม่ได้ไปเยี่ยมบ้านพ่อตาแม่ยายเลย ไม่ควรจริงๆ
จริงๆ แล้วบ้านพ่อตาแม่ยายของเขาก็อยู่ไม่ไกล อยู่แค่อำเภอข้างๆ นี่เอง ขับรถไปไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงแล้ว
เขาอุ้มเหมิงเหมิง เดินเข้าไปพอดีได้ยินเฉิงเสี่ยวหลินกำลังถือเสื้อแจ็กเกตสีฟ้าอ่อนในมือถามเขา "ซูเจี๋ย คุณ ว่าเสื้อเชิ้ตตัวนี้ให้พ่อ เราใส่จะดูดีไหม?"
"อืม ดูดี!" เฉาซูเจี๋ย ตอบอย่างไม่ละอายใจ "เสื้อผ้าที่ภรรยาฉัน เลือกสวยทุกตัวอยู่แล้ว"
เฉิงเสี่ยวหลิน เหลือบมองเขาค้อนๆ "ซูเจี๋ย คุณนี่หน้าหนาจริงๆ"
"เหรอ ก็คงจะหนาเฉพาะตอนที่อยู่กับเธอ นั่นแหละ" เฉาซูเจี๋ยพูดหยอกล้อ
เขาเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน "ที่รัก เธอ ซื้อเสื้อผ้าให้คุณตากับคุณยายของเหมิงเหมิง สักสองชุดสิ เดี๋ยวเราเสร็จธุระสองสามวันนี้แล้วแวะไปหากัน"
พอได้ยินสามี พูดแบบนั้น เฉิงเสี่ยวหลิน ก็ดีใจแต่ก็ยังพูดว่า "ช่วงนี้คุณธุระเยอะ ไปบ้านพ่อแม่ ฉันไม่รีบหรอกไว้รอคุณว่างแล้วค่อยไปก็ยังไม่สาย"
พูดจบ เธอก็เพิ่งสังเกตว่าไม่เห็นเฉาเจิ้นจึงถามสามี "ที่รัก เฉาเจิ้นล่ะคะ?"
"เขากลับบริษัทไปแล้ว บอกว่าตอนบ่ายมีคนจากฝ่ายส่งเสริมการลงทุน กับธนาคารจะไปตรวจงาน ไอ้หมอนี่มันไม่จริงใจเลย เมื่อเช้าต้องแอบหนีออกมาแน่ๆ"
ได้ยินสามี พูดแบบนั้น เฉิงเสี่ยวหลินก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ที่รัก เพื่อนของคุณ คนนี้ดีจริงๆ!"
"ใช่ไหมล่ะฉันก็ว่างั้นชีวิตนี้มีเพื่อนไว้คุยโม้โอ้อวดไม่กี่คนก็เพียงพอแล้ว" เฉาซูเจี๋ย พูดพลางยิ้ม
หลังจากซื้อเสื้อผ้าเสร็จ พวกเขาก็ไม่ได้อยู่นานกว่านั้น และไม่ได้ไปรบกวนเพื่อนคนอื่นๆ ขับรถกลับหมู่บ้านเฉาเจียจวง ทันที