บทที่ 79 พ่อแอบใส่ยาถ่ายให้แม่ลูกนิดหน่อย

บทที่ 79 พ่อแอบใส่ยาถ่ายให้แม่ลูกนิดหน่อย
ค่ำคืนนี้ เมื่อความคิดแล่น เขาก็เขียนรวดเดียวได้ถึง 3,200 ตัวอักษร พอถึงจุดนี้ เขาก็หยุดทันที
จากนั้นก็ย้อนกลับไปตรวจสอบ ตรวจสอบ และตรวจสอบอีกครั้ง
พิจารณาทีละคำ ทีละประโยค ขัดเกลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังว่าจะทำมันออกมาให้สมบูรณ์แบบที่สุด
หลังจากตรวจทานซ้ำสามรอบ เขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังกระปรี้กระเปร่าอยู่มาก เลยหันไปเริ่มเขียนต้นฉบับสำหรับ ‘Youth Digest’ ต่อ
ต้นฉบับของ ‘Youth Digest’ ต้องส่งเดือนละสองเรื่อง แต่ต้นเดือนนี้มัวแต่วุ่นอยู่กับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เลยยังไม่ได้เริ่มเขียนเลย
ต้องรีบปั่นออกมาสักเรื่องแล้ว
ยุงจะตัวเล็กแค่ไหนก็มีเนื้อ 1,200 หยวนก็เงินนะ!
พรสวรรค์เปี่ยมล้น ความคิดพรั่งพรู คืนนี้ จางเซวียนลุยงานยาวไปจนถึงตีสี่ถึงได้หยุดพัก
ก่อนนอน ชายวัยกลางคนในร่างเด็กหนุ่ม มองภาพโปสเตอร์ของโจว ฮุ่ยหมิ่น ที่แปะอยู่บนผนัง แล้วก็พึมพำกับตัวเองอย่างไม่อาย "ถ้าได้เจอตัวจริงนะ พี่ชายคนนี้จะตามใจเธอสุดๆ เลย" พูดจบเขาก็ล้มตัวลงนอน
จริงๆ แล้ว พูดตามตรง โจว ฮุ่ยหมิ่น สวยก็จริง แต่เมื่อเทียบกับความงามอันน่าทึ่งของหมี่เจี้ยน ในใจเขาแล้ว ก็ยังห่างชั้นกันอยู่
นี่อาจจะเป็นความแตกต่างระหว่างภาพลวงตากับคนจริงๆ ก็ได้
คิดดูสิ จะมีความสุขอะไรกับการจ้องมองโปสเตอร์ อย่างมากก็แค่ทำให้ผ้าห่มทะลุเป็นรูเร็วขึ้นหน่อยเท่านั้นเอง
การนอนหลับครั้งนี้สบายมาก วันต่อมาเมื่อเขาตื่นขึ้น หยางหย่งเจี้ยน ก็ลงมาจากภูเขาสูงแล้ว
จางเซวียนบิดขี้เกียจ หาวหวอด พลางใช้มือขยี้ผมยุ่งๆ ของตัวเอง แล้วถามเสียงอู้อี้ "ทำไมเธอมาเช้าจัง กินข้าวเช้าหรือยัง"
หยางหย่งเจี้ยน พยักหน้า "กินแล้ว ทำไมนายเพิ่งตื่น"
"นี่สายแล้วเหรอ"
"ยังไม่สายอีกเหรอ เจ็ดโมงแล้วนะ"
จางเซวียน ได้ยินว่าเพื่อนนักเรียนเก่าคนนี้ยังมีอารมณ์มาต่อปากต่อคำกับตัวเอง ความกังวลในใจก็ลดลงไปมาก
ไม่ว่าหยางหย่งเจี้ยน จะแกล้งทำเป็นเข้มแข็งหรือไม่ก็ตาม อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าการทำหน้าเศร้าโศกเสียใจ
เขาคว้าเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน พอเดินผ่านห้องครัวก็ได้กลิ่นหอมฉุยจากฝีมือสามีของคุณป้าที่กำลังผัดกับข้าวอยู่ มันเป็นกลิ่นหอมตามธรรมชาติของเลือดหมู
แต่พอชะโงกหน้าเข้าไปดูในกระทะ ก้อนเลือดสีแดงสดกลับดูคล้ายกับสีของน้ำเหลือง ที่เห็นเมื่อวาน ทำเอาเขาหมดความอยากอาหารในทันที
เขาไปอาบน้ำสระผมด้วยน้ำบ่อ ที่สวนหลังบ้าน จากนั้นก็กลับมาแต่งตัวเตรียมจะออกไปข้างนอก
หร่วนซิ่วฉิน เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามออกมาถาม "ลูกจะไปแล้วเหรอ ไม่กินข้าวก่อนเหรอ"
จางเซวียน ตอบ "แม่ครับ เมื่อคืนผมฝัน ฝันเห็นเทพเซียน ท่านบอกว่าเช้านี้ถ้าผมกินเส้นหมี่ จะนำโชคดีมาให้ วันนี้ผมจะประเมินคะแนนได้สูงลิ่วเลย"
เดิมทีหร่วนซิ่วฉิน ตั้งใจจะห้าม เพราะที่บ้านก็มีข้าวให้กิน แต่กลับจะออกไปกินเส้นหมี่ข้างนอก มันสิ้นเปลืองเงินชัดๆ แต่พอได้ยินคำพูดตกแต่งที่ออกมาจากปากลูกคนสุดท้อง เท่านั้นแหละ เธอก็ถึงกับจุก พูดไม่ออก ไม่กล้าเอ่ยคำว่า "ไม่" ออกมา
เธอกลัวว่าจะไปทำลายโชคลางอันเป็นมงคล
"แม่ครับ ผมไปแล้วนะ"
เมื่อเห็นว่าหร่วนซิ่วฉิน ผู้หน้าเลือดกำลังจ้องมองตัวเอง จางเซวียน ไหนเลยจะกล้าอยู่นาน เขารีบเรียกหยางหย่งเจี้ยน ให้ซ้อนมอเตอร์ไซค์
รีบเผ่นดีกว่า
***
ขณะที่จางเซวียน และหยางหย่งเจี้ยน กำลังมุ่งหน้าไปยังตัวตำบล
ตู้เค่อต้ง ที่อยู่ที่บ้านเกิดในชนบท ก็กำลังเรียกให้ลูกสาวเตรียมตัวออกเดินทางเช่นกัน เขาบอกว่าให้ไปที่ตัวตำบลก่อนเพื่อรอจางเซวียน และหยางหย่งเจี้ยน
ตู้ซวงหลิง เข้าไปนั่งในรถก่อน พอเห็นว่ามีเพียงพ่อคนเดียวที่เดินออกมาจากบ้าน เธอก็ถามด้วยความสงสัย "แม่ล่ะคะ แม่บอกว่าจะไปโรงเรียนเป็นเพื่อนหนูไม่ใช่เหรอ"
ตู้เค่อต้ง เหลือบมองบ้านเก่าผ่านหน้าต่างรถ สตาร์ทเครื่องยนต์แล้วพูดว่า "วันนี้แม่ลูกท้องเสีย ไปไม่ไหวแล้ว"
ตู้ซวงหลิง ตกใจเล็กน้อย รีบถามด้วยความกังวล "เมื่อคืนตอนที่ดื่มเหล้ากับหนู แม่ก็ยังดีๆ อยู่เลยนี่คะ ทำไมจู่ๆ ถึงท้องเสีย เป็นอะไรรึเปล่า กินยาหรือยังคะ"
ตู้เค่อต้ง เห็นท่าทางร้อนรนของลูกสาวก็รู้สึกยินดีอยู่ลึกๆ เขาหันมองไปรอบๆ แล้วกระซิบเบาๆ
"ไม่เป็นอะไรมากหรอก ยาถ่ายที่พ่อใส่ พ่อกะปริมาณไว้แล้ว เมื่อกี้เพิ่งกินยาแก้ท้องเสียไป ตอนนี้เข้าห้องน้ำอีกรอบแล้ว"
ตู้ซวงหลิง ได้ยินดังนั้นก็ตกใจมาก นึกว่าตัวเองหูฝาดไป เธอจ้องหน้าพ่ออย่างไม่เชื่อสายตา "พ่อคะ พ่อพูดว่าอะไรนะ พ่อเป็นคนใส่ยาเหรอ"
"อืม" ตู้เค่อต้ง พยักหน้าเบาๆ
"พ่อใส่ยาได้ยังไงคะ" ตู้ซวงหลิง ยังคงอยู่ในอาการงงงัน
ตู้เค่อต้ง วางมือทั้งสองข้างบนพวงมาลัย สารภาพตามตรง "ก็ตอนที่แม่ลูกตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วคอแห้งน่ะสิ ใช้พ่อไปรินน้ำอุ่นให้ตามความเคยชิน พ่อก็เลยแอบใส่ยาถ่ายลงไปนิดหน่อย"
ตู้ซวงหลิง เม้มริมฝีปากบางแน่น จ้องมองเขาเขม็ง น้ำเสียงหนักขึ้นหลายส่วน "ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้คะ"
"ไอ้... อย่ามองพ่อแบบนั้นสิ พ่อทำเพื่อลูกนะ ไม่อย่างนั้นวันนี้แม่ลูกต้องตามไปที่โรงเรียนแน่ๆ"
หลังจากอธิบายจบ ตู้เค่อต้ง ก็พูดกับลูกสาวต่อ "ถึงแม้ว่าเมื่อคืนพวกเธอสองแม่ลูกจะดื่มเหล้าคุยกันจนความสัมพันธ์ดีขึ้นมากก็จริง แต่ลูกก็รู้จักนิสัยแม่ของลูกดีไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอไป เธอก็ต้องบังคับให้ลูกเลือกคณะตามที่เธอต้องการแน่"
ขณะพูด พอเห็นรถบรรทุกคันใหญ่สวนมา ตู้เค่อต้ง ก็จอดรถซานตาน่า เทียบข้างทาง แล้วพูดต่อ
"ตอนนี้แม่ลูกไปโรงเรียนไม่ได้แล้ว คณะพวกนี้ ลูกอยากจะเลือกที่ไหนก็เลือกเลย พ่อสนับสนุน"
ตู้ซวงหลิง ชะงักไป เธอจ้องมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของพ่อ นัยน์ตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
เมื่อพ่อลูกตระกูลตู้ขับรถมาถึงจุดนัดพบที่หน้าไปรษณีย์ ในตัวตำบล พวกเขาก็เงยหน้าขึ้นเห็นคนสองคนที่นั่งกินเส้นหมี่อยู่หน้าร้านฝั่งตรงข้ามถนน
อ้อ พูดแบบนี้ไม่ถูก
มีแค่จางเซวียน ที่กำลังกินอยู่ ส่วนหยางหย่งเจี้ยน นั่งรออยู่ข้างๆ
พอเห็นสองพ่อลูก หยางหย่งเจี้ยน ก็รีบลุกขึ้นโบกมือทักทาย
"จางเซวียน นี่ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเหรอ" ตู้เค่อต้ง เดินข้ามถนนมาถาม
จางเซวียน สบตากับตู้ซวงหลิง อย่างรู้กัน แล้วตอบว่า "กับข้าวที่บ้านยังทำไม่เสร็จครับ ผมกลัวจะสาย เลยมากินเส้นหมี่รองท้องก่อน"
หยางหย่งเจี้ยน มองเขาโกหกตาใส แต่ก็ไม่ได้เปิดโปงอะไร
"งั้นก็กินช้าๆ ไม่ต้องรีบ ยังมีเวลา" พูดจบ ตู้เค่อต้ง ก็เดินไปที่สหกรณ์การค้า ข้างๆ ซื้อน้ำผลไม้ฮุ่ยหยวน มาสองสามขวด
จางเซวียน รับขวดน้ำผลไม้มา เปิดฝาดื่มอึกใหญ่ แล้วถามว่า "ลุงครับ พวกคุณลุงจะสร้างวิลล่าไม่ใช่เหรอครับ จะเริ่มเมื่อไหร่เหรอครับ"
ตู้เค่อต้ง ก็ดื่มน้ำผลไม้ ไปอึกใหญ่เช่นกัน แล้วตอบว่า "เร็วๆ นี้แหละ เรากำหนดวันลงเสาเข็มไว้กลางเดือนนี้ เหลืออีกสิบกว่าวัน"
จางเซวียน ถามต่อทันที "ทีมก่อสร้างกับแบบแปลนวิลล่าพร้อมแล้วเหรอครับ"
ตู้เค่อต้ง วางขวดน้ำผลไม้ ลงบนโต๊ะ "ทีมก่อสร้างติดต่อไว้ตั้งแต่ต้นปีแล้ว เป็นทีมจากในเมือง ส่วนแบบแปลนเพิ่งจะได้มาเมื่อเดือนพฤษภานี่เอง"
จางเซวียน นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วลองพูดหยั่งเชิง "ลุงครับ ผมขอดูแบบแปลนวิลล่านั่นได้ไหมครับ"
ตู้เค่อต้ง ชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขามาไม้ไหน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ "แบบแปลนอยู่ที่บ้านเก่า ไม่ได้อยู่ที่นี่ ไว้เลือกคณะเสร็จกลับไปค่อยดูแล้วกัน เป็นไง"
"ได้ครับ ขอบคุณครับลุง"
จางเซวียน กล่าวขอบคุณ เขาตัดสินใจถือโอกาสรุกคืบต่อทันที เขาพูดหน้าด้านๆ ว่า "ลุงครับ จริงๆ แล้วบ้านผมก็อยากจะสร้างวิลล่าสองชั้นเหมือนกัน"
โฮ่! ตู้เค่อต้ง เข้าใจในทันทีว่าทำไมเขาถึงชวนคุยเรื่องนี้ เขานั่งลงมองอีกฝ่ายแล้วพูดหยอก "แล้วยังไงต่อล่ะ บังเอิญว่าบ้านเธอก็ต้องการทีมก่อสร้างที่มีประสบการณ์กับแบบแปลนวิลล่าพอดีงั้นสิ..."
พอโดนจับได้คาหนังคาเขา ชายวัยกลางคนในร่างเด็กหนุ่ม ก็หน้าแดงก่ำ แต่ก็ยังยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "คือตอนนี้ผมมืดแปดด้านไปหมดเลยครับ ที่บ้านก็อยากสร้างวิลล่า แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง ก็เลยอยากจะมาขอความสะดวกจากลุงนี่แหละครับ"
ตู้เค่อต้ง เหลือบไปมองลูกสาวที่กำลังตาเป็นประกายแวววาวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะตอบตกลงอย่างง่ายดาย
"ได้สิ นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แบบแปลนวิลล่าของลุงก็ได้มาจากพวกเถ้าแก่ที่ไปขุดทอง ที่ตำบลลิ่วตูไจ้เหมือนกัน มันมีอยู่หลายแบบ ไว้ตอนนั้นเธอค่อยเลือกแบบที่ชอบแล้วก็อปปี้ไป"
"ตกลงครับ"