บทที่ 3

บทที่ 3

ชานเมืองหลินผิง

ศูนย์คลังสินค้าหลินเฉียว มีรถตู้เบนซ์เจ็ดที่นั่งนำขบวน ตามด้วยขบวนรถบรรทุกและรถเครนแล่นเข้ามาจอดนิ่งหน้าคลังสินค้าขนาดเล็กแห่งหนึ่ง

เมื่อรถจอดสนิท ซูเจ๋อและเหลียงเหลียนจวินก็เดินลงจากรถตู้

ด้านหลังตามมาด้วยนักธุรกิจระดับหัวกะทิหลายคน เช่น ฝ่ายการเงินและทนายความ แสดงให้เห็นถึงการทำธุรกรรมขนาดใหญ่

"ของอยู่ในนั้น"

ซูเจ๋อล้วงกุญแจออกมา เปิดประตูคลังสินค้าที่เพิ่งเช่ามาด้วยเงินทั้งหมดที่มี แล้วนำคนหลายคนเดินเข้าไป

พื้นที่คลังสินค้าไม่ใหญ่มาก ดูโล่งกว้าง มีเพียงต้นไม้ที่เปลือยเปล่าสองสามต้นวางอยู่ตามมุมห้อง

"เป็นไม้จันทน์แดงจริงๆ ด้วย"

ใจที่เคยกังวลของเหลียงเหลียนจวินสงบลงในที่สุด ซูเจ๋อไม่ได้แกล้งเขาเล่นๆ

"คุณซูครับ ผมขอตรวจสอบคุณภาพของวัตถุดิบเหล่านี้ก่อนนะครับ ไม่ทราบว่าเราจะลองผ่าดูรอยตัดได้ไหม"

เหลียงเหลียนจวินหยิบเครื่องมือลงจากรถ แล้วพูดอย่างกระตือรือร้น

"ทุกคนเป็นมืออาชีพ เรื่องแค่นี้ได้อยู่แล้ว"

ซูเจ๋อโบกมือ เหลียงเหลียนจวินก็รีบวิ่งไปที่ต้นจันทน์แดงสองสามต้น

"ลู่ทางไม่ธรรมดา มีเยอะขนาดนี้เลยเหรอ"

ทันทีที่เห็นไม้จันทน์แดงเหล่านี้ เหลียงเหลียนจวินก็ตัดสินได้ว่าต้นไม้เหล่านี้มีอายุยืนยาว เป็นของเก่าเก็บ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของตกทอดจากบรรพบุรุษ สามารถซื้อขายได้อย่างเสรี

เหลียงเหลียนจวินไม่รู้ว่าในโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าพลังวิญญาณ ซึ่งสามารถทำให้ต้นไม้ดูเก่าได้อย่างง่ายดาย

"เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 59 เซนติเมตร ยาวประมาณ 16 เมตร น้ำหนักประมาณห้าถึงหกตัน ต้นนี้เส้นผ่านศูนย์กลาง 63 เซนติเมตร"

หลังจากวัดขนาดไม้จันทน์แดงห้าต้นแล้ว เหลียงเหลียนจวินก็เรียกช่างคนหนึ่งเข้ามา

อีกฝ่ายถือเลื่อยยนต์และเริ่มตัดที่โคนของไม้จันทน์แดง

อื้ออึง!

เมื่อไม้บางส่วนถูกตัดออก เศษไม้ถูกชะล้างจนสะอาด เผยให้เห็นเนื้อไม้ด้านใน

ทุกคนยกเว้นซูเจ๋อต่างเบิกตากว้าง

พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมา ลายไม้จันทน์แดงที่ปรากฏนั้นมีลักษณะจากอ่อนไปเข้ม เป็นลายคลื่นน้ำที่สวยงามตระการตา

ราวกับภาพวาดทะเลสาบซีหูจากธรรมชาติ สวยงามและน่าตื่นตาเป็นอย่างยิ่ง

"สมบูรณ์แบบ ลายขนวัวดาวทองระดับสมบูรณ์แบบ ลายไม้แบบนี้ เนื้อสัมผัสแบบนี้ ความหนาแน่นของน้ำมันแบบนี้... สุดยอดไปเลย"

ราวกับกำลังลูบไล้คนรักในฝัน เหลียงเหลียนจวินใช้ฝ่ามือลูบคลำรอยตัดของลายไม้ที่สวยงามตระการตา ดวงตาทั้งสองข้างแทบจะจมหายเข้าไปในเนื้อไม้

ความหลงใหลในสิ่งที่รักเช่นนั้น คนที่ไม่ใช่คนในวงการยากที่จะเข้าใจ

ตัวอย่างเช่น ซูเจ๋อไม่เข้าใจ แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่ามันสวยงาม แต่ก็ไม่ได้หลงใหลขนาดนั้น

อย่างไรก็ตาม ซูเจ๋อรู้สิ่งหนึ่ง นั่นคือเขาจะได้เงินมากขึ้น

"ผู้จัดการเหลียงครับ ลองดูสินค้าอื่นอีกสิครับ ยังเหลืออีกสี่ต้นนะ"

ผ่านไปสองสามนาที ซูเจ๋อก็เตือนเหลียงเหลียนจวินที่ยังคงดื่มด่ำอยู่

"พวกนี้ก็คงไม่ต่างกันหรอก ช่างครับ เอาเลื่อยยนต์มาเลย ผมขอทำเองดีกว่า ผมยังไม่เคยผ่าไม้จันทน์แดงชั้นเลิศขนาดนี้เลยนะ"

เหลียงเหลียนจวินตื่นเต้นอย่างมาก คว้าเลื่อยยนต์มาทำเอง

พร้อมกับเสียงเลื่อยยนต์ที่ดังอื้ออึง ไม้จันทน์แดงถูกผ่าออกทีละต้น

และทุกครั้งที่ผ่าออก ก็จะได้ยินเสียงคนสูดหายใจเฮือกเย็นดังขึ้นในที่เกิดเหตุ

"กลายเป็นลายเกล็ดมังกรที่วิวัฒนาการมาจากลายเกล็ดปลาชั้นเลิศ ลายไม้ชัดเจน สง่างาม และกลมกลืน"

"จริงเหรอเนี่ย ลายขนวัวดาวทองระดับนี้ แทบจะสมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบจริงๆ"

"ต้นนี้ก็ด้วย..."

เสียงอุทานดังขึ้นในโกดัง

บรรดาผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเหรินไป่เหอในวงการต่างพากันตกตะลึงราวกับมือใหม่ที่ไม่เคยเห็นโลก ถูกไม้จันทน์แดงที่มีลวดลายสวยงามหลากหลายแบบพิชิตใจไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อไม้จันทน์แดงทั้งหมดถูกตรวจสอบ เหลียงเหลียนจวินถึงกับมึนงงเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวด้วยความประหลาดใจครั้งใหญ่ที่มาอย่างกะทันหัน ครั้งแรกที่เขาเข้าโรงแรมกับแฟนสาวก็ยังไม่ตื่นเต้นเท่าวันนี้เลย

"เป็นไงบ้างครับ สินค้าของผม ไม่ทำให้ผู้จัดการเหลียงผิดหวังใช่ไหม"

ซูเจ๋อยิ้มแล้วถาม เหลียงเหลียนจวินตื่นเต้นขนาดนี้ ถ้าเขาไม่ฟันกำไรหนักๆ ก็เท่ากับเสียแรงที่อุตส่าห์เข้าป่าลึกมาหลายวันเปล่าๆ

"คุณซูอย่าล้อเล่นเลยครับ ผมจะผิดหวังได้ยังไง วัตถุดิบแบบนี้ผมพอใจจนแทบไม่มีเวลาเหลือเลย"

เหลียงเหลียนจวินพยายามสงบอารมณ์ที่ตื่นเต้นลง แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "คุณซูครับ สินค้าชุดนี้ของคุณเป็นของหายากแท้จริง เมื่อครู่เราได้ชั่งน้ำหนักแล้ว ไม้จันทน์แดงห้าต้นรวมกันได้ 31 ตัน 200 กิโลกรัม และตอนนี้ราคาตลาดของไม้จันทน์แดงอยู่ที่ 800,000 ถึง 1,500,000 หยวนต่อตัน บริษัทเหรินไป่เหอยินดีเสนอราคาสูงสุดคือ 1,500,000 หยวนต่อตัน เพื่อซื้อไม้จันทน์แดงชุดนี้"

31.2 × 1,500,000 = 46,800,000

เมื่อคำนวณตัวเลขที่จะได้รับอย่างรวดเร็ว ราคาขนาดนี้ทำให้ใจของซูเจ๋อเต้นระรัวด้วยความดีใจ แต่ใบหน้าของเขากลับยังคงเรียบเฉย

“ผู้จัดการเหลียงล้อเล่นแล้ว ราคานี้ออกจะไร้ความจริงใจไปหน่อยนะครับ! สร้อยข้อมือไม้จันทน์แดงแท้บนเถาเป่าราคาถูกสุดยังตั้งพันกว่าหยวน แล้วนี่สินค้าคุณภาพเยี่ยมยอดของผมล่ะ”

“คุณซู ราคามันไม่ได้คำนวณแบบนั้นครับ วัตถุดิบในการแปรรูปย่อมมีการสูญเสีย อีกทั้งค่าออกแบบและค่าดำเนินการทางโรงงานเราก็ต้องรับผิดชอบทั้งหมด คุณจะมาขายให้โรงงานผลิตของเราด้วยราคาขายปลีกไม่ได้หรอกนะครับ”

ผู้จัดการเหลียงได้ยินดังนั้นก็โอดครวญทันที พลางพูดถึงความลำบากของตน

“ดูเหมือนว่าผู้จัดการเหลียงคงไม่อยากจะทำธุรกิจกับผมแล้ว งั้นก็ไม่เป็นไร ผมจะลองหาผู้ขายรายอื่น สินค้าดีแบบนี้ไม่ต้องกลัวว่าจะหาผู้รับช่วงต่อไม่ได้”

ซูเจ๋อแกล้งทำหน้าบึ้งตึง ทว่าได้ยินดังนั้นสีหน้าของเหลียงเหลียนจวินกลับเปลี่ยนไปทันที

ดังที่ซูเจ๋อกล่าว สินค้าชั้นยอดเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะขายไม่ได้เลย

ทันทีที่ข่าวแพร่สะพัด บริษัทภายนอกจะต้องหลั่งไหลเข้ามาอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นบริษัทเหรินไป่เหอของพวกเขาอาจไม่สามารถได้สินค้าชุดนี้ไปได้แล้ว

“อย่า อย่าเลยครับ คุณซู ทางเหรินไป่เหอของเรามีความจริงใจอย่างยิ่ง เอาเป็นว่าคุณซูลองบอกราคาในใจมาก่อนแล้วกันครับ”

เหลียงเหลียนจวินเปลี่ยนสีหน้า พลางกล่าวอย่างกระตือรือร้นยิ่ง

“ผมขอกำหนดราคาตายตัวกิโลกรัมละหนึ่งพันหยวน ถ้าตกลงเราก็ทำการซื้อขายกันที่นี่ดลย ถ้าไม่ตกลงผมจะไปหาผู้ซื้อรายอื่น”

ซูเจ๋อยกนิ้วชี้ขึ้นนิ้วหนึ่ง พร้อมเสนอราคาของตน

ราคานี้เท่ากับว่าไม้จันทน์แดงหนึ่งตันมีมูลค่าสองล้านหยวน ซึ่งสูงกว่าราคาที่เหลียงเหลียนจวินเสนอมาก่อนหน้านี้ถึงหนึ่งในสาม

“ราคานี้…มันมากเกินไป…คุณซูครับ ราคานี้ทางเราต้องขอปรึกษาหารือกันก่อน คุณช่วยรอสักครู่”

เดิมทีเหลียงเหลียนจวินตั้งใจจะต่อรองราคา แต่เมื่อเห็นสีหน้าของซูเจ๋อก็กลัวว่าชายหนุ่มผู้นี้จะหันหลังกลับไปจริงๆ คำพูดที่ถึงปากจึงกลายเป็นเรื่องการปรึกษาหารือ

“เร่งหน่อย”

ซูเจ๋อพยักหน้า พลางนั่งลงบนท่อนไม้จันทน์แดง ดูไม่ใส่ใจสิ่งใด ซึ่งกลับยิ่งทำให้เหลียงเหลียนจวินตัดสินใจทำสัญญาค้าขาย

ท่าทีของเขานั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ หากเหรินไป่เหอของพวกเขาพลาดโอกาสนี้ไปก็จะหาไม่ได้อีกแล้ว

กลุ่มนักธุรกิจชั้นนำรีบออกจากคลังสินค้าไปปรึกษาหารือกันอย่างลับๆ กว่าสิบนาทีจึงกลับมา

ซูเจ๋อถือโอกาสปิดวิดีโอสาวน้อยเต้นระบำในแอปพลิเคชันสั้น แล้วมองไปอีกฝ่าย

“เป็นไงบ้าง ตกลงกันได้แล้วหรือยัง”

“คุณซูครับ ตามที่คุณพูด เหรินไป่เหอของเรายินดีที่จะรับซื้อวัตถุดิบชุดนี้ในราคากิโลกรัมละหนึ่งพันหยวน เฮ้อ การค้าครั้งนี้เราไม่ได้กำไรเลยนะครับ ส่วนใหญ่ก็เพื่อผูกมิตรกับคุณซู”

เหลียงเหลียนจวินทำหน้าเหมือนขาดทุนยับเยิน ส่วนในใจคิดอะไรอยู่นั้นก็ไม่มีใครล่วงรู้ได้ อย่างไรก็ตามคำพูดของนักธุรกิจนั้นเชื่อไม่ได้แม้แต่ประโยคเดียว

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินว่าจะขายได้ในราคาสูงเช่นนี้ จิตใจก็พลุ่งพล่านราวกับน้ำเดือดที่เพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ แทบจะเอ่อล้นออกมา

ราคานี้หมายความว่าไม้จันทน์แดงชุดนี้สามารถขายได้เป็นเงินก้อนโตถึง 62,400,000 หยวน ซูเจ๋อกำลังจะกลายเป็นมหาเศรษฐีเงินล้าน

“คุณซูครับ เรื่องนี้ไม่ควรรอช้า เรามาเซ็นสัญญาตอนนี้เลยดีกว่า ทางฝ่ายการเงินจะโอนเงินให้คุณทันที อันดับแรกกรุณาออกใบแจ้งหนี้ แล้วติดต่อประสานงานกับฝ่ายการเงินนะครับ อ้อ คุณซูอย่าลืมชำระภาษีด้วยนะครับ”

เหลียงเหลียนจวินเรียกฝ่ายการเงินและฝ่ายกฎหมายให้นำสัญญาซื้อขายสำเร็จรูปที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา อันที่จริงถ้าจะโหดหน่อยก็ไม่ต้องออกใบแจ้งหนี้เลย ซึ่งจะทำให้ไม่ต้องแจ้งภาษีด้วยซ้ำ

เพราะเมื่อไม้ถูกนำไปทำเป็นเฟอร์นิเจอร์แล้วก็แทบจะไม่มีหลักฐานให้ตรวจสอบ นี่จึงเป็นสาเหตุที่เหลียงเหลียนจวินไม่ไล่ถามถึงแหล่งที่มาของไม้ชุดนี้โดยละเอียด เรื่องในพื้นที่สีเทาแบบนี้ทุกคนต่างรู้กันดี

ซูเจ๋อพลิกดูสัญญาเหล่านี้ เขาไม่ได้กลัวว่าอีกฝ่ายจะเล่นตุกติกอะไร

เขาแค่ไม่ต้องการที่จะก่ออาชญากรรม ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีความสามารถที่จะทำ

หากกล้าเล่นตุกติกด้วยถ้อยคำในสัญญา ซูเจ๋อไม่รังเกียจที่จะเล่นสงครามธุรกิจระดับสูงอย่างจริงจังกับพวกเขา อืม ประเภททำลายศพและร่องรอยนั่นแหละ

เซ็นชื่อลงไป ประทับตราลงไป

หลังจากทั้งสองฝ่ายยืนยันว่าถูกต้อง ซูเจ๋อก็ได้รับเงินโอนเข้าบัญชีบริษัทที่จดทะเบียนไว้ เงินเข้าสู่บัญชีบริษัท

【ติ๊ง! บริษัท เหิงหยวน ของท่าน บัญชี 1248 วันที่ 23 ตุลาคม เวลา 12:21 ธนาคารไอซีบีซี โอนเงินเข้า 62,400,000.00 หยวน ผู้โอนคือ บริษัทเหรินไป่เหอโฮมเฟอร์นิชชิง ปัจจุบันมียอดเงินในบัญชี 62,400,419.00 หยวน】

ตัวเลขจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นแทนที่ยอดเงินฝากอันน้อยนิดที่มีอยู่เดิม ทำให้ซูเจ๋อยิ้มแย้มแจ่มใส แม้จะต้องเสียภาษีในภายหลัง แต่ทรัพย์สินก้อนนี้ก็ยังน่าทึ่งมาก

“ผู้จัดการเหลียง ขอให้ร่วมงานกันอย่างราบรื่นครับ”

ซูเจ๋อหายใจเข้าลึกๆ ยื่นมือออกไป เขาจะต้องไม่แสดงความกลัวออกมาในช่วงสุดท้าย

“ขอให้ร่วมงานกันอย่างราบรื่นคุณซู หากในอนาคตคุณยังมีสินค้าดีๆอีก โปรดติดต่อผมนะครับ เหรินไป่เหอของเรามีความต้องการวัตถุดิบประเภทนี้อย่างไม่สิ้นสุด”

เหลียงเหลียนจวินก็ยื่นมือออกไปเช่นกัน พึงพอใจกับการซื้อขายครั้งนี้ อันที่จริงเขาได้สังเกตเห็นปัญหาแล้วว่าไม้ชุดนี้ไม่น่าจะเป็นเพียงแค่ของตกทอดจากบรรพบุรุษง่ายๆ อนาคตน่าจะมีการซื้อขายกันอีกหลายครั้ง เหลียงเหลียนจวินเพียงต้องการรักษาลูกค้ารายใหญ่รายนี้ไว้

“ต้องมีครั้งหน้าแน่นอนครับ”

ซูเจ๋อยิ้มตอบไม่ต้องให้เหลียงเหลียนจวินเตือน ช่องทางทำเงินที่ทั้งง่ายและปลอดภัยเช่นนี้ ซูเจ๋อมีหรือจะยอมปล่อยไป

วันนี้สามารถรับเงินเข้าบัญชีได้อย่างง่ายดายถึงกว่าหกสิบล้าน หากวันหน้ากลับไปตัดต้นไม้ล้ำค่ามาอีกสักหน่อย การทำกำไรให้ได้ตามเป้าหมายเล็กๆก็เป็นเรื่องง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ

หลังจากปฏิเสธคำชวนของเหลียงเหลียนจวินที่จะเลี้ยงข้าวและชวนดื่ม ซูเจ๋อมองส่งอีกฝ่ายที่นำไม้จันทน์แดงห้าต้นขึ้นเครนยกใส่รถบรรทุกขับออกจากโกดังไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ไม่สามารถปิดบังได้อีก

"หกสิบล้านเหรอ หกสิบล้าน เงินมากมายขนาดนี้จะใช้หมดได้ยังไงกัน"

ซูเจ๋อเปิดดูข้อความธนาคารในโทรศัพท์มือถือซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาผู้ร่ำรวยในชั่วข้ามคืนแทบจะไม่สามารถระงับความตื่นเต้นนั้นได้เลย

เพราะตั้งแต่เด็กจนโตเงินที่เขาเคยจับต้องมากที่สุดก็แค่ไม่กี่หมื่นเท่านั้นเอง

เงินก้อนโตหกสิบล้านหยวน เป็นตัวเลขที่ซูเจ๋อไม่เคยกล้าคิดถึงมาก่อนตั้งแต่ก่อนจะข้ามโลกไป

และเมื่อมีเงินก้อนมหึมานี้แล้ว เรื่องที่ซูเจ๋อเคยวางแผนว่าจะใช้ทรัพยากรจากบลูสตาร์มาช่วยในการบำเพ็ญเพียร ก็สามารถนำมาพูดคุยในวาระการประชุมได้แล้ว