สองภพ: อย่าเรียกข้าว่ามาร

ซูเจ๋อ ผู้สามารถเดินทางไปมาระหว่างบลูสตาร์กับโลกเซียน พบว่าการบำเพ็ญเซียนนั้นโคตรยาก
ทั้งโอสถ อาวุธวิเศษ ถ้ำสวรรค์พรหมแดนเซียน หรือแม้แต่พรสวรรค์และปัญญาญาณ ล้วนเป็นภูเขามหึมาขวางทางสู่ความเป็นอมตะ

จนกระทั่งซูเจ๋อค้นพบว่า เหล่ามารเซียนใช้การฆ่าคนกลั่นซาก ดูดวิญญาณ สร้างพลังชั่ว และใช้ความหวาดกลัวเป็นเสบียงในการฝึก
ธงเรียกวิญญาณต้องใช้ดวงวิญญาณสังเวย? โรงเชือดหมูที่ฆ่านับสิบล้านตัวต่อปีบนโลกมนุษย์นั่นแหละ…ช่วยได้
ต้องการอารมณ์หวาดกลัวของมนุษย์เพื่อเลี้ยงภูตผี? จัดไปทั้งบ้านผีสิง หนังสยอง เกมหลอนครบชุด
วรยุทธ์ต้องใช้เลือดสดฝึก? อีกฟากมหาสมุทรอย่างอเมริกานั่นแหละ ตลาดมืดเลือดที่ใหญ่ที่สุดในโลก…

…

หลายปีต่อมา
“เจ้ามารชั่ว เจ้าฆ่าชาวบ้านไปเท่าไหร่แล้วยังบอกตัวเองเป็นคนดีอีก? ฮึ! วันนี้ข้าจะลงดาบแทนสวรรค์เอง!”

โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งโลกเทียนหยวนชี้คิ้วขึ้นด้วยโทสะ จ้องมองมารปีศาจเบื้องหน้า—ผู้มีดวงวิญญาณอาฆาตพันรอบตัว ธงเรียกวิญญาณที่ปล่อยหมื่นผีเดินกลางคืน และนั่งอยู่ในวังที่สร้างจากกระดูก—นางตะโกนถามด้วยความคั่งแค้น

มารร้ายค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วหยิบนามบัตรประชาสัมพันธ์ขึ้นมา ในนั้นเขียนว่า
“ผู้ทำการกุศลแห่งปีของจีน / ผู้ก่อตั้งเครือบ้านผีสิงที่ใหญ่ที่สุดในโลก / เจ้าของกิจการปศุสัตว์และโรงเชือดรายใหญ่ที่สุดบนบลูสตาร์ / ผู้ทรงอิทธิพลหน้าใหม่แห่งวงการภาพยนตร์”

“เห็นไหม ข้าไม่ใช่มารชั่วจริง ๆ ตอนนี้ยังมีใครใช้วิธีฆ่าคนแบบโบราณ ๆ เพื่อฝึกมารอยู่อีกเหรอ? เชยจะตาย!”