บทที่ 20 พลังแห่งโชคชะตาใหม่ หนทางสู่ความเป็นอมตะ

บทที่ 20 พลังแห่งโชคชะตาใหม่ หนทางสู่ความเป็นอมตะ

ทันใดนั้น

มีข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้าเจียงหยวน

【เมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตาได้รับการหล่อเลี้ยงจนสมบูรณ์แล้ว จะกระตุ้นหรือไม่!】

เจียงหยวนหยุดฝีเท้าลงทันที

“นายน้อย มีอะไรหรือขอรับ?”

“ไม่มีอะไร!”

เจียงหยวนส่ายศีรษะแล้วเดินหน้าต่อไป

แต่จิตใจกลับจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด

【ใช่!】

【กำลังกระตุ้นเมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตาระดับต่ำ…】

【ท่านได้รับโชคติดตัวแต่กำเนิดใหม่: หมื่นชันษายืนยง (ม่วง)】

【หมื่นชันษายืนยง】: เพิ่มอายุขัยหมื่นปี คงความหนุ่มสาวชั่วนิรันดร์

โชคชะตาสีม่วง!!

อายุขัยหมื่นปี!!

เจียงหยวนมองข้อความตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ สายตาเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ

ครั้งเดียวก็ปรากฏออกมาได้ นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้กันแน่?

ความสงสัยนี้ผุดขึ้นในใจเขาทันที

จากนั้นเขาก็ส่ายศีรษะเบาๆ ช่างเถิด ปัญหานี้ยังไม่ใช่สิ่งที่ข้าควรพิจารณาในตอนนี้

ในวินาทีถัดมา เมื่อเห็นโชคชะตาสีม่วงบนหน้าจอ เขาก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที

การเพิ่มอายุขัยหมื่นปีอย่างกะทันหันนี้สร้างความตกใจให้เขาไม่น้อย

อายุขัยหมื่นปีนั้นยาวนานเพียงใด เขาไม่มีความคิดในเรื่องนี้เลย

แต่เมื่อนึกถึงประวัติศาสตร์ในชาติก่อน ห้าพันปีขึ้นๆลงๆ

นั่นก็คือปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนั้น ไม่มีสิ่งใดเทียบได้

ย้อนกลับไปหมื่นปีข้างหน้า ไม่มีใครรู้ความจริงของประวัติศาสตร์ในช่วงนั้นอีกแล้ว

และตอนนี้ตัวเขากลับมีอายุขัยถึงหมื่นปี

อายุขัยหมื่นปี สามารถเฝ้าดูการล่มสลายของราชวงศ์ การขึ้นลงของสรรพชีวิต การดับสูญของอารยธรรมต่างๆ

แม้กระทั่งในโลกนี้

เรื่องเล่าและตำนานพื้นบ้านต่างๆที่เขาเคยอ่านมา

ก็ไม่เคยมีการบันทึกถึงความเป็นอมตะเลย

นั่นหมายความว่าโลกนี้อาจไม่มีแนวคิดเรื่องความเป็นอมตะ

หากไม่ได้เป็นอมตะ ไม่ว่าเจ้าจะสง่างามเพียงใด หลังจากการเปลี่ยนแปลงของกาลเวลาก็ย่อมกลายเป็นกระดูกผุพังไปในที่สุด

แต่การมีอายุขัยหมื่นปีมาตั้งแต่เกิด แม้แต่หมูตัวหนึ่งก็ยังสามารถกลายเป็นเซียนในปากของผู้คนได้

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีหน้าต่างสถานะแห่งโชคชะตาอีกด้วย

แม้จะเก็บรวบรวมพลังแห่งโชคชะตาวันละหนึ่งเส้น หมื่นปีนั้นจะได้มากมายเพียงใด

คงเพียงพอที่จะอัปเกรดโชคชะตาต่างๆของตนเองให้ถึงระดับสูงสุดแล้ว

หากโชคชะตาสีม่วงหมื่นชันษายืนยงนี้สามารถอัปเกรดต่อไปได้ นั่นก็จะเป็นโชคชะตาสุดยอดที่นำไปสู่หนทางแห่งความเป็นอมตะโดยตรง

นี่คือหนทางสู่สวรรค์ที่แท้จริง!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เจียงหยวนก็อดตื่นเต้นไม่ได้

ความเป็นอมตะคือทุนอันยิ่งใหญ่ที่สุดของการไร้เทียมทาน

เขาเปิดหน้าต่างสถานะของตนเองอีกครั้งเพื่อยืนยัน

【ชื่อ】 : เจียงหยวน

【ขอบเขต】 : ระดับหลอมกายาขั้นที่เจ็ด

【โชคติดตัวแต่กำเนิด】 : หมื่นชันษายืนยง (ม่วง) กายพยัคฆ์มังกร (น้ำเงิน) ความเข้าใจเป็นเลิศ (เขียว)

【พลังแห่งโชคชะตา】 : 1 หน่วย

【เมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตา】 : ไม่มี

หนึ่งหน่วย?

เจียงหยวนมองหน้าต่างสถานะของตนเองอย่างไม่อยากเชื่อ

หรือว่าหลังจากที่ข้ามีโชคติดตัวแต่กำเนิดสีม่วงแล้ว ข้าก็สามารถรวบรวมพลังแห่งโชคชะตาได้?

ใช่! ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน!

มิฉะนั้นแล้วพลังแห่งโชคชะตาหนึ่งหน่วยจะเพิ่มขึ้นมาได้อย่างไร?

เจียงหยวนรู้สึกยินดีปรีดาในใจทันที

ด้วยเหตุนี้ พลังแห่งโชคชะตาหนึ่งหน่วยต่อวันจึงกลายเป็นสองหน่วย

ประสิทธิภาพการรวบรวมนี้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าโดยตรง

ดังนั้นอีกห้าสิบวันข้างหน้า โชคชะตาสีเขียวของตนเองก็จะสามารถอัปเกรดได้ ความเข้าใจจะพุ่งขึ้นอีกครั้ง

โชคชะตาสีน้ำเงินหายากเพียงใด และตอนนี้เขาเพียงแค่รอไม่ถึงสองเดือน

ก็จะสามารถอัปเกรดโชคติดตัวแต่กำเนิดสีน้ำเงินใหม่ได้อีกหนึ่ง

เจียงหยวนปิดหน้าต่างสถานะของตนเองด้วยความพึงพอใจ

“นายน้อย!” ลุงหม่ากล่าวอย่างนอบน้อม

การต่อสู้เมื่อคืนก่อนทำให้เขานับถือเจียงหยวนดุจเทพเจ้า

แม้แต่นายท่านใหญ่ก็ยังห่างไกลจากเจียงหยวนในวัยนี้มากนัก

อาจกล่าวได้ว่าไม่คู่ควรที่จะนำมาเปรียบเทียบเลยด้วยซ้ำ

ในวัยเพียงเท่านี้ สามารถสังหารประมุขโรงฝึกวรยุทธ์เสินเว่ยระดับหลอมกายาขั้นที่แปดในการเผชิญหน้าได้ หากพูดออกไปคงไม่มีใครเชื่อ

หากไม่ใช่เพราะเขาเห็นกับตาตัวเอง เขาก็คงไม่เชื่อเช่นกัน

เพราะมันเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินไป

ในแง่ของตำนาน แทบจะเทียบได้กับจ้าวหลี่เลยทีเดียว

ช่วงนี้มีข่าวลือว่าจ้าวหลี่แห่งจังหวัดต้าซุนจะเข้าสู่สำนักเซียนในไม่ช้า

เจียงหยวนกล่าว “ลุงหม่า สำนักคุ้มภัยยังมีเงินเหลืออยู่หรือไม่?”

ลุงหม่าส่ายหน้า “ไม่มีแล้วขอรับ ตอนนี้สำนักคุ้มภัยของเรากำลังจะไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว”

เจียงหยวน: “…”

เขายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

สายตาของเจียงหยวนมองไปทางทิศเหนือ

เจี่ยว่านเต้า หวังว่าเจ้าจะรู้สถานการณ์!

จากนั้นเจียงหยวนก็กล่าว “กู่โม่ ลุงหม่า ตามข้ามา!”

“ไปไหนหรือขอรับ นายน้อย!”

“หอการค้าว่านหมิน!”

ที่ว่าการอำเภอ

“ท่านเจ้าเมืองขอรับ สมาชิกตระกูลหลีเฮ่าและลูกศิษย์โรงฝึกวรยุทธ์เสินเว่ยที่ควรจับก็จับ ที่ควรสังหารก็สังหาร ตอนนี้จัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ!”

ชายชุดดำกล่าวอย่างนอบน้อม

“คนอื่นๆมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง?” หลี่หงกล่าว

“วันนี้พวกเขาสงบเสงี่ยมมาก โดยเฉพาะพื้นที่ของกลุ่มเฮยสุ่ยยิ่งสงบเสงี่ยมผิดปกติ”

“ฮึ! ถือว่าพวกเขารู้สถานการณ์! ตอนนี้ข้ากำลังจะลาออกจากตำแหน่งและกลับสำนัก หากพวกเขาไม่รู้สถานการณ์ ข้าก็ไม่ขัดที่จะกวาดล้างเสียบ้าง คนพวกนี้ไม่มีใครเป็นคนดีเลยแม้แต่คนเดียว!”

หลี่หงจิบชาเบาๆ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

ชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านข้างเงียบกริบ

ครู่ต่อมา หลี่หงพลันกล่าวขึ้น “ใช่แล้ว เจอเบาะแสของหลีเฮ่าบ้างหรือไม่”

ชายชุดดำส่ายหน้า “ตั้งแต่เมื่อคืนก็ไม่พบร่องรอยของหลีเฮ่าเลย”

“วันนี้มีคนของเราไปสอดแนมที่สำนักคุ้มภัยเจิ้นหยวนมาแล้วเล็กน้อย ข่าวที่ส่งมาคือพวกเขาเป็นปกติสุข ปลอดภัยดี และไม่พบเห็นบุคคลภายนอกใดๆเลย”

“ดูเหมือนจะไม่ได้เสียหายหนักเพราะการมาของหลีเฮ่าเมื่อคืน”

หลี่หงพลันแสดงสีหน้าประหลาดใจ “โอ้! ถ้าอย่างนั้นก็แปลกแล้ว ผู้ที่มีฝีมือในสำนักคุ้มภัยเจิ้นหยวนมีเพียงกู่โม่คนเดียว เขาก็แค่เพิ่งเข้าสู่ระดับหลอมกายาขั้นที่เจ็ด เป็นไปไม่ได้ที่จะมีพลังต้านทานหลีเฮ่าได้ หากไม่มีกำลังเสริมพวกเขาจะบีบหลีเฮ่าให้อยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร”

หลี่หงจมดิ่งสู่ความคิด พลางแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ

“นายท่าน ผู้คนภายนอกต่างพูดกันว่าเมื่อวานท่านส่งคนไปคุ้มกันสำนักคุ้มภัยเจิ้นหยวน นอกจากนั้นยังมีอีกกระแสหนึ่งคือ อย่างที่ท่านว่า เจียงเจิ้นหยวนแกล้งตาย”

หลี่หงส่ายหน้ายิ้มๆ

“พวกเขาช่างเดาเก่งนัก ข้าจะส่งคนไปคุ้มครองเจียงหยวนได้อย่างไร ข้าไม่ได้มีจิตใจเมตตาและอารมณ์สุนทรีย์ขนาดนั้น แต่การต่อสู้ของหลีเฮ่าในครั้งนี้มันน่าสับสน ข้าเองก็คิดไม่ถึงจุดสำคัญนี้”

“เว้นแต่ว่ามันเป็นอย่างที่พวกเขาคาดเดาจริงๆ! เจียงเจิ้นหยวนแกล้งตาย แต่ก็ไม่จำเป็นถึงขนาดนั้นนี่”

หลี่หงครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะลุกขึ้นกล่าว

“ช่างเถอะ ขี้เกียจเดาแล้ว อีกสองวันก็จะถึงงานรำลึกเจียงเจิ้นหยวน ข้าไปดูด้วยตนเองก็จะรู้เอง”

“และอีกเรื่อง สั่งลงไป ใครจับหลีเฮ่าได้ ให้รางวัลเป็นข้าราชการขั้นแปด เงินแท่งพันตำลึง ไม่ว่าจะตายหรือเป็น”

ชายชุดดำกล่าว “นายท่าน ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ไม่มีใครพบเห็นร่องรอยของหลีเฮ่าเลย เขาอาจจะตายอยู่ในสำนักคุ้มภัยเจิ้นหยวนแล้วก็ได้ขอรับ”

หลี่หงมองเขาด้วยความไม่พอใจ “อู๋เกา เจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือ หลีเฮ่าตายในสำนักคุ้มภัยเจิ้นหยวน แม้เจียงเจิ้นหยวนยังมีชีวิตอยู่ก็ยังทำไม่ได้”

“ยิ่งกว่านั้นคือสำนักคุ้มภัยเจิ้นหยวนในปัจจุบัน หลีเฮ่าเป็นนักรบระดับหลอมกายาขั้นที่แปด ในอำเภอหลินอันเล็กๆแห่งนี้เขาคือยอดฝีมืออันดับหนึ่ง”

กล่าวจบ หลี่หงก็ผลักประตูออกไป

ชายชุดดำเห็นดังนั้นก็มีท่าทีอยากพูดแต่ก็หยุด

เดิมทีเขาอยากจะบอกสิ่งที่เขาคาดเดาจากรายงานลับที่ได้รับมา แต่ตอนนี้เขาคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าช่างมันเถอะ

เป็นอย่างที่นายท่านกล่าวจริงๆ ความเป็นไปได้ที่หลีเฮ่าจะตายในสำนักคุ้มภัยเจิ้นหยวนนั้นน้อยมาก

ในอำเภอหลินอันทั้งหมด นอกจากตนเองและนายท่านแล้ว ใครเล่าจะมีฝีมือพอจะจัดการเขาได้

แม้เขาจะหายสาบสูญไป แต่ก็ควรจะได้รับข่าวสารเมื่อคืนและหลบหนีไปแล้ว

เพราะตนเองได้แสดงพลังออกมาแล้ว ระดับหลอมกายาขั้นที่เก้า ยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ แถมยังเป็นนักแม่นธนู แล้วเขาจะกล้าโผล่หน้าออกมาได้อย่างไร

ตนเองเผชิญหน้ากับเขา เพียงแค่ธนูดอกเดียวเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน