บทที่ 16 การสอบถาม!

เสิ่นจื่อซวงจ้องมองเฉินอิงนงอย่างเพ่งพินิจ ก่อนจะถามคำถามเพียงข้อเดียวว่า "ใครบอกเจ้าว่าตอนข้ามีระดู แม่ทัพเข้าไปในห้องของข้า"

ใบหน้าของเฉินอิงนงเปลี่ยนไปเล็กน้อย หล่อนพยายามเสแสร้งแข็งแกร่งกล่าวว่า "เป็นข้าเองที่สอบถามมา ท่านไม่จำเป็นต้องไล่ถามหรอกว่าใครบอกข้า ตราบใดที่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น มันก็ไม่สมควร"

เสิ่นจื่อซวงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาปิดปากเย้ยหยันเบาๆ "เอาแม่ทัพไปเป็นเหมือนของใช้ เจ้าแบ่งไปหนึ่งวัน ข้าแบ่งไปหนึ่งวัน แบบนี้ถึงจะสมควรงั้นหรือ"

แววตาของเสิ่นจื่อซวงทำให้เฉินอิงนงรู้สึกกลัวเล็กน้อย

แต่เวลาผ่านไปมากมายเหลือเกินแล้ว เฉินอิงนงกลับไม่มีโอกาสได้เจอลี่หยวนแม้แต่ครั้งเดียว หล่อนรู้สึกวิตกกังวลในใจ

การมาที่คฤหาสน์แม่ทัพครั้งนี้ หล่อนมาพร้อมกับคำสั่งจากนายหญิง

คนอื่นๆ คิดว่าพวกหล่อนจะเป็นพวกเดียวกับเสิ่นจื่อซวง แต่นั่นเป็นไปได้อย่างไร

ก่อนมา นายหญิงได้บอกหล่อนโดยเฉพาะว่า ต้องแย่งความโปรดปรานจากเสิ่นจื่อซวงมา กลายเป็นหญิงคนสำคัญในใจของลี่หยวนให้ได้

ลี่หยวนปกติใช้เวลาอยู่แดนชายแดนรบพุ่ง จะมีเวลาว่างไปเห็นหญิงสาวที่สวยดั่งดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิได้ที่ไหนกันเล่า

เสิ่นจื่อซวงแต่งงานกับเขา ก็เพียงแค่ได้โอกาสดีเท่านั้น

เมื่อพวกหล่อนซึ่งเป็นนางงามแท้ๆ มาถึง ลี่หยวนจึงจะเห็นได้ว่าใครต่างหากที่เป็นสตรีงามเลิศ

เมื่อถึงตอนนั้น เฉินอิงนงจะตั้งครรภ์ลูกของลี่หยวน กลายเป็นนางสนมที่เขาโปรดปราน ความมั่งคั่งรุ่งเรืองก็จะไม่มีที่สิ้นสุด

ในยุคสมัยนี้ ความทะเยอทะยานของผู้หญิงจะฝากไว้กับผู้ชายได้เท่านั้น เฉินอิงนงจำเป็นต้องได้รับความรักจากลี่หยวน

แต่หล่อนกลับไม่ได้รับมัน

ครั้งแรกที่ไปห้องหนังสือ หล่อนถูกคนใต้บังคับบัญชาของลี่หยวนตบปากอย่างรุนแรง ไม่นานมานี้ถึงจะหายดีสนิท

เฉินอิงนงรู้สึกรู้ตัวขึ้นเล็กน้อยว่า แม่ทัพคงไม่ชอบคนที่ข้ามขอบเขต

เพื่อลดผลกระทบจากเรื่องนั้น เฉินอิงนงจึงนั่งนิ่งๆ อยู่ในที่พักของหล่อน คัดลอกคัมภีร์ที่น่าเบื่อหน่ายนั่น

หล่อนคิดว่าไม่ว่าอย่างไร ลี่หยวนก็ต้องมาที่สวนหลังบ้าน

เขาเป็นผู้ชายปกติ ในยุคสมัยนี้ ผู้ชายคนไหนกันที่ไม่มีภรรยาสามสี่คน

แม้แต่พ่อค้าเร่ที่ขายของตามตรอกซอก เมื่อมีเงินแล้ว ก็ต้องรับนางสนม ดื่มเหล้ากับนางบริการ

พวกหล่อนต่างก็มีโฉมงดงามเลิศเลอ ลี่หยวนเคยเห็นหญิงสาวที่สวยเหมือนพวกหล่อนที่ชายแดนหรือไม่

เมื่อเสิ่นซังซูมอบพวกหล่อนให้เขาแล้ว เขาจะอดทนได้อย่างไร

แต่เขากลับอดทนได้

ตั้งแต่เข้ามาในคฤหาสน์แม่ทัพ เฉินอิงนงไม่เคยเห็นลี่หยวนก้าวเข้ามาในสวนหลังบ้านเลย

หล่อนกับนางงามคนอื่นๆ รอคอยจนตาแทบร่วง แต่ก็ไม่เห็นลี่หยวนมาสักที

เฉินอิงนงโทษทุกอย่างที่เสิ่นจื่อซวง

ในฐานะภรรยาหลัก เมื่อมีนางงามใหม่เข้ามาในคฤหาสน์ เสิ่นจื่อซวงมีหน้าที่ต้องแนะนำพวกหล่อนให้แก่แม่ทัพ

เฉินอิงนงกล้าพอที่จะพบลี่หยวนครั้งหนึ่ง แต่ล่อลวงเขาไม่สำเร็จ อย่างไรก็ตาม คนอื่นบางทีอาจยังมีโอกาส

พูดตามตรง เฉินอิงนงไม่อยากให้คนอื่นมาแบ่งความโปรดปราน แต่หล่อนไม่ได้เริ่มต้นที่ดี ขณะที่นางงามทุกคนก็มาตามคำสั่งของซังซูและนายหญิงซังซู ผลประโยชน์ในตอนแรกของพวกหล่อนจึงเป็นอันเดียวกัน

ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าอย่างไร ทุกคนต้องคิดหาวิธี เปิดทางไปก่อน

เมื่อเฉินอิงนงได้ข่าวว่าเสิ่นจื่อซวงมีระดูแต่ยังคงกักลี่หยวนไว้ในห้อง ตอนนั้นดวงตาของหล่อนก็เปล่งประกาย หล่อนรู้ว่าโอกาสของหล่อนมาถึงแล้ว

ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป เสิ่นจื่อซวงจะเสียหน้าอย่างมาก

ภรรยาหลักของคฤหาสน์ใดเล่าที่ครอบครองสามีของตนแบบนั้น

เมื่อสามียินดีโปรดปรานหล่อน หล่อนควรรู้สึกเป็นเกียรติ

แต่เมื่อร่างกายไม่สะดวก หล่อนก็มีหน้าที่ต้องจัดการสามีให้ดี ให้คนอื่นดูแลเขา

เฉินอิงนงได้ยินมานานแล้วว่า ธิดาคนโตของคฤหาสน์ซังซูผู้นี้ ไม่ค่อยมีการอบรมเลี้ยงดู หล่อนเติบโตมากับสาวใช้คนรับใช้ มีวิสัยทัศน์สั้น มองไม่เห็นสถานการณ์เลย

หล่อนพูดถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าเสิ่นจื่อซวงฉลาด ก็ควรปล่อยลี่หยวนออกมาทันที

พวกหล่อนได้เรียนรู้เทคนิคมากมาย จะดูแลเขาได้อย่างดีแน่นอน

"ท่านไม่ต้องขู่ข้า ท่านเป็นภรรยาหลักของแม่ทัพ เป็นนายหญิงของคฤหาสน์ ควรมีใจกว้างรับคนอื่น ทำหน้าที่ของตนให้ครบถ้วน เมื่อร่างกายของท่านไม่สะดวก หาคนอื่นมาดูแล ก็เป็นเรื่องที่สมควร แต่ท่านไม่ทำ ท่านเก็บเป็นความลับ ไม่บอกใคร ครอบครองแม่ทัพไว้ น่าไร้สาระจริงๆ ท่านคงลืมไปแล้วว่าภรรยาที่ดีควรทำอย่างไรใช่ไหม"

เฉินอิงนงปกติก็พูดจาไม่รู้จักกลั้น แม่ชีจากซ่องโสเภณีว่าหล่อนหลายครั้งแล้ว

หล่อนฟังอยู่ผิวเผิน แล้วก็กลับมาทำเหมือนเดิมอีก

อย่างไรก็ตาม หล่อนปกติถูกผู้ชายบางคนประจบสอพลอ ไม่มีความรอบรู้มากนัก

เฉินอิงนงไม่ได้เกิดมาจากตระกูลดี หล่อนเป็นหัวไพ่ของซ่องโสเภณี ถูกคฤหาสน์ซังซูซื้อมาในราคาสูง หาคนมาสอนมารยาทสักระยะ จึงส่งมาที่คฤหาสน์แม่ทัพ

ในสายตาของหล่อน ภรรยาหลักที่เรียกว่านั้น ดีไม่เท่านางสนมที่ได้รับความโปรดปรานแม้แต่ครึ่งหนึ่ง

เสิ่นจื่อซวงทุกวันทำตัวสุภาพเรียบร้อย รักษาศักดิ์ศรีของภรรยาหลัก ดูแล้วไม่มีชีวิตชีวาเลย

ยิ่งไปกว่านั้น หล่อนแก่ขนาดนั้นแล้ว นับได้ว่า หล่อนอายุยี่สิบจึงแต่งงานกับแม่ทัพจริงๆ คนแบบนี้เข้าใจเรื่องความสนุกสนานอะไรเล่า

เพราะฉนั้น หล่อนจึงยึดแม่ทัพไว้ไม่ปล่อย กลัวว่าผู้หญิงคนอื่นจะมาแบ่งความโปรดปรานไปครึ่งหนึ่ง

แต่สิ่งที่หล่อนไม่รู้ก็คือ ความรักของผู้ชายไม่ใช่สิ่งที่ครอบครองไว้ได้

เฉินอิงนงมั่นใจว่า ถ้าลี่หยวนยินดีมองหล่อนดีๆ อยู่กับหล่อน หล่อนจะทำให้เขาจมลงในโอบอ้อมแห่งความอ่อนหวาน เพลิดเพลินไปกับความสุขอันนุ่มนวลละมุนละไมอย่างเต็มที่

แต่เขากลับไม่มา

เฉินอิงนงตอนนี้ยังคงรักษาความบริสุทธิ์ไว้

เธอคิดแล้วก็อดฉุนเฉียวไม่ได้

เมื่อรู้ว่าเสิ่นจื่อซวงร่างกายไม่สะดวก แต่ยังคงกักลี่หยวนไว้ในสวนของหล่อน เฉินอิงนงก็อดทนไม่ไหวในที่สุด

แม้ว่าพวกหล่อนจะต้องทำลายหน้ากันไป เฉินอิงนงก็ต้องบังคับให้เสิ่นจื่อซวงปล่อยแม่ทัพออกมา

หล่อนไม่กลัวเสิ่นจื่อซวงเลย ผู้หญิงคนนี้ก็แค่ลิงเป็นใหญ่เพราะไม่มีเสือ หล่อนไม่มีพึ่งพาอะไรเบื้องหลัง นอกจากนามของภรรยาหลักแล้ว จะมีอะไรอีกเล่า

ส่วนพวกหล่อนนางงามหลายคนนี้ เบื้องหลังแทนตัวคือศักดิ์ศรีของคฤหาสน์ซังซู

"วันนี้เจ้ามาเอง หรือว่าหารือกับคนอื่นแล้ว ให้เจ้าเป็นตัวแทนออกหน้ามา"

เผชิญหน้ากับคำพูดอวดดีของเฉินอิงนง เสิ่นจื่อซวงยังคงสามารถรักษาความสงบได้

เฉินอิงนงถูกหล่อนเอาอย่างหนึ่ง

พวกหล่อนนางงามหลายคนนี้ ตอนนี้อยู่ในสถานะช่วยเหลือกันและกัน

ทุกคนบรรลุความเห็นตรงกันไปนานแล้ว ตอนนี้เป้าหมายร่วมกันของพวกหล่อนคือแม่ทัพ เมื่อแม่ทัพเข้ามาในสวนหลังบ้าน พวกหล่อนจึงค่อยแสดงความสามารถกันก็ไม่สาย

และการจะให้แม่ทัพมาหาพวกหล่อน ไม่สามารถเลี่ยงเสิ่นจื่อซวงได้

ในใจของพวกหล่อน เสิ่นจื่อซวงเป็นคนที่โหดร้ายมาก

เพื่อไม่ให้พวกหล่อนเข้าใกล้แม่ทัพ ไม่รู้ว่าหล่อนพูดร้ายพวกหล่อนไปแค่ไหน

วิธีการที่หล่อนคิดก็เลวร้าย เพื่อไม่ให้พวกหล่อนมีโอกาสเจอแม่ทัพ หล่อนยังสั่งให้พวกหล่อนคัดลอกคัมภีร์แลกเงิน ใช้เล่ห์เหลี่ยมถึงที่สุดจริงๆ

ในสายตาของนางงามเหล่านี้ เสิ่นจื่อซวงก็เพียงแค่กลัว

อย่างไรก็ตาม หล่อนแทบจะถึงขอบเขตของความแก่เฉาแล้ว บางทีแม่ทัพอาจทอดทิ้งหล่อนเมื่อไหร่ก็ได้

เฉินอิงนงในฐานะผู้ออกสนามรบครั้งแรก แน่นอนได้รับการยินยอมจากพี่สาวคนอื่นแล้ว

"เจ้าถามข้าคำถามนี้มีประโยชน์อะไร ข้าจะบอกเจ้าตรงๆ เลยก็แล้วกัน ไม่ว่าข้าจะแทนใคร เมื่อเจ้าทำผิด ก็อย่ากลัวว่าคนอื่นจะเห็น แล้วเปิดเผยออกมา ถ้าเจ้าต่อจากนี้ทำหน้าที่ภรรยาหลักอย่างดี อย่าเกิดความหึงหวง เราก็จะไม่เผยแพร่เรื่องนี้ออกไปเอง"

เสิ่นจื่อซวงยิ้มเล็กน้อย หล่อนมองเฉินอิงนง หญิงสาวที่สวยขนาดนี้ มองไม่เห็นความจริงของโลกนี้ ยังคงมีความหวังแปลกๆ ต่อลี่หยวน บางครั้งหล่อนไม่รู้จริงๆ ว่าจะมีความสุขกว่าเมื่ออยู่ในความงุนงง หรือจะดีกว่าเมื่อเห็นทะลุแล้วจึงค่อยมีชีวิตต่อ

"นางงามเฉินท้าทายอำนาจของภรรยาหลัก ลากออกไป อุดปาก ตบปากยี่สิบครั้ง และกักบริเวณสามเดือน นางงามคนอื่น มีเจตนาร้าย กักบริเวณหนึ่งเดือน"

เสิ่นจื่อซวงในที่สุดก็เปิดปาก

หล่อนขี้เกียจจะพูดอะไรกับเฉินอิงนงอีกต่อไป

แมลงในฤดูร้อนไม่สามารถพูดถึงน้ำแข็งได้ ลี่หยวนตอนนี้ยังต้องได้รับผลประโยชน์จากเสิ่นเจิ้นหลิน นางงามไม่กี่คนนี้ เสิ่นจื่อซวงยังขยับไม่ได้ชั่วคราว

เมื่อไม่สามารถขยับพวกหล่อนได้ ก็ไม่มีทางอื่นนอกจากปล่อยให้พวกหล่อนอยู่ในสวนหลังบ้าน สงบเงียบๆ ไป

หล่อนรู้ว่าที่มาของคนเหล่านี้ก็เป็นเพียงสถานที่บริการทางเพศ เห็นได้ว่าเสิ่นเจิ้นหลินไม่ได้ใส่ใจลี่หยวนมากนัก สอนคนเป็นแบบนี้ก็ส่งมา พวกเขาคงประมาทลี่หยวนจริงๆ

ลี่หยวนแน่นอนว่าต่อสู้ในสนามรบมาหลายปี จนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยเข้าไปสับสนในราชสำนัก แต่เสิ่นจื่อซวงอยู่ด้วยกับเขามาระยะหนึ่ง มองทะลุว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาในบ่อ

ความคิดของเขาลึกล้ำดั่งทะเล สิ่งที่เขาวางแผนลับๆ อยู่เบื้องหลัง เสิ่นจื่อซวงจนถึงตอนนี้แม้แต่ขอบเขตก็ยังสัมผัสไม่ถึง

ผู้ชายธรรมดาได้นางงามดั่งดอกไม้หยก แน่นอนว่าจะไม่ปล่อยผ่าน

นางงามเข้าคฤหาสน์มานานขนาดนี้ ลี่หยวนยังไม่เคยไปดูพวกหล่อนเลย กลุ่มคนนี้ควรคิดดีๆ ว่า แม่ทัพหยาบคายลามกที่พวกหล่อนรู้จัก กับลี่หยวน เป็นคนๆ เดียวกันหรือไม่

ต้องการใช้ความงามล่ามเขาไว้ ถอยหนึ่งหมื่นก้าวแล้วพูด ความสวยงามของพวกหล่อนยังไม่พอ

เสิ่นจื่อซวงตอนนี้นับว่าสร้างอำนาจขึ้นมาแล้ว ในคฤหาสน์ทั้งชั้นบนชั้นล่าง กฎเกณฑ์ทุกอย่าง ล้วนอยู่ในการควบคุมของหล่อน

เฉินอิงนงได้ข่าวเรื่องระดู พิสูจน์ว่าเสิ่นจื่อซวงสามารถจับคนทรยศอีกคนหนึ่งได้แล้ว

ส่วนคำพูดเยาะเย้ยของเฉินอิงนง เสิ่นจื่อซวงทำเป็นไม่ได้ยิน

เมื่อหล่อนยังไม่มีที่พึ่งที่เพียงพอ เสิ่นจื่อซวงไม่คิดว่าการชนะการโต้เถียงด้วยปากจะช่วยให้ชีวิตของหล่อนดีขึ้นอย่างมีสาระ

เฉินอิงนงได้ยินว่าเสิ่นจื่อซวงจะกักบริเวณหล่อน อดใจไม่ไหวถึงกับโกรธจัด ยังไม่ทันจะพูดอะไร ปากของหล่อนก็ถูกอุดแล้ว

มองไปที่เสิ่นจื่อซวง ดวงตาของเฉินอิงนงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง หล่อนเตะขาอย่างไร้ระเบียบ พยายามหลุดพ้นจากการกักขังของนางชราร่างใหญ่

แต่หล่อนเองก็แรงไม่พอ การดิ้นรนที่อ่อนแอ ไม่ช่วยหล่อนได้

คนกำลังจะถูกพาลงไปแล้ว ตอนนั้น คนรับใช้รายงานว่า "ท่านนายหญิง แม่ทัพมาแล้วค่ะ"

เฉินอิงนงได้ยินคำนี้ ดวงตาทันทีพลุ่งประกายแห่งความยินดี

(จบบท)