บทที่ 41 เก้าหกท้าสวรรค์ ฟ้าคำรามไร้เมตตา
หลี่เสวียนเซียวสังหารฝั่นเยว่ สะบั้นหนทางเกิดใหม่ครั้งสุดท้ายของมันโดยสิ้นเชิง ชะตาที่ถูกวางไว้แต่ชาติปางก่อนถูกทำลาย ผลแห่งกรรมสะท้อนคืน ฟ้าดินมอบโชควาสนาให้หลี่เสวียนเซียวดั่งสายลมที่พลิกฝน เสริมชะตายกระดับเต๋าอย่างไม่รู้จบ
แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง... การฝ่าด่านสายฟ้าสวรรค์ที่ควรจะจบลงด้วย 'เก้าสี่สามสิบหกสายฟ้าทดสอบน้อย' กลับแปรเปลี่ยน!
ในหมู่ผู้ฝึกตน “เก้าสี่ สามสิบหกสายฟ้าทดสอบน้อย” หรือที่เรียกว่า “เก้าสี่ฟ้าทดสอบน้อย” คือบททดสอบของสวรรค์ที่ผู้ฝึกตนต้องเผชิญก่อนก้าวเข้าสู่ระดับจินตัน เป็นสายฟ้าจำนวนสามสิบหกสาย แบ่งออกเป็นระลอก เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของร่างและจิตวิญญาณ หากผ่านพ้นได้จึงถือว่าได้รับการยอมรับจากเต๋า ว่าสมควรยกระดับเป็นผู้ฝึกตนที่แท้จริง แต่การจะผ่านได้นั้น ก็ใช่จะอาศัยแค่โชคหรือแรงฮึด หากแต่ต้องอาศัยจิตแน่วแน่ และพรสวรรค์แท้จริงในเต๋าด้วยเช่นกัน
ประกายสายฟ้าแลบแปรเปลี่ยนสีจากเงินขาวสู่ม่วงทองเข้ม ราวกับมังกรอัสนีตื่นจากหลับใหล เตรียมสังหารผู้กล้า
— เก้าหก ห้าสิบสี่สายฟ้าทดสอบใหญ่!
สายฟ้าที่มีไว้สำหรับผู้บรรลุขั้นหยวนอิง ผู้ซึ่งพลังระดับจิตวิญญาณหลุดพ้นจากร่าง! แต่ตอนนี้ กลับหล่นลงมาใส่หลี่เสวียนเซียวผู้ยังอยู่แค่ขั้นจินตัน!
หลี่เสวียนเซียวมองดูเบื้องบนแล้วขมวดคิ้วแน่น —
“ชักน่าสนุกแล้วสิ...” น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบ แต่แววตากลับเรืองประกาย เหมือนผู้ฝึกตนผู้เฝ้ารอความเป็นตายอย่างตื่นเต้น
แม้แผนการจะวุ่นวาย แต่เขาเตรียมทุกสิ่งไว้พร้อมแล้ว
ตำราเตรียมสอบที่เขาเขียนเองด้วยลายมือละเอียดพอจะเปิดสำนักได้:
《ฝึกฐานรากห้าปี บรรลุจินตันสามปี》
《เรื่องน่ารู้ก่อนสอบสายฟ้า》
《ข้อสอบสายฟ้าสี่พันข้อ》
《รวมสูตรโอสถเสริมต้านสายฟ้า》
《ยันต์สามชั้นป้องกันฟ้าแบบประหยัด》
แม้เหตุการณ์วันนี้เกิดจากเงื่อนไขประหลาดนับไม่ถ้วนรวมกันพอดี แต่เขาวางแผนเผื่อไว้แล้วทุกอย่าง ทดสอบกับหุ่น ทดสอบกับหมู ทดสอบกับอาจารย์ใหญ่ที่หลับอยู่ก็ยังเคยมาแล้ว
“ฟ้าทดสอบ ก็แค่บทสอบใหญ่ก่อนเปิดเทอม” เขาพึมพำยิ้มมุมปาก
เขากลืนโอสถหนึ่งเม็ด มือยกชายเสื้อขึ้นเผยให้เห็นว่า...ใต้ผ้าธรรมดานั่นยังมีอีกสองชั้น!
สามชั้นชุดคลุมเต๋า แต่ละชุดถักด้วยใยไม้ศักดิ์สิทธิ์อายุสองร้อยปี ลวดลายยันต์จารึกซ้อนสองชั้น ร้อยด้วยเส้นไหมแห่งลมหายใจสวรรค์
ชั้นในสุดคือเกราะเวทคลุมไหล่ ชั้นถัดไปคือเสื้อคลุมป้องกันปราณ ชั้นในสุดคือชุดเกราะมังกรน้ำ—“เกราะมังกรอัสนี” ที่แม้ไฟฟ้าสวรรค์ก็ยังยากทะลุทะลวง
เขายังมีเครื่องรางเสริมโชค หยกเพิ่มวาสนา ยันต์เต๋า และ…ขวดยาฉีดพลังฟ้า?
ไม่ใช่น้ำหอม — แต่เป็นยาฉีดเร่งรวมปราณที่กลั่นจากสมุนไพรล้ำค่า! กลิ่นเหม็นฉุนแต่ทรงพลังระดับทำให้วิญญาณสะดุ้งตื่น
“เปรี้ยงงงง!!!”
เสียงระเบิดจากฟ้าผ่าดังสนั่นดั่งจักรวาลแตกระเบิด มังกรสายฟ้าสีม่วงคำรามกระโจนลงมาจากเก้าชั้นฟ้า กัดเขากลางอากาศ!
หลี่เสวียนเซียวถูกกลืนโดยแสงสายฟ้าทั้งหมด จิตยังไม่สั่น คล้ายกับร่างที่ตั้งมั่นไม่หวั่นฟ้าดิน
แรงกระแทกบิดมิติให้โค้งงอ ดินฟ้าอากาศบิดเบี้ยว เสียงหึ่งก้องดั่งหมื่นภูผาพังพร้อมกัน ท้องฟ้าหมุนวนเป็นวังวนอสูร
ผู้ฝึกตนที่เฝ้ามองจากไกลตาโตเป็นไข่ห่าน
“เกิดบ้าอะไรขึ้นน่ะ!?”
“ยังไม่จบอีกเหรอ!?”
“สายฟ้ามัน... เปลี่ยนระดับ!?”
เสียงร่ำร้องจากเหล่าผู้ชมที่แต่เดิมมาดูเล่น ๆ ตอนนี้ทุกคนหน้าซีดราววิญญาณจะหลุด เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก บางคนเริ่มหันหลังวิ่งหนี
ผู้เฒ่าในกลุ่มกระซิบเบา ๆ “จินตัน...ขั้นเหนือระดับ...คือจินตันเหนือเทพ...คือจินตันไร้ตำหนิ...คือ...”
“—จินตันเหนือเทพ!!”
ในโลกแห่งผู้ฝึกตน คำว่า “จินตันเหนือระดับ” หมายถึงจินตันที่สมบูรณ์ไร้ตำหนิ บริสุทธิ์ยิ่งกว่าระดับปกติทั้งห้า เป็นผลจากการบ่มเพาะที่สมบูรณ์แบบถึงขีดสุด จนแม้สวรรค์ยังยอมรับและประทานสายฟ้าทดสอบที่รุนแรงกว่าปกติ ถือเป็นสิ่งหายากยิ่งในใต้หล้า ผู้ใดครอบครอง มีโอกาสสูงยิ่งนักในการบรรลุขั้นหยวนอิง และเหนือขึ้นไปอีก...
คำนี้แผ่กระจายราวระเบิดเงียบ ผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆ ได้ยินถึงกับนิ่งสนิท ลมหายใจติดขัด ใจหนึ่งนับถือ ใจหนึ่งอิจฉา
ผู้เฒ่าเริ่มเห็นความผิดปกติ? ...กลุ่มคนของเขาเริ่มแขนขาขาด ตาบอด และมองไปก็เห็นคนอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเขาจำได้ว่าคือ... ‘คนชั่วแห่งเจียงเป่ย’!
“รีบหนีเร็ว!” เสียงสั่นราวกับคำสั่งสุดท้ายก่อนหมดลมหายใจ
แต่ไม่ทันแล้ว มือข้างหนึ่งยื่นมาควักดวงตาของเขา เป็นฝีมือหญิงงามเฟิงซานเหนียงที่กำลังยิ้มหวานและเอ่ยว่า
“เพื่อนแท้? ต้องไม่ทิ้งเพื่อน ไม่งั้นก็เรียกกันพี่น้องไม่ได้หรอก” นางหัวเราะคิก
ชายขาเป๋พูดเสียงต่ำ “รอให้สายฟ้าทดสอบจบ เขาจะอ่อนแรงที่สุด ฆ่าแล้วควักจินตันมา!”
ทุกคนรับคำด้วยดวงตาวาววับ ราวกับหมาป่าหิวโซเห็นเหยื่อบาดเจ็บ
...ไม่ทันขาดคำ ฟ้าผ่าลงมาอีก!
ตอนนี้ เสื้อชั้นในทั้งหมดของหลี่เสวียนเซียวไหม้เกรียมจนหมด เหลือแต่เพียง 'เกราะมังกรอัสนี' เท่านั้นที่ยังอยู่!
เขาพึมพำ “ขอบใจนะฝั่นเยว่... ถึงเจ้าจะพยายามชิงร่างข้า..แต่ข้าก็ได้เกราะเจ้ามา...” เขายิ้มเอียงศีรษะ
“—เพื่อนแท้ต้องแบบนี้”
เขาแหงนหน้ามองฟ้าอีกครั้ง “อีกสายน่าจะสุดท้ายแล้ว”
มือยกขึ้น วาดโค้งเป็นเส้นกลม เปล่งแสงสีทองรูปอักษร ‘เต๋า’ ลอยอยู่กลางเวหา กระเพื่อมไหวดั่งลมหายใจแห่งจักรวาล
ทันใดนั้น เขากระอักโลหิต แต่ยังไม่ล้ม! — เบื้องหลังมีหุ่นแมงป่องพุ่งมาแทงเขาด้วยเข็มเงิน ฉีดยาฟื้นพลังที่ได้เตรียมล่วงหน้า!
“มาเลย! ข้าพร้อมแล้ว!” เสียงเปี่ยมลมหายใจมั่นใจ
แสงสายฟ้าสุดท้ายพุ่งลงมาราวจักรพรรดิลงโทษ
ทุกสิ่งกลายเป็นสีขาว เสียงหายไป โลกหยุดนิ่ง ราวกับทุกสรรพสิ่งถูกกลืนโดยพลังนี้
มิติฉีกขาด ป่าไม้สลาย น้ำพุเหือดแห้ง ภูเขาทรุด เหล่าอสูรในป่าล้วนจะถูกกลืนสิ้น
“...ข้า...ลืมเรื่อง ‘ผลกระทบ’ ไป...”
หลี่เสวียนเซียวสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย — เขาเลือกสถานที่ฝ่าด่านแห่งนี้ที่ห่างไกลจากผู้คนเพื่อหลีกเลี่ยงเวรกรรมจากการทำลายชีวิตโดยไม่ตั้งใจ
แต่...สายฟ้าครั้งนี้รุนแรงเกินไป!
“จะลากพวกภูตป่าและสัตว์วิญญาณให้ตายกันหมด ทำให้ข้าจะติดผลกรรมนี้!” เขากัดฟันแน่น
เขากระโจนขึ้นฟ้า พุ่งร่างไปรับสายฟ้าในอากาศ หวังพาแรงฟ้าออกห่างผืนดิน!
ผู้ฝึกตนรอบข้างตะลึงอ้าปากค้าง ลมหายใจขาดสะดุดในคอ
เฟิงซานเหนียงถาม “เขาจะทำอะไรของเขา? กระโดดใส่สายฟ้าเองเรอะ?”
ชายขาเป๋ขมวดคิ้ว “คนดีพวกนี้น่ะ ชอบรับเวรกรรมแทนคนอื่น เห็นใจสรรพสิ่ง ชอบพาตัวเองไปเสี่ยงแทนใคร ๆ”
เฟิงซานเหนียงยิ้มมุมปาก “แบบนี้แหละ...ข้าชอบจัดการที่สุด!” นางลูบปลายเล็บแวววาว
...จบตอน