บทที่ 50 สายลับซ่อนดาบ แผนลวงกลางศิลา
“ศิษย์น้องเสวียนเซียว เจ้าร่วมอยู่ในเหตุการณ์ที่มู่หรงม่อถูกสังหารหรือไม่?”
ซ่งฉีเจ๋อเอ่ยถามด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่ในแววตาแฝงเร้นด้วยแสงแปลกประหลาด
“เปล่า ข้ามิได้อยู่ที่นั่น” หลี่เสวียนเซียวตอบเรียบเฉย น้ำเสียงมั่นคง แม้ใจภายในจะร้อนราวทะเลเดือด
ถามเจาะตรงจุดนัก! คำถามนี้หากตอบผิดแม้เพียงครึ่งคำ ก็เท่ากับโยนตนเองลงเหวลึกแห่งหายนะ
“ในเมื่อเจ้าไม่อยู่ แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามู่หรงม่อตายแล้ว? เจ้าได้เห็นศพเขาหรือ?”
หลี่เสวียนเซียวหรี่ตาเล็กน้อย ก่อนถอนใจยาวพร้อมกำหมัดแน่นกล่าวว่า
“วันนั้นมีผู้ฝึกตนระดับสูงสองคนต่อสู้กันจนทั่วเขาอู๋หวังสั่นสะเทือน ข้าจึงแอบซ่อนและอาศัยโอกาสนั้นหลบหนีออกมา มิได้พบศิษย์พี่มู่หรงเลย”
ว่าแล้วก็กำหมัดแน่น “น่าเสียดายนัก! ในพวกเราศิษย์พี่มู่หรงนับว่าแข็งแกร่งที่สุด ไม่นึกว่าจะต้องมาพบจักรพรรดินีฟงกับหลิวชิวสุ่ยผู้นั้น สัตว์เดรัจฉาน! ศิษย์พี่มู่หรงต้องถูกนางฆ่าแน่!”
ซ่งฉีเจ๋อมองเขาด้วยแววตาคมกริบ “เช่นนั้น...เจ้าก็ไม่ได้เห็นศพเขาด้วยตาใช่หรือไม่?”
“อืม เราเคยพลิกค้นทั่วเขาอู๋หวังแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา” หลี่เสวียนเซียวตอบตามจริง
ซ่งฉีเจ๋อครุ่นคิดเงียบ ๆ ชั่วขณะ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “หรือว่า...มู่หรงม่อยังไม่ตาย?”
ในใจหลี่เสวียนเซียวตะโกนลั่น: เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ข้าเผาวิญญาณมันเองกับมือ!
แต่ภายนอกกลับถามกลับ “ศิษย์พี่ซ่ง ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? หรือท่านพบเบาะแสอะไร?”
ซ่งฉีเจ๋อแน่นอนว่าไม่คิดจะบอกความจริงว่าตนได้รับข่าวจากพวกพรรคมารว่ามู่หรงม่อยังไม่ตาย เขาเพียงมองหลี่เสวียนเซียวพลางคิดแผนการใหม่
หรือว่า...วันที่หลิวชิวสุ่ยพบเจอคือหลี่เสวียนเซียว ต่างหาก?
นางอาจจะจำผิดคน นึกว่าคือมู่หรงม่อ แต่แท้จริงแล้วคือเสวียนเซียว...
“ศิษย์น้องเสวียนเซียว เจ้าเพิ่งกลับมาจากการเดินทางใช่หรือไม่?”
“ใช่” เขาตอบ
ได้ยินคำยืนยัน ซ่งฉีเจ๋อดีใจลิงโลด มั่นใจยิ่งว่า “ทฤษฎีจิต” ของตนต้องถูกแน่นอน!
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เร่งติดต่อหลิวชิวสุ่ยทันที
...หลังจากข่าวถึงพรรคมาร สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องมืดแห่งหนึ่ง
“อ๊ากกกกกก!! ได้โปรด...ท่านประมุข! อย่า...อย่าตีอีกเลย! ข้าจะตายอยู่แล้ว!!”
ซ่งฉีเจ๋อเจ็บจนกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น มือไม้เกร็งกระตุกเหมือนถูกช็อตวิญญาณ
หลิวชิวสุ่ยยืนหน้าตึง “เจ้าคิดว่าข้าจะจำแม้แต่นามคนผิดอย่างนั้นหรือ? เขาชื่อมู่หรงม่อ! ข้ารู้แน่นอน!”
“ท่านประมุข โปรดเมตตา...ข้าเข้าใจผิด ข้าผิดเอง!” เขาร้องลั่น
“คนไร้ประโยชน์ก็สมควรตาย! แค่นี้ยังทำไม่ได้ จะมีไว้ทำไม!”
“ข้าจะ...จะตั้งใจ จะใช้ชีวิตเพื่อท่าน!”
...ผ่านไปอีกหลายวัน
“ท่านประมุข ข้าขอวาดภาพคนที่ข้าพบ ท่านช่วยดูทีว่าคือคนเดียวกันหรือไม่”
เขาเผยภาพเหมือนของหลี่เสวียนเซียวออกมาให้หลิวชิวสุ่ยดู
นางเพียงปรายตามองแล้วเอ่ย “ใช่ คนผู้นี้แหละ”
ซ่งฉีเจ๋อรีบกล่าว “เขาชื่อหลี่เสวียนเซียว ไม่ใช่มู่หรงม่อ!”
หลิวชิวสุ่ยนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนระเบิดเสียง “งั้นเจ้ารู้มานานแล้วสินะ! เหตุใดจึงไม่ลงมือแต่แรก!?”
ซ่งฉีเจ๋อร้องอย่างทรมานอีกรอบ ถูกสายฟ้าสวรรค์เฆี่ยนตีจนตัวงอ “ข้าเจ็บ...ข้าผิดอีกแล้ว...”
“หลอกเขาออกจากซู่ซาน หากทำสำเร็จ จะมีคนของเรารอรับต่อเอง”
“...รับคำ”
—
วันต่อมา
“ศิษย์น้องเสวียนเซียว เราออกไปข้างนอกด้วยกันเถอะ!” ซ่งฉีเจ๋อส่งยิ้มแปลก ๆ หน้าก็เหมือนจะร้องไห้แต่ปากยังฝืนยิ้ม
(⊙o⊙)… หลี่เสวียนเซียวมองอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ
‘เจ้า...ไม่คิดจะหาข้ออ้างบ้างเลยหรือ? เขียนคำว่า “กับดัก” ไว้กลางหน้าผากเถอะ!’
“ข้าพบสุสานของผู้บำเพ็ญระดับหยวนอิงอยู่ที่เชิงเขา เต็มไปด้วยสมบัติ!”
เหตุผลที่แย่ยิ่งกว่านิทานหมาป่าขโมยห่าน...
‘เรายังไม่สนิทกันถึงเพียงนั้น เจ้ามีเหตุผลอื่นบ้างหรือไม่?’
หลี่เสวียนเซียวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจว่า...บางทีควรแกล้งเดินตามแผนเพื่อดูว่าอีกฝ่ายวางกับดักอะไรไว้
...เขาเสนอให้พบกันที่จุดหนึ่งนอกเขตซู่ซาน และซ่งฉีเจ๋อก็เตือนย้ำ
“ครั้งนี้ถือว่าผิดกฎของซู่ซาน เราควรแยกกันออกจากประตูและอ้างเหตุผลต่างกัน อย่าบอกใคร”
หลี่เสวียนเซียวพยักหน้าในใจ ‘อืม...แผนขี้แพ้มาก’
—
เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่งฉีเจ๋อมาถึงจุดนัดหมายก่อนเวลา
‘เหตุใดกัน...หลิวชิวสุ่ยถึงต้องใช้ข้าเอง—สายลับลับสุดยอดแห่งพรรคมาร—มาลากตัวหลี่เสวียนเซียวออกไปให้ได้?’
แน่นอน นางได้ส่งสองผู้บำเพ็ญระดับหยวนอิงไปซุ่มรอไว้ห่าง ๆ แล้ว เพียงหลอกหลี่เสวียนเซียวออกไปพ้นขอบเขตค่ายกลของซู่ซาน พวกนั้นก็จะลงมือทันที
...หากไม่ใช่ว่า เสวียนเซียวเลือกจุดพบ “อยู่ในเขตค่ายกล” ของซู่ซาน!
ดังนั้น หยวนอิงทั้งสองไม่กล้าก้าวเข้ามา...
ขณะซ่งฉีเจ๋อกำลังสบถในใจ พื้นดินเบื้องล่างพลันแตกออก มือหนึ่งพุ่งฉุดขาเขาลงสู่หลุมลึก!
“เฮ้ย!? ไม่ใช่หลุมสมบัติเหรอ? ทำไมมีหลุมลงโทษแบบนี้!?”
ยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ถูกทุบตีด้วยหมัดฝ่ามือจนร่างแทบปลิวเหมือนลูกตุ้มผ้าขี้ริ้ว
“เจ็บ ๆ ๆ ๆ!! หยุดก่อน หยุดก่อน!”
ผู้ลงมือคือใครหากไม่ใช่—หลี่เสวียนเซียวในชุดปลอมตัวเต็มยศ
เขาสวมแหวนหยกซ่อนลมปราณ เสียบปิ่นแปลงรูปหน้า มือถือดาบฟ้าฟาดที่สะท้อนแสงเหมือนดวงตาสัตว์ร้าย
“ซ่งฉีเจ๋อ วันนี้เป็นวันเคราะห์ของเจ้าเอง!” เขาเอ่ยเสียงเย็น ดาบแนบลำคออีกฝ่าย
...ตามนิสัยปกติ ถ้าคิดจะฆ่า เขาจะไม่พูดแม้แต่คำเดียว แต่วันนี้ เขาอยากรู้ให้ชัด!
“ข้าเป็นศิษย์ซู่ซาน เจ้าเป็นใครกันแน่!” ซ่งฉีเจ๋อพยายามรักษาสีหน้า แต่ริมฝีปากสั่นระริก
“หึ...เจ้ารู้ตัวดีว่าเจ้าได้ทำสิ่งใดไว้บ้าง!”
“หรือว่า...เจ้าเป็นคนของหอสอบสวน?” เขาตาโต สีหน้าซีดเผือด
“สมแล้วที่ยังพอฉลาดอยู่บ้าง” หลี่เสวียนเซียวกดดาบแน่นขึ้นเล็กน้อย
...เสร็จแน่แล้ว! สายลับอย่างข้าถูกจับได้เสียแล้ว!
—จบบท—