ความยุ่งเหยิงของโม่เฟย

ขณะที่หยางยี่กำลังร้องเพลงอยู่ โม่เฟยก็เพิ่งเสร็จจากงานยุ่งๆในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา และลากร่างที่เหนื่อยล้ากลับบ้าน

เมื่อโม่เฟยเปิดประตูเข้ามา เธอก็เห็นเจ้าตัวน้อยที่สวมชุดนอนสีชมพูแล้วถือตุ๊กตาหมีที่มือซ้ายรีบวิ่งมาหาเธออย่างมีความสุข แล้วพูดว่า “หม่าม้า ซีซีคิดถึงหม่าม้ามาก! แล้วหม่าม้าคิดถึงซีซีหรือเปล่า”

“หม่าม้าก็คิดถึงซีซีเหมือนกัน” โม่เฟยก้มตัวลงกอดซีซี และเธอถูกลูกสาวหอมแก้ม ในที่สุดใบหน้าที่เย็นชาของเธอก็แสดงรอยยิ้ม และความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอดูเหมือนจะหายไป .

"ซีซีกินข้าวเย็นหรือยัง ตอนที่หม่าม้าไม่อยู่ หนูอยู่กับป้าจูเป็นเด็กดีหรือเปล่า" โม่เฟย่ถามเสียงเบา

ซีซีพยักหน้าอย่างจริงจัง และเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะว่า "แน่นอน หนูเป็นดีแล้วเชื่อฟังป้าจูคะ"

“คุณโม่กินข้าวมารึยังคะ ถ้ายัง เดี๋ยวดิฉันจะได้ไปหาอะไรให้ทาน” ป้าจูมองแม่และลูกสาวอย่างใกล้ชิดสักพักก่อนจะเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรคะป้าจู ฉันกินมาแล้ว" โม่เฟย่ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ป้าจูไปพักผ่อนเถอะคะ เดียวฉันดูซีซีเอง"

ป้าจูเป็นพี่เลี้ยงเด็กที่ โมเสี่ยวจวน จ้างมา และเธอเป็นคนที่เก่งมากในเรื่องการเลี้ยงเด็กแถมยังชื่อสัตย์ และยังสามารเก็บความลับได้

แต่ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่โม่เฟยออกไปทำงาน เธอจะรู้สึกกระสับกระส่าย กลัวอยู่เสมอว่าซีซีจะไม่ปลอดภัย

ตกดึก โม่เฟยสวมชุดนอนผ้าไหมหลวมๆและนอนบนเตียงอย่างเกียจคร้าน และมองดูซีซีเล่นกับตุ๊กตาของเธอที่ข้างเตียง

แน่นอน โม่เฟยจะไม่เข้มงวดเรื่องการแต่งกายของตัวเองมากนะเมื่อตัวเองอยู่ที่บ้าน ถ้าสังเกตดูดีๆ คุณจะหน้าอกสีขาวที่อวบอิ่ม บีบอยู่ระหว่างแขนทั้งสองข้าง มีร่องลึกที่สามารถดึงดูดสายตาของผู้ชายได้มากมาย

เมื่อโม่เฟยอยู่ที่บ้านเธอก็มักจะปล่อยตัวเองอย่างเกียจคร้าน ปกติแล้วเธอจะไม่แต่งตัวแบบนี้ออกไปข้างนอกเด็ดขาด

สีหน้าของโม่เฟยดูเศร้าสร้อยเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะดูลูกสาวเล่น แต่จริงๆ แล้วเธอกำลังคิดถึงเรื่องของตัวเองอยู่

เธอยังต้องทำงาน เธอต้องการกลับไปทำตามความฝันของเธออยู่

ดังนั้นในอนาคตเธอต้องมีงานเยอะแน่ๆ และยังต้องทดกับแรงกดดันจากการแข่งขันมากมาย!

แต่ซีซีล่ะ? จะปล่อยซีซีอยู่บ้านไปตลอดหรอ?

"หรือจะให้หยางยี่ดูแลซีซีดี?" เมื่อเธอมีความคิดแบบนี้ขึ้นออกมา เธอก็แปลกใจ

ให้เขาดูแลหรอ?

ไม่มีทาง เธอจะยอมมอบลูกสาวของเธอให้กับหยางยี่ได้ยังไง!

เธอดูแลซีซีมาตั้งสี่ปี และซีซีก็เหมือนกับหัวใจของเธอ เมื่อเธอมอบลูกสาวให้หยางยี่ โม่เฟยรู้สึกเหมือนเนื้อหัวใจของเธอถูกดึงออกไป!

โดยปกติเธอจะพาซีซีไปอยู่กับพ่อของเธอในช่วงสุดสัปดาห์ และเมื่อเธอไปรับซีซี่กลับมาที่ไร ซีซีก็จะไม่อยากกลับบ้านทุกที!

ถ้าซีซีใกล้ชิด กับหยางยี่มากในอนาคต

ซีซีจะยังจำได้ไหมว่าเธอยังมีแม่อยู่?

"Let it go, let it go Can't hold it back anymore......"ซีซีกำลังเล่นกับตุ๊กตาตัวน้อยสองตัวของเธออยู่ ตัวหนึ่งเป็นตุ๊กตาเด็กผู้หญิง อีกตัวเป็นหมู และฮัมเพลงไปด้วย

หือ?

โม่เฟยยุ่งมากช่วงนี้ แทบไม่สนใจเพลงที่ลูกสาวของเธอร้อง! แต่คราวนี้ ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เจ้าตัวน้อยร้องเป็นครั้งคราวในทุกวันนี้ไม่เพียงแต่ร้องเพลงภาษาอังกฤษเท่านั้น แต่ท่วงทำนองที่ไพเราะก็ดีมากด้วย!

"ซีซี เพลงที่ลูกร้องชื่ออะไรหรอ?" โม่เฟยถามด้วยความสงสัย

"ชื่อเพลง ชื่อเพลง..." ซีซีเอียงศีรษะคิดเกี่ยวกับมันและพบว่าพ่อของเธอไม่เคยพูดชื่อเพลงเลย เธอจึงต้องพูดว่า "หนูกำลังร้องเพลงของพี่สาวเอลซ่าอยู่คะ!"

พี่สาวเอลซ่า?

โม่เฟยตกตะลึง เธอคิดว่าพี่สาวเอลซ่าที่ซีซีพูดถึงคงจะเป็นนักร้องหญิงต่างชาติที่ตัวเองไม่รู้จัก

"ลูกไปหัดร้องเพลงนี่มาจากไหนหรอ" โม่เฟยงุนงง

แม้ว่าซีซีจะอยู่ที่ต่างประเทศเมื่ออายุได้ 1 หรือ 2 ขวบ โม่เฟยไม่เคยเห็นว่าซีซีร้องเพลงภาษาอังกฤษคนเดียวได้ อย่างไรก็ตาม เธอยังคงยืนยันที่จะเรียนภาษาจีนที่บ้าน! แต่ตอนนี้ซีซีร้องเพลงเป็นภาษาอังกฤษคนเดียวจริงๆ!

"ป๊าป๊า เป็นคนสอนคะ!" ซีซีพูดด้วยท่าทางชื่นชม "แถมป๊าป๊า ยังเล่านิทานเรื่อง การผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ และยังสอนซีซีให้ร้องเพลงด้วย!"

ถ้าหยางยี่เล่านิทานให้ลูกสาวฟัง โม่เฟย่ยังคงเชื่ออย่างนั้น เพราะผู้ชายคนนี้ยังคงรักลูกสาวของเขามาก!

แต่หยางยี่สอนซีซีให้ร้องเพลงภาษาอังกฤษ? โม่เฟยรู้สึกว่าความรู้ของเธอถูกโค่นล้มเล็กน้อย!

เป็นไปได้ด้วยหรอ?

ผู้ชายคนนี้พูดภาษาอังกฤษเป็นด้วย?

จากความประทับใจของโม่เฟยที่มีต่อหยางยี่คือ เขาเป็นคนที่มีนิสัยดื้อรั้น หัวแข็ง หัวโบราณ แล้วเขาจะพูดภาษาอังกฤษได้ยังไง!

มันต้องเป็นเพราะเขาอยากจะเอาซีซีไปจากฉันแน่ๆ

โม่เฟยบ่นอย่างไม่พอใจ

"ซีซี ได้เวลาเข้านอนแล้วลูก เดี๋ยวหม่าม้าเล่านิทานให้ฟังเอาไหม" โม่เฟยนั่งบนเตียง หยิบหนังสือภาพนิทานเด็กจากตู้ข้างเตียงมาตบที่ขาเบาๆ

เธอมักจะเล่านิทานให้ซีซีฟังอยู่แล้ว แต่โดยปกติก่อนที่ซีซีจะเข้านอน ซีซีจะวิ่งมาพร้อมกับหนังสือนิทานและขอให้โม่เฟยเล่านิทานให้ฟัง! วันนี้โม่เฟยกลับออกปากว่าจะเล่านิทานให้ซีซีก่อน เพราะเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

ใครบอกว่าคุณเล่านิทานให้ลูกสาวฟังได้คนเดียว? ฮึ่ม ฉันก็ทำได้!

ซีซีฮัมเพลงอย่างมีความสุข บิดก้นน้อยของเธอแล้วคลาน ไปนอนบนแขนของแม่ของเธออย่างนุ่มนวล

"ในป่า มีกระต่ายน้อยสีขาว..." กับลูกสาวของเธอ เสียงของโม่เฟยไม่เย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นเสียงที่อ่อนโยนราวกับน้ำ นี่เป็นอีกด้านของราชินีน้ำแข็งที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน!

ภายใต้เสียงที่อ่อนโยนของโม่เฟย ซีซีค่อยๆหลับ

โม่เฟยอุ้มลูกสาวของเธอและวางเธอนอนบนหมอนตัวน้อยของเธอ จากนั้นจึงยกผมขึ้น และจูบใบหน้าของซีซีเบาๆ

"เฮ้อ..." ถอนหายใจยาวๆ

โม่เฟยปิดไฟแล้วนอนลง ใบหน้าที่อ่อนล้าของเธอไม่แสดงอาการง่วงนอน แต่ดวงตาที่สวยงามของเธอแสดงอาการสับสนเล็กน้อย

และความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวก่อนหน้านี้ก็เข้ามาในหัวอีกครั้ง...