ตอนที่ 31 ไม่ได้ยอมแพ้เพราะศรัทธา—แต่เพราะไข่!
ซูหนิงไม่คิดเลยว่าเหล่าอสูรเสื่อมสวรรค์จะยอมสยบง่ายดายขนาดนี้
สองวันก่อนยังโอหังนัก พูดจาหยามเหยียด
วันนี้กลับเป็นทาสข้าวกับไข่กันหมดแล้ว!
แม้ในใจจะอยากหัวเราะ แต่ใบหน้าก็ยังคงทำเป็นเคร่งขรึมตามตำราผู้อาวุโสผู้เมตตา
“ก็ได้ ข้าเชื่อพวกเจ้า” ซูหนิงพูด
“ส่วนเรื่องกลั่นเลือดควบคุมโชคชะตา ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก หากพวกเจ้าคิดทรยศ ข้าก็แค่ตบพวกเจ้าทิ้งก็จบ อย่างไรก็หนีไปจากที่นี่ไม่ได้อยู่แล้ว”
“ขอบคุณ…ขอบคุณท่านเซียน!”
“พวกเราไม่มีทางกล้าทำอะไรแน่!”
สามอสูรเสื่อมสวรรค์น้ำตาคลอเบ้า ในที่สุด…ก็ได้กิน!
มันช่างยากเย็นเหลือเกิน
แม้จะยอมสยบแล้ว แต่เพราะยังอยู่ในขั้น “ทดลองความภักดี” มันจึงยังไม่ได้ร่วมโต๊ะกินพร้อมเซียนอมตะทั้งเก้าและซูหนิง
ต้องรอให้ผู้ยิ่งใหญ่กินเสร็จก่อน ถึงจะได้สิทธิ์กินของเหลือ
นี่ไม่ใช่การดูหมิ่น แต่คือการ “อบรม” ให้รู้ว่าแม้ยอมสยบแล้วก็ยังต้องพิสูจน์คุณค่าอีกมาก
และแน่นอน ก็เพื่อสั่งสอนพวกมันเรื่องกิริยาเมื่อวันก่อนด้วย
สามอสูรยืนเรียงแถวตรงชายขอบเขตปลอดภัย มองกลุ่มเซียนกินอย่างตาปริบ ๆ
น้ำลายหยดติ๋ง ๆ แทบจะท่วมพื้น
พวกมันไม่มีเวลาคิดเรื่องศักดิ์ศรีอีกต่อไป
ตอนนี้คิดแค่ว่า—เร็ว ๆ หน่อยเถอะ! รีบกินเถอะ!
ซูหนิงเหลือบมองพวกมันเป็นพัก ๆ พอเห็นว่ายืนเรียบร้อยไม่วางแผนอะไร ก็พยักหน้าเบา ๆ คิดว่าอบรมได้ผลดีแล้ว
“กินเสร็จหรือยัง?”
เหล่าเซียนอมตะพยักหน้า
ซูหนิงหันไปด้านหลัง “พวกเจ้าสามตัว กินได้แล้ว”
“ขอบพระคุณท่านเซียน!”
กิเลนดำ มังกรดำ และฟีนิกซ์ดำ แทบจะกระโจนใส่อาหารทันที ร่างพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วเหนือเสียง และเริ่มเขมือบอย่างไม่ไว้ฟอร์ม
แค่ไข่ใบเดียวเท่านั้น
แต่มันคือไข่ที่ดีที่สุดในชีวิต!
กัดคำแรก—แววตาพวกมันเปล่งประกาย
“อร่อยที่สุดในโลก!”
“นี่แหละ อาหารจากแดนสวรรค์!”
ไข่หนึ่งใบ—อิ่มทั้งตัว
แม้รูปร่างใหญ่โตก็ตาม แต่มันก็ไม่ใช่ไข่ธรรมดา
ไข่นี้ไม่ใช่แค่ของกิน…แต่มันคือของวิเศษ!
“นี่…นี่มันไข่ของสัตว์เทพ!”
“พลังงานที่แฝงในนี้ กระตุ้นสายเลือดโบราณในตัวพวกเรา!”
“ข้า…ข้ารู้สึกว่าร่างกายข้า…ฟื้นฟูแล้ว!”
ไข่นี้คือยาวิเศษสำหรับพวกมันโดยแท้
พวกมันล้วนมีต้นกำเนิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน เมื่อได้กินไข่ของสัตว์เทพที่มีต้นเค้าร่วมกัน—ย่อมเกิดปฏิกิริยา!
พลังงานในไข่หลั่งไหลเข้าสู่เส้นเลือด เสริมสร้างพลังฟื้นฟูอย่างน่าอัศจรรย์
ขนและเกล็ดกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แวววาวราวกับหยกดำ
แม้แต่กลิ่นตัวที่เหม็นเปรี้ยว ก็กลายเป็นกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ของสัตว์เทพ
“ข้า…ข้ากำลังวิวัฒน์!?” กิเลนดำเบิกตากว้าง
ฟีนิกซ์ดำกินไข่แดงเข้าไป—พลังพุ่งสูงขึ้นทันที
มันเลื่อนขั้น!
เลื่อนระดับได้จริงจากไข่เพียงครึ่งใบ!?
ซูหนิงกับเซียนทั้งเก้ามองตาค้าง
นี่มันยาอะไรเนี่ย!?
ไข่ใบเดียวเท่านั้น ทำให้สัตว์เทพวิวัฒน์!?
“ที่แท้ ต้นกำเนิดร่วมกันของสายเลือด ทำให้ผลลัพธ์รุนแรงขนาดนี้” ซูหนิงพึมพำ
ไข่ของสัตว์ปีก มอบพลังให้สัตว์ปีก
ธรรมดาหรือวิเศษ—อยู่ที่ผู้กิน!
ส่วนอีกสองตน แม้ไม่ได้เลื่อนระดับ แต่พลังภายในก็เพิ่มขึ้นแบบเห็นได้ชัด
กินเสร็จ…ก็เสียดาย อยากกินอีก
แต่ทำได้แค่มองไข่ที่เหลืออยู่ด้วยสายตาอาลัย
แม้ก่อนหน้านี้จะมีความรู้สึกว่า “ต้องยอมแพ้เพื่ออยู่รอด”
แต่ตอนนี้ความรู้สึกนั้นเปลี่ยนไปหมดแล้ว
ไม่ใช่เพราะความกลัว…แต่เพราะความหวัง!
“ของแบบนี้ ถ้าได้กินต่อเนื่อง ไม่แน่ว่าจะได้วิวัฒน์ขั้นใหญ่อีกก็ได้…”
“ข้าจะทนอดทนเหนื่อยแค่ไหนก็ยอม ขอแค่ได้กินไข่ทุกวัน!”
“ท่านเซียน! ท่านคือผู้มีพระคุณสูงสุดของข้า!”
“ต่อให้สั่งให้ข้าไปตาย ข้าก็ไม่บ่นคำเดียว!”
ท่าทางจากใจจริงเหล่านี้ ทำเอาซูหนิงรู้สึกพิลึกเล็กน้อย
แต่ก็ดี…ได้ลูกน้องซื่อสัตย์แบบนี้ ย่อมไม่มีอะไรต้องกังวล
“ขอบคุณท่านเซียนผู้ประทานอาหาร”
“เราจะภักดีตลอดไป!”
ทั้งสามก้มกราบไม่ยอมเงยหน้า
ซูหนิงรับคำขอบคุณไปอย่างขอไปที แล้วชี้ไปใกล้ต้นไม้กลางลาน “ไปหาที่พักแถว ๆ นั้นเอาเอง ที่นี่ไม่ได้มีกฎมาก จะนอน จะฝึก จะอยู่แบบไหน ข้าไม่ยุ่ง”
“ส่วนของกิน…มีให้แน่นอน”
“แต่ที่พัก…สร้างเองนะ”
“ไม่มีปัญหา!” กิเลนดำตอบพลางยิ้มเจ้าเล่ห์
“โฮก——”
เสียงคำรามก้องฟ้า
อัญมณีสามเม็ดบนตัวพวกมันส่องแสง
ไม่นาน ภูเขาลูกหนึ่งก็โผล่ออกมา!
ใช่…ภูเขาจริง ๆ!
ขนาดราวสองเมตรคูณสองเมตร สูงเกือบเมตรครึ่ง มีเก้ายอด ห้อมล้อมด้วยต้นไม้ทองคำ บนยอดมีถ้ำ บริเวณกลางมีทะเลสาบ
ทุกสิ่งเหมือนย่อส่วนโลกมหัศจรรย์
“นี่…นี่มันอะไรกัน!?” ซูหนิงเบิกตากว้าง
“นี่คือ ‘ภูเขาอมตะไร้ตาย’ สถานที่ฝึกของพวกข้าในแดนเฉียนคุน” กิเลนดำพูดอย่างภาคภูมิใจ
“ตอนอยู่โลกเดิม ภูเขานี้สูงเสียดฟ้า กว้างสุดลูกหูลูกตา แต่พอมาแดนสวรรค์ กลับย่อส่วนลงเหลือเท่านี้
แต่ก็พออยู่ได้”
ถ้ำของกิเลนดำอยู่บนยอดเขา มังกรดำอาศัยในทะเลสาบ ส่วนฟีนิกซ์ดำอาศัยบนยอดต้นไม้ทองคำ
ซูหนิงมองดูแล้ว อดประหลาดใจไม่ได้
หมอกลอยปกคลุม ต้นไม้ทองส่องแสง ถ้ำบนยอดเขาเปล่งประกาย…ราวกับหลุดมาจากเทพนิยาย!
เซียนอมตะทั้งเก้าก็มองตะลึง
“นี่แหละ…ภูเขาอมตะไร้ตายในตำนานแห่งแดนเฉียนคุน สถานที่ต้องห้ามที่แม้แต่เซียนยังไม่กล้าเหยียบ!”
พวกเขาเคยได้ยินแต่ตำนาน ไม่เคยเห็นกับตา
ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเห็นในแดนสวรรค์
“ถ้าท่านเซียนหรือเซียนอมตะทั้งเก้าอยากย้ายมาพัก ก็มาได้เลยนะ เราคือครอบครัวเดียวกัน!” กิเลนดำเชิญอย่างใจกว้าง
“ไม่ต้องลำบาก” เซียนอมตะทั้งเก้าส่ายหน้า ไม่ค่อยสนใจ
ในใจกลับแอบเสียดาย—รู้งี้เอาถ้ำมาด้วยก็ดี!
ใครจะไปรู้ว่าแดนสวรรค์จะมีสภาพแวดล้อมที่แปลกแบบนี้!
“พูดถึงภูเขา…ข้าสนใจไอ้ของที่เจ้าซ่อนภูเขาไว้น่ะ!”
ซูหนิงตาเป็นประกาย
“ถ้าข้าได้แบบนี้ไปซื้อของ คงสะดวกไม่น้อย!”
สามอสูรเสื่อมสวรรค์ที่เคยยิ้มอยู่ก่อนหน้า หน้าชาในพริบตา
เซียนอมตะทั้งเก้าเองก็ตาไว
“ใช่แล้ว! พวกมันสะสมของมาเป็นหมื่นปี ของวิเศษเพียบแน่!”
“ในแดนเฉียนคุนก็ร่ำลือกันว่า อสูรเสื่อมสวรรค์คือพวกขี้เก็บอันดับหนึ่ง!”
“เชื่อเถอะ พวกมันต้องมีอะไรดี ๆ ซ่อนอยู่แน่!”
บรรยากาศเปลี่ยนในพริบตา
สามอสูร: “……”
……
……