ตอนที่ 9 ข่าวลือ

  “หา?”

  เจียงเสวี่ยลี่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีใครพูดอะไรแบบนี้ออกมา ทว่าทันทีที่มีคนเปิดประเด็น เด็ก ๆ ในห้องเรียนก็พากันโห่ร้องหยอกล้อกันอย่างคึกคัก

  พวกเขาไม่จำเป็นต้องเข้าใจด้วยซ้ำว่าคำว่า “ชอบ” จริง ๆ แล้วมันหมายถึงอะไร รู้แค่ว่าเรื่องแบบนี้มันน่าสนุก น่าตื่นเต้นก็พอแล้ว

  “ว้าว! ที่แท้หัวหน้าห้องแอบชอบหลินเจิ้งหรานนี่เอง! ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อกี้เธอไม่เขียนชื่อหลินเจิ้งหราน!”

  “ที่แท้เป็นแบบนี้เอง!”

  “คบกัน ๆ ๆ!”

  “แต่งงานกัน ๆ ๆ!”

  เจียงเสวี่ยลี่ถูกเพื่อน ๆ ตะโกนล้อจนหน้าแดงก่ำ มือไม้เก้งก้างไม่รู้จะวางไว้ที่ไหน ได้แต่หลับตาปี๋แล้วร้องลั่นกลับไปว่า “พวกเธออย่ามาพูดมั่วนะ! ใครบอกว่าฉันชอบหลินเจิ้งหรานกัน?! ฉันไม่เคยพูดเลยนะว่าฉันชอบเขา! ถ้ายังพูดอีกฉันจะไปฟ้องคุณครูจริง ๆ ด้วย!”

  “แต่งงานกัน ๆ ๆ!” เสียงตะโกนของทั้งห้องยังคงดังต่อเนื่อง กลบเสียงแก้ตัวของเจียงเสวี่ยลี่จนมิด

  เธอแอบเหลือบตามองหลินเจิ้งหราน ได้แต่รีบวิ่งกลับไปนั่งประจำที่ ก้มหน้าลงกับโต๊ะ ปิดหูหลับตาแน่นไม่ยอมเงยหน้า

  หลินเจิ้งหรานกลับไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าคิดจะเถียงกับพวกโง่ สุดท้ายตัวเองก็ไม่ต่างอะไรกับพวกนั้น

  เด็กเจ็ดขวบพวกนี้จะเข้าใจอะไร? ยิ่งแก้ตัวก็ยิ่งเข้าทางพวกเขาเท่านั้น

  เขาเพียงแค่แกล้งสร้างเสียงดังขึ้นมาเบา ๆ ปั้นกระดาษก้อนใหญ่แล้วปาใส่หัวคนที่เริ่มล้อคนแรก พร้อมพูดเสียงเย็น “มีปัญหาหรือเปล่า? เป็นบ้ารึไง?”

  เด็ก ๆ เงียบกันหมดในทันที เพราะทุกคนรู้ดีว่าเจียงเสวี่ยลี่ทำอะไรพวกเขาไม่ได้ แต่ถ้าไปยั่วหลินเจิ้งหราน มีหวังโดนลากออกไปต่อยกันจริง ๆ แน่

  ยิ่งกว่านั้น เพราะเขาเรียนดี คุณครูก็มักจะเข้าข้างเขาอีกด้วย

  ไม่นานนัก คุณครูก็เดินเข้าห้องมา พร้อมเสียงตำหนิที่ดังลั่น “พวกเธอส่งเสียงอะไรกัน?! ห้องผู้อำนวยการโรงเรียนอยู่อีกแค่ห้องเดียว พวกเธอไม่อยากเรียนแล้วหรือยังไง?!”

  เรื่องราวในห้องเรียนจึงจบลงตรงนั้น

  แต่หลังเลิกเรียน เจียงเสวี่ยลี่กลับเป็นฝ่ายมาหาหลินเจิ้งหรานก่อน

  เธอแอบลากเขาไปยังมุมตึกที่ไม่มีคน ผ่านท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ แบบที่ไม่เหมาะกับเด็กประถมเอาเสียเลย

  หลินเจิ้งหรานทำหน้าแปลกใจ

  “หลินเจิ้งหราน!” เจียงเสวี่ยลี่พูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “เรื่องในห้องเรียนวันนี้ อย่าไปคิดมากนะ ฉันไม่ได้ชอบเธอหรอกนะ ฉันแค่กลัวว่าเธอจะเอาเรื่องเจ้าหมาเหลืองวันนั้นไปบอกคนอื่น ฉันก็เลยไม่เขียนชื่อเธอบนกระดานเข้าใจไหม? อย่าเข้าใจผิดนะ!”

  เธอมองเขาแล้วรีบพูดต่อ “แต่วันนี้ฉันก็ช่วยเธอแล้วนะ ตอนเธอหลับฉันก็ไม่เขียนชื่อเธอ พวกเราถือว่าหายกันแล้ว วันนั้นที่เธอช่วยฉัน เรื่องนั้นเธอก็ห้ามบอกใครเด็ดขาด เข้าใจไหม?!”

  หลินเจิ้งหรานรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรแน่ ๆ แต่ก็ขี้เกียจคิดมาก ได้แต่ยิ้มเย็น “อ้อ ที่แท้เป็นแบบนี้เอง เธอถึงได้พยายามหลบหน้าฉันช่วงนี้ด้วยสินะ?”

  เจียงเสวี่ยลี่หน้าแดง ไม่คิดว่าเขาจะรู้ทัน เธอกัดปากแล้วสารภาพเสียงเบา “ก็...ก็ใช่น่ะสิ ก็ฉันกลัวว่าถ้าเจอหน้าเธอ เธอจะล้อฉันต่อหน้าคนอื่นนี่นา ผู้ชายพวกเธอเหมือนกันหมด ชอบแกล้งผู้หญิงกันทั้งนั้นแหละ!”

  พูดไปเธอก็เบือนหน้าไปอีกทาง เสียงเบาลง “แต่...ฉันก็รู้สึกว่า...เธอเหมือนจะไม่ค่อยเหมือนคนอื่นเท่าไหร่...”

  หลินเจิ้งหรานถึงกับเหงื่อตก “ยังมีอะไรอีกไหม?”

  เจียงเสวี่ยลี่ไม่คิดว่าเขาจะใจเย็นขนาดนี้ เธอรีบส่ายหน้า ถักเปียสองข้างแกว่งไปมา

  “ไม่มีแล้ว แค่นี้แหละ”

  “งั้นก็ดี ฉันไม่ชอบพูดเรื่องของคนอื่นหรอกนะ ต่อไปถ้าฉันเผลอหลับ เธอก็เขียนชื่อฉันไปตามปกติ เราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วนะ ฉันไปล่ะ”

  พูดจบก็เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ เจียงเสวี่ยลี่ได้แต่มองตามแผ่นหลังเขาไปจนลับสายตา ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ “ทำตัวเท่ทุกวันไม่เหนื่อยหรือไงนะ เหมือนคนแก่ไม่มีผิด”

  ไกลออกไป หลินเจิ้งหรานหันกลับมาถลึงตาใส่เธอหนึ่งที

  เจียงเสวี่ยลี่รีบเอามือไขว้หลัง แสร้งทำเป็นมองไปทางอื่น แล้วเป่าลมออกจากปาก แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

  แม้ว่าสุดท้ายแล้ว หลายคนจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีคนบางกลุ่มที่ยังชอบหยิบมันขึ้นมาล้อเล่นอยู่ดี

  ทุกครั้งที่เจียงเสวี่ยลี่ทำหน้าที่หัวหน้าห้อง

  พวกเด็กผู้ชายตัวแสบก็มักจะพูดแหย่เธอเสมอ “เฮ้ หัวหน้าห้อง อย่าเขียนชื่อฉันลงกระดานนะ ฉันสนิทกับหลินเจิ้งหรานนะ!”

  ทุกครั้งเจียงเสวี่ยลี่ก็จะกัดฟันแน่น หน้าแดง “สนิทกับเขาแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?! ก็บอกแล้วไงว่าฉันกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน! ฉันจะเขียนชื่อนายไว้ก่อนเลย ครูจะได้ลงโทษนายก่อน!”

  ข่าวลือไร้สาระนี้ลากยาวไปจนขึ้นประถมสอง เทอมสอง มันก็ยังไม่เลือนหายไปเสียทีเดียว

  จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงใกล้ฤดูร้อน ฤดูกาลสอบปลายภาคใกล้เข้ามา

  โรงเรียนก็ประกาศออกมาว่าจะจัดการแข่งขันกีฬาก่อนสอบปลายภาค เพื่อเป็นการวอร์มอัพเตรียมความพร้อมสำหรับอนาคต

  โรงเรียนในเมืองเล็ก ๆ ก็มักจะคิดอะไรแปลก ๆ แบบนี้อยู่เสมอ

  หลินเจิ้งหรานในฐานะตัวแทนห้อง 2 ได้ลงแข่ง และคว้าแชมป์มาได้โดยไม่ยากเย็น เพราะด้วยโบนัสพลังจากระบบ ต่อให้เป็นคนวัยเดียวกัน ไม่มีใครเทียบเขาได้เลย

  และในการต่อสู้นั้น ระบบยังบอกอีกว่า นี่เป็นศึกประลองของยอดฝีมือระดับสูง! ซึ่งส่งผลให้หลินเจิ้งหรานทะยานขึ้นสู่ระดับใหม่

  เลเวล 20

  【ในศึกประลองวันนี้ เจ้าคว้าแชมป์มาได้ ฝึกฝนวิชาอันหลากหลายจากเหล่ายอดฝีมือ ชื่อเสียงของเจ้ากระจายไปทั่วยุทธภพ ระดับพลังลมปราณแตะ 20 พร้อมปลดล็อกทักษะเฉพาะตัว ในศึกครั้งนี้เจ้าได้รับ พละกำลัง +1 เสน่ห์ +3 ความอดทน +2】

  คำบรรยายของระบบ แม้จะเว่อร์วัง แต่ก็สะท้อนสถานการณ์จริงได้พอสมควร

  เพราะหลังศึกครั้งนั้น ชื่อเสียงของหลินเจิ้งหรานก็โด่งดังขึ้นอย่างรวดเร็วในโรงเรียนประถม

  เด็กผู้หญิงจากหลายห้องรู้กันหมด ว่าในห้อง 2 มีเด็กผู้ชายที่หน้าตาดี เรียนเก่ง แถมกีฬาเลิศอีกต่างหาก!

  ขณะที่เจียงเสวี่ยลี่ก็ยืนอยู่ข้างสนาม มองดูหลินเจิ้งหรานคว้าแชมป์ไปอย่างเหม่อลอย

  เด็กชายข้าง ๆ ก็ไม่วายแซว “เฮ้ หัวหน้าห้อง หลินเจิ้งหรานของเธอเก่งจังนะ แต่ดูเหมือนเด็กผู้หญิงจากห้องอื่นมองเขาเยอะเลยนะ เธออันตรายแล้วล่ะ”

  เจียงเสวี่ยลี่สะบัดหน้าเถียงทันที “ถ้านายพูดอีกฉันจะฉีกปากนายเลยนะ! ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่มีอะไรกับเขา! ไม่มีจริง ๆ!”

  แต่แม้ปากจะว่าไปแบบนั้น สายตาของเธอก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่หลินเจิ้งหรานที่ถือถ้วยรางวัลอย่างไม่ละไปไหน

  เธอกระซิบเสียงเบา “ใครสนใจเขากันล่ะ...น่ารำคาญจริง ๆ...” ทว่าแววตากลับเปล่งประกายระยิบระยับ หัวใจดวงน้อยของเธอก็พลันสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว

  อีกฟากของสนาม

  เด็กหญิงขี้อายจากห้อง 3 อย่างเหอฉิงก็นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ ยิ้มเขิน ๆ ช่วยเชียร์หลินเจิ้งหรานเงียบ ๆ โดยไม่บอกเพื่อน ๆ ในห้อง

  ทุกครั้งที่เขาชนะ เธอก็จะยิ้มดีใจตามไปด้วย รู้สึกว่าเขาเก่งมาตลอด ตั้งแต่ก่อนจนถึงตอนนี้

  แต่แล้วเธอก็เผลอได้ยินบทสนทนาของกลุ่มเด็ก ๆ ข้าง ๆ

  “พวกเธอเห็นหลินเจิ้งหรานจากห้อง 2 ไหม? ได้ยินมาว่าเขากับหัวหน้าห้องของห้องเขาสนิทกันมากเลยนะ! เหมือนทุกคนบอกว่าพวกเขาเป็นแฟนกันแน่ะ!”

  ใบหน้าน้อย ๆ ของเหอฉิงที่กำลังยิ้มสดใสพลันแข็งค้าง

  เธอมองไปทางพวกเขา ฟังต่อ

  “ใช่ ๆ เราก็รู้เหมือนกัน! เรื่องนี้คนพูดกันเต็มไปหมด หัวหน้าห้องชื่อเจียงเสวี่ยลี่ใช่ไหม? ถึงจะดุไปหน่อยแต่ก็น่ารักนะ ได้ยินว่าพวกเขาเป็นแฟนกันตั้งแต่เทอมแรกแล้วล่ะ!”

  เหอฉิงกำมือแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจและเศร้าสร้อย เธอมองไปยังสนามที่หลินเจิ้งหรานกำลังยิ้มอยู่ด้วยความรู้สึกคับแค้น

  เธอคิดในใจ—เป็นไปไม่ได้! หลินเจิ้งหรานไม่เคยพูดอะไรแบบนี้กับฉันเลย ต้องไม่ใช่แน่ ๆ!

  ฉันต้องไปถามให้รู้เรื่อง...

  ต้องถามให้รู้เรื่องให้ได้...

(จบตอนที่ 9)