ตอนที่ 18 ทีมสืบสวนพิเศษ

  ในคืนวันนั้น เจียงเสวี่ยลี่สะพายกระเป๋ากลับมาถึงบ้าน

  แม่ของเจียงเสวี่ยลี่ที่นั่งอยู่บนโซฟา เห็นว่าลูกสาวอารมณ์ดีขึ้นมากก็ถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “เสวี่ยลี่? ลูกไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม?”

  เจียงเสวี่ยลี่ทำหน้าตาใสซื่อ ผมหางม้าที่เด้งไปมาหยุดลง “ไม่เป็นไรค่ะ หนูขอตัวไปห้องนอนนะคะ”

  แม่ของเจียงเสวี่ยลี่เห็นลูกสาวกำลังจะเดินเข้าห้องนอน กลัวว่าลูกจะคิดมาก เลยพูดเพิ่มอีกประโยค “อย่าคิดมากเลย อย่างน้อยแม่ก็เชื่อใจลูกนะ”

  เจียงเสวี่ยลี่หันกลับไปมองแม่ ยิ้มบาง ๆ “อืม ขอบคุณค่ะคุณแม่ หนูเป็นหัวหน้าห้องมาตั้งหลายปี จิตใจแข็งแกร่งอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้หนูพังหรอก แม่วางใจได้เลยค่ะ”

  เธอปิดประตูห้อง แผ่นหลังพิงกับประตู

  ความกดดันจากเรื่องนี้มีมากแค่ไหน ตัวเธอเองเท่านั้นที่รู้ แต่เมื่อเธอนึกถึงคำพูดของหลินเจิ้งหรานในตอนกลางวัน

  ความเชื่อใจที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาแบบนั้น แม้จะเป็นแค่การนึกถึง ใบหน้าของเจียงเสวี่ยลี่ก็ยังแดงระเรื่อ

  “ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าสายตาเขาดีขนาดนี้ รู้ด้วยว่าฉันถูกใส่ร้าย” เธอบ่นกับตัวเอง พลางวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือเก่าของแม่ที่ไม่ได้ใช้แล้วออกมาจากลิ้นชัก

  เธอเปิดโทรศัพท์ ค้นหาความหมายของคำว่า “ซึนเดเระ” ด้วยความสงสัย ว่าวันนี้หลินเจิ้งหรานชมเธอหรือด่าเธอกันแน่

  ผลการค้นหาแสดงขึ้นบนหน้าจออย่างรวดเร็ว

  เจียงเสวี่ยลี่พึมพำอ่านข้อความที่แสดงขึ้นมา “ซึนเดเระ หมายถึง คนที่แสดงท่าทีไม่ตรงกับความรู้สึกจริง ๆ เพื่อปกปิดความเขินอาย...”

  ยิ่งอ่าน ใบหน้าของเธอก็ยิ่งแดงขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาเหมือนมีระลอกคลื่นน้ำ เธอมองหน้าจอด้วยความเขินแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “นี่มันอะไรเนี่ย! ใครจะไปเขินเขากัน! ฉันไม่ใช่ซึนเดเระนะ! ฉันน่ะเกลียดเขาต่างหาก!”

  แต่พอนึกถึงความเชื่อใจของอีกฝ่าย และฉากที่พวกเขากางร่มด้วยกันในวันนี้ น้ำเสียงของเธอก็อ่อนลงทันที เธอกัดริมฝีปากแล้วจ้องมองโทรศัพท์ “เกลียดหมอนั่นจริง ๆ เลย”

  จากนั้นเธอก็ค้นหาใน Baidu อีกครั้งว่า “ผู้ชายชอบนิสัยซึนเดเระไหม?”

  ผลใน Baidu แสดงว่า:

  【ชอบมากระดับพระเจ้า!】

  เจียงเสวี่ยลี่เบิกตากว้างด้วยความดีใจ “เป็นคำชื่นชมที่สูงส่งมาก!”

  จากนั้นเธอก็ค้นหาคำถามที่สาม “เด็กผู้ชายที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ตลอดเวลาจะชอบซึนเดเระไหม?”

…

  เช้าวันถัดมา นาฬิกาปลุกข้างเตียงของเจียงเสวี่ยลี่ดังขึ้น เธออ้าปากหาวหนึ่งทีก่อนจะกระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว

  เธอเปลี่ยนชุดนอนเป็นชุดไปโรงเรียน เดินไปที่ห้องน้ำ จัดทรงผมยาวให้เป็นหางม้าคู่สองข้าง มองดูฟันเขี้ยวเล็ก ๆ ของตัวเองในกระจก

  เธอมองตัวเองในกระจกแล้วให้คำมั่นสัญญากับตัวเองว่า “วันนี้เราต้องสืบให้รู้เรื่องให้ได้ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่! เอาความบริสุทธิ์ของเราคืนมา!”

  หนึ่งชั่วโมงถัดมา หลินเจิ้งหรานก็ถูกเจียงเสวี่ยลี่ดักไว้ที่ตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “เธอบอกว่าอยากให้ฉันช่วย? ทำไมฉันต้องช่วยด้วยล่ะ?”

  เจียงเสวี่ยลี่ทำหน้าดื้อรั้น มองเขาเขม็ง “อะไรคือทำไม? เราไม่ใช่เพื่อน...ไม่ใช่สิ เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ! ฉันเลือกนายเพราะคิดว่านายฉลาด ไม่ใช่ว่าใครก็ได้หรอกนะ”

  หลินเจิ้งหรานมีสีหน้ารำคาญเหมือนอยากจะเดินหนี แต่ก็ถูกเจียงเสวี่ยลี่คว้าไว้ เธอพูดอย่างลนลาน “เดี๋ยวก่อนสิ! อย่าเพิ่งไป! โอเค ๆ ฉันพูดตรง ๆ ก็ได้ ฉันเองก็ไม่มีเบาะแสอะไร ฉันต้องการคนช่วย แล้ว...”

  เธอก้มหน้าพึมพำเสียงเบา “ฉันคิดว่าคนที่ฉันพอจะเชื่อได้ก็มีแค่นายคนเดียว…”

  “หือ? ฉันไม่ได้ยินนะ” หลินเจิ้งหรานพูด

  เจียงเสวี่ยลี่หลับตาปี๋ กำหมัดแน่นแล้วตะโกนออกมาว่า “ก็ฉันไม่มีเพื่อนคนอื่นแล้วนี่! ขอร้องล่ะ ช่วยฉันหน่อย! ขอแค่นายช่วย ฉันยอมทำทุกอย่าง!”

  สายตาของหลินเจิ้งหรานเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ทุกอย่างเลยเหรอ?”

  จู่ ๆ เจียงเสวี่ยลี่กอดตัวเอง หน้าแดง ตกใจจนถอยหลังไปสองสามก้าว “นาย...นายคิดจะทำอะไรนะ?! ฉันเตือนก่อนนะ บางอย่างถ้าทำไปแล้วมันต้องรับผิดชอบนะ! อย่าทำอะไรหุนหันพลันแล่นเชียว!”

  เธอถอยจนชนกำแพง ไม่สามารถหนีไปไหนได้อีก

  หลินเจิ้งหรานเดินเข้าไปหาเธอ เจียงเสวี่ยลี่ตกใจจนรีบหลับตาปี๋ กัดริมฝีปากแน่น

  แต่ใครจะรู้ วินาทีถัดไป สิ่งที่สัมผัสได้คือเสียง “เปาะ” บนหน้าผาก — หลินเจิ้งหรานดีดหน้าผากเธอหนึ่งที

  “นี่แหละถึงจะเรียกว่าท่าทีของคนที่ขอให้ช่วย ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยซึนเดเระของเธอ ใครมันจะอยากช่วยกันล่ะ?”

  เจียงเสวี่ยลี่เจ็บจนต้องลูบหน้าผาก หวนคิดถึงความหมายของคำว่าซึนเดเระอย่างไม่พอใจ ลืมตาขึ้นมามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ซึนเดเระอะไรกัน...ฉันไม่ใช่ซึนเดเระนะ!”

  ในใจเธอก็พึมพำด่าเขาว่า “บ้าเอ๊ย ไอ้หมูหัวทื่อ”

  “อะไรของเธอ ทำตาแบบนั้นทำไม?” หลินเจิ้งหรานถอยหลังสองก้าว พูดเตือน “ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันช่วยเธอได้ก็จริง แต่ฉันไม่ช่วยฟรีหรอกนะ ต้องมีค่าตอบแทน”

  “ค่าตอบแทน? นายอยากได้อะไร?” เจียงเสวี่ยลี่ถาม

  【เจียงเสี่ยวเจี่ยคนนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะลงมือช่วยเหลือ เจ้ารู้ดีว่าเด็กสาวตัวคนเดียวย่อมมีของล้ำค่าติดตัวอยู่บ้าง วันนี้ช่วยเธอ อาจจะได้ของพวกนั้น หรือไม่ก็แค่ช่วยไปโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน】

  ของล้ำค่าติดตัว?

  หลินเจิ้งหรานมองสำรวจเจียงเสวี่ยลี่ด้วยความอยากรู้ ว่าเธอจะมีของล้ำค่าอะไรอยู่บ้าง? หรือจะเป็นเหมือนเฮ่อฉิงอีก เอาช็อกโกแลตมาให้?

  เจียงเสวี่ยลี่โดนจ้องจนรู้สึกขนลุก

  หลินเจิ้งหรานถาม “เธอมีของล้ำค่าอะไรหรือเปล่า? แบบที่ปกติไม่ให้คนอื่นดูน่ะ?”

  “ของล้ำค่า?” เจียงเสวี่ยลี่ทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกะพริบตา รู้สึกแปลกใจ “ก็มีนะ...แต่นายจะเอาของพรรค์นั้นไปทำอะไร?”

  ไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะมีจริง ๆ

  “ของพรรค์นั้น? ของพรรค์นั้นคืออะไร?”

  เจียงเสวี่ยลี่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น แก้มขึ้นสีระเรื่อ “ฉันไม่บอกนายหรอก ของนั่นมันของฉัน”

  “เอาเถอะ เธอไม่ต้องรู้หรอกว่าฉันจะเอาไปทำอะไร แค่บอกว่าจะให้หรือไม่ให้ ถ้าให้ ฉันก็จะช่วยเธอ”

  เจียงเสวี่ยลี่ขมวดคิ้วอย่างลังเล ดูเหมือนของสิ่งนั้นจะสำคัญจริง ๆ แต่สุดท้ายเธอก็ตัดใจพยักหน้า “โอเค ๆ แค่ขอให้นายช่วย พอถึงเวลาฉันจะให้ก็แล้วกัน ของนั่นฉันตั้งใจทำไว้นานแล้วนะ!”

  เธอยื่นนิ้วก้อยออกมา “เกี่ยวก้อย! ต้องรักษาคำพูด!”

  หลินเจิ้งหรานรู้สึกว่านี่มันท่าทางที่ผู้หญิงทุกคนชอบทำ เลยยื่นมือออกไปเกี่ยว “ตกลง!”

  ตั้งแต่นั้น ทั้งสองคนก็กลายเป็น ‘ทีมสืบสวนพิเศษ’ อย่างเป็นทางการ

  เพียงแต่ว่า ชีวิตจริงมันไม่ได้ซับซ้อนเหมือนในนิยาย เรื่องของเด็ก ๆ แบบนี้ ในสายตาของหลินเจิ้งหรานมันไม่ได้ยากอะไรเลย

  เขาเริ่มจากถามเจียงเสวี่ยลี่ว่าเมื่อไม่นานมานี้เธอไปขัดใจใครมาบ้าง โดยเฉพาะในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

  เจียงเสวี่ยลี่ตอบชื่อของคนกลุ่มหนึ่งไป พร้อมกับบอกว่า “จริง ๆ แล้ว ก่อนวันที่หัวหน้าห้องทำโทรศัพท์หาย วันก่อนหน้านั้น มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในห้องเราเอาโทรศัพท์มาโรงเรียน แล้วฉันก็บอกครูไป”

  หลินเจิ้งหรานทำหน้าเหนื่อยใจ คิดในใจว่าร้อยทั้งร้อย เธอนี่แหละต้องมีเอี่ยวแน่ ๆ

  หลังจากนั้น เขาก็ให้เจียงเสวี่ยลี่แกล้งร้องไห้ในห้องเรียน

  เจียงเสวี่ยลี่ถามว่าทำไมต้องทำแบบนั้น

  หลินเจิ้งหรานตอบว่า:

  “เธอไม่สังเกตเหรอ ตั้งแต่ทุกคนคิดว่าเธอเป็นขโมย หัวหน้าห้องที่ของหายกลับไม่เคยพูดถึงเธอสักคำ? แถมยังไม่กล้ามองหน้าเธอด้วย นั่นแปลว่าเขารู้สึกผิด ดังนั้นเธอแค่หาโอกาสไปแกล้งร้องไห้ต่อหน้าเขา พูดว่าตัวเองน่าสงสารแค่ไหน อาจจะทำให้เขาสารภาพความจริงออกมาก็ได้”

  เจียงเสวี่ยลี่รู้สึกว่าหลินเจิ้งหรานนี่มันอัจฉริยะชัด ๆ

  “แต่ฉันจะร้องไห้ยังไงล่ะ?” เธอถาม

  หลินเจิ้งหรานดีดหน้าผากเธออีกที “เธอเป็นผู้หญิงแท้ๆ ร้องไห้ไม่เป็นเหรอ?! ถ้าไม่ไหวก็ใช้น้ำตาเทียมสิ!”

  พอซื้อน้ำตาเทียมมาแล้ว หลินเจิ้งหรานก็หยอดให้เธอ แต่ดันหยอดเยอะเกินไป

  เจียงเสวี่ยลี่เช็ดน้ำตาเต็มหน้า ตีแขนเขาเบา ๆ “นายหยอดเยอะไปแล้วนะ น้ำมันไหลหมดเลย!”

  หลินเจิ้งหรานเห็นหน้าเธอเปียกปอนไปด้วยน้ำตาก็หัวเราะออกมา “ไม่เยอะหรอก กำลังดีเลย ตอนนี้หัวหน้าห้องอยู่คนเดียวในห้องกำลังทำความสะอาด เธอรีบไปแกล้งร้องไห้เร็ว ๆ ดูซิว่าเขาจะทำยังไง”

  (จบตอน)