ศัตรูที่น่ายินดี

หยางยี่หยิบเงินออกมาวางไว้บนหน้ากระโปรงรถ จัดวางเป็นกอง กองละเท่าๆกัน แต่เขาไม่รู้ว่าการที่เขาทำอย่างนี่ทำให้คนอื่นตกใจขนาดไหน!

ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นว่าตกใจขนาดไหน แต่กั๋วซียี่ซ็อกไปแล้ว

เขาไม่คิดว่าพี่ใหญ่ของเขาจะเป็นคนบ้านขนาดนี้ ถึงกับขนาดเอาเงินสองล้านยัดใส่กระเป๋า แล้วเดินไปไหนมาไหนโดยไม่กลัวโดนขโมย!

กั๋วซียี่รู้สึกกลัวเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เพราะเมื่อกี้หยางยี่เพิ่งขอให้เขาช่วยถือกระเป๋าที่มีเงินสองล้าน แม้ว่าเงินหลายล้านจะไม่ใช่เงินก้อนใหญ่สำหรับครอบครัวของเขา แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถือเงินสดมากขนาดนี้

จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีคนมาขโมยมันไป?

กั๋วซียี่รู้สึกว่าตอนนี้เขาเป็นลูกแกะ ที่กำลังถูกฝูงหมาป่าคอยมองดูอยู่

ฉากนี้ยังสร้างความประทับใจให้กับพนักงานขายของหลางย่า อีกด้วย เพราะนี่คือเงินสดจริงๆ!

สายตาของพนักงานขายของหลางย่าที่มองหยางยี่ เปลี่ยนไปจากความสงสัยไปเป็นการบูชา

เมื่อประธานเหวินเห็นว่าหยางยี่จัดเงินเสร็จ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว: "พี่หยาง พี่พกเงินสดมาซื้อรถเลยหรอ"

หยางยี่ยิ้มจาง ๆ และพูดว่า "ใช่ เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันมีเรื่องต้องใช้เงินนะ เลยเอาเงินออกมาจากธนาคาร แต่ฉันใช้ไม่หมดก็เลยเอาเงินที่เหลือมาซื้อรถ จะได้หมดปัญหา”

นี่คือเศรษฐีตัวจริง แค่เอาเงินออกมาก็ฆ่าคนได้แล้ว!

ผู้สังเกตการณ์อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เซียวไป่เหลียน ด้วยความสงสาร

ยั่วใครไม่ยั่ว ดันไปยั่วเศรษฐีติดดิน! ที่ชอบทำตัวต่ำต้อย ใส่รองเท้าแตะและกางเกงขาสั้นเหมือนคนจน...

เซียวไป่เหลียนยังไม่ยอมแพ้ เขาพูดว่า: "ไม่ นี่ต้องเป็นเงินปลอมแน่ๆ"

แต่พนักงานของหลางย่า ได้ดับความหวังสุดท้ายของเขาทิ้งทันที่

พนักงานของหลางย่าได้ช่วยกันนับเงินหกสิบกองที่หยางยี่เอาออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่มาก ไม่น้อย ไม่ผิด 600,000 ถ้วน ซึ่งทั้งหมดเป็นเงินจริง และยังมีเงินอีกสี่กองที่ยังไม่ได้นับ

"อ้อ เงินมันเกินคะ" เด็กสาวพนักงานคนหนึ่งมองหยางยี่ และมองเงินสี่กองที่เหลือ

หยางยี่ยิ้มแต่ไม่ตอบ หันไปมองประธานเหวินและถามว่า: "ถ้ารถของผมไปชนกับอะไรบ้างอย่างเข้า เงินสี่เหมื่นนี่พอจะซ่อมรถได้ไหม"

ประธานเหวินไม่เข้าใจว่าหยางยี่ถึงถามเช่นนี้ทำไม เขาพูดอย่างจริงใจและมั่นใจ: “รถยนต์ซีรี่ย์หมาป่าของเราเป็นรถที่แข็งแกร่งมาก ถ้าเกิดการชนเข้าจริงๆ คงไม่เสียหายมากนัก เงินสี่หมื่นนี่น่าจะพอ แต่พี่หยางถามอย่างนี่ทำไมหรอ?”

หยางยี่ไม่ตอบและเซ็นสัญญาซื้อรถยนต์ในทันที่

“เป็นไงละ แค่รถคันละหกแสน ขนหน้าแข้งของพี่ใหญ่ของฉันยังไม่ร่วงด้วยซ้ำ!” กั๋วซิยี่เขย่ากระเป๋าที่ยังเหลือเงินอีกครึ่งหนึ่ง

ชายตัวเตี้ยที่ออกมากับประธานพูดอย่างเหยียดหยาม: "เจ้าเด็กอ้วนทำไมเธอถึงต้องไปพูดเรื่องไร้สาระกับเขา ไปทุบรถเขาเลย ไม่ต้องกลัวเราจะเป็นพยานให้เธอเอง!"

“เอาเลยทุบเลย” ชายวัยกลางคนก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน ม้วนแขนเสื้อขึ้น

"ไม่ได้ พวกคุณไม่สามารถทำอย่างนั้นได้”

ใบหน้าของเซียวไป่เหลียนตื่นตระหนก เขาอยากจะร้องไห้ "ไม่งั้นผมจะโทรแจ้งตำรวจ!" "

"โทรไปก็ไม่มีประโยชน์หรอ ตำรวจที่นี่เป็นเพื่อนของเรา!"ชายวัยกลางคนพูดพร้อมกับยิ้ม

ในขณะนี้ เสียงคำรามที่ดุร้ายของ หมาป่า ก็ดังขึ้นดึงดูดความสนใจของทุกคน

หยางยี่ขึ้นไปสตาร์ทรถ และลดกระจกลงยิ้มให้กับเหวินรุ่ยจงที่ด้านข้าง: "ประธานเหวิน ผมคงต้องรบกวนให้คุณซ่อมรถให้ผมแล้วล่ะ!"

เหวินรุยชื่นชมยินดีราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่

แต่เขาไม่ได้หยุดหยางยี่ แต่เขาก้าวออกไปด้วยความสนใจและสั่งพนักงานให้เคลียร์พื้นที่

“พี่หยาง รอผมด้วย!” เมื่อกั๋วซีเห็นหยางยี่ขับรถออกไป ดังนั้นเขาจึงกระวนกระวาย ถือกระเป๋า และรีบวิ่งตามไป "พี่รอผมด้วย ผมยังไม่ได้ขึ้นรถเลย!"

ผู้ชมที่ดูอยู่รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะมีการแสดงดีๆเกิดขึ้น แล้วจึงเดินตามประธานเหวินไปที่ประตู

ใบหน้าของเซียวไป๋ตกตะลึง เขาต้องการโอกาสที่จะหลบหนี แต่กลับลื่นล้มไปที่ประตู เพียงเห็นหยางยี่ขับรถไปที่ลายจอดรถของเขา เขาก็งี่เง่าทันที: "เขาจะทำอะไร ?"

กั๋วซียี่ถือกระเป๋าและวิ่งตามไป มองไปข้างหน้า ปากของเขาปิดไม่ได้

เขาได้เห็น หมาป่า สะท้อนแสงสีเงิน-ขาวในดวงอาทิตย์ ราวกับว่ามันเป็นหมาป่ายักษ์โบราณ คำรามขู่ ฟีอาดี้"ตัวเล็ก" ทันใดนั้นหยางยี่ก็เร่งเครื่อง!

หยางยี่ขับ หมาป่า ชนเข้ากับ ฟีอาดี้ อย่างแรง!

โครงรถของ ฟีอาดี้ ถูกบดขยี้

กระจกบังลมหน้าแตก

"เกินไป...เกินไป...รังแกเกินไป!" ใบหน้าของเซียวไป่เหลียนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา และตอนนี้เขารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

กั๋วซียี่ยังคงตกใจกับการกระทำของ หยางยี่จนพูดไม่ได้ "นี่มัน…นี่..." กั๋วซิยี่พูดไม่ออก เขาถูกชายวัยกลางคนจับที่ไหล่แล้วพูดว่า "เป็นไงเจ้าหนู น่าตื่นเต้นใช่ไหมล่ะ!"

ทหารผ่านศึกในร้านหลางย่า นั้นไม่มีตอซังดีๆ สักตัว พวกเขายังตัวสั่นและตื่นเต้นกับการกระทำที่รุนแรงของหยางยี่

"พี่หยางคนนี้ ไม่เลว ไม่เลว..." เหวินรุยกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เขาส่ายหัวเล็กน้อยและยิ้ม หยิบบุหรี่หนึ่งม้วนออกมาสูบ

ค่อยๆพ่นควันออกมา

หยางยี่ขับ หมาป่า กลับมายังร้านอย่างช้าๆ ฟีอาดี้ถูกชนจนยับเยิน แต่หมาป่าดูเหมือนจะไม่เป็นไรเลย ไม่มีรอยขีดข่วน อย่างมากที่สุด ก็แค่กันชนมีรอยบุบเล็กน้อยเท่านั้น

หยางยี่ลงจากรถและได้รับความสนใจจากทุกคน

เขาสงบมากราวกับว่าสิ่งที่เขาเพิ่งทำลงไป มันเป็นแค่เรื่องเล็กๆเท่านั้น

"ประธานเหวิน ซ่อมรถให้ผมด้วย! ถ้าซ่อมเสร็จแล้วให้โทรหาผม!" หยางยี่ยื่นกุญแจรถให้

"ได้ ไม่มีปัญหา!" เหวินรุยยิ้มอีกครั้ง "ขอเวลาไม่เกินสามวัน หมาป่าของคุณจะเหมือนใหม่!"

จากนั้นหยางยี่เดินไปหากั๋วซียี่และเปิดกระเป๋า เขาหยิบเงินออกมาแล้วโยนใส่เซียวไป่เหลียน

เซียวไป่เหลียนทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง และหลังจากรถถูกทุบ เขาก็มองหยางยี่ด้วยความสยดสยอง

"เอาเงินนี่ไปซ่อมของคุณซะ ออถ้าเงินมันเหลือเอาไปปากคุณด้วยก็ดี!" หยางยี่จ้องมองเขาอย่างเฉยเมย

"ได้ครับ ได้ครับ" สีหน้าของเซียวไป่เหลียนเปลี่ยนไป เขารู้สึกยินดีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง กำเงินไว้แน่นและร้องไห้อย่างขมขื่น

คุณต้องรู้ด้วยว่าพนักงานที่ซื้อรถของบริษัทจะได้ราคาพิเศษ และเงินที่หยางยี่ให้มาก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาที่จะซื้อรถคันไม่ได้เลย มันเป็นสถานการณ์ที่สิ้นหวังจริงๆ

อย่างไรก็ตามหยางยี่ไม่สนใจ เขาเดินออกไปพร้อมกับกั๋วซียี่ทันที่