ตอนที่ 42 วันหยุดฤดูหนาวและเทศกาลเชื่อมหัวใจ

  หานเวินเวินเพราะรับปากกับเหอฉิงว่าจะช่วยดูแล "ใครบางคน" แทนเธอให้ดี

  พอมีเด็กสาวหน้าตาน่ารักจากห้องอื่นเดินเข้ามาขอยืมของจากหลินเจิ้งหราน เธอก็จะพุ่งตัวไปนอนเกยโต๊ะ แล้วพูดด้วยเสียงหวานปนเจ้าเล่ห์ว่า
  “หลินเจิ้งหราน นายจะมาบ้านฉันสุดสัปดาห์นี้มั้ย? ฉันเพิ่งซื้อกระโปรงใหม่มานะ~”

  เด็กสาวคนนั้นเห็นท่าทีของเธอ ก็หน้าแดงพลันรีบเดินจากไป

  หลินเจิ้งหรานหันมามองเธออย่างไม่สบอารมณ์ “พูดอะไรไร้สาระอีกแล้ว?”

  หานเวินเวินตอบหน้าตาเฉย “ช่วยเพื่อนรักของฉันดูแลว่าที่แฟนในอนาคตของเธอไงล่ะ ก็เจียงเสวี่ยลี่คนเดียวก็ปวดหัวพอแล้ว ฉันไม่ปล่อยให้มีศัตรูเพิ่มหรอกนะ ไม่งั้นจะเสียเปรียบหมด”

  หลินเจิ้งหรานไม่อยากพูดอะไรมาก แต่พอมองไปที่พวกผู้ชายในห้องเรียนที่พากันส่งสายตาเขม็งมาให้ก็รู้สึกอยากถอนหายใจ... นี่มันสายตาอยากฆ่าคนชัด ๆ พวกนั้นล้วนถือว่าหานเวินเวินเป็น “จันทร์ข้างแรม” ในใจทั้งนั้น

  【นับตั้งแต่ที่ปีศาจสาวแห่งนิกายมารเข้ามาอยู่ข้างเจ้า พวกผู้คนในสายธรรมะก็เริ่มมองเจ้าด้วยสายตาแปลกประหลาด บ้างก็ว่าเจ้าลงนามในสัญญามารแล้ว โปรดระวังเส้นทางในอนาคต】

  หลินเจิ้งหราน: “…”

  แล้วแบบนี้ก็ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว

  ไม่ว่าเด็กสาวคนไหนจะมองหลินเจิ้งหรานนิด ๆ หน่อย ๆ หานเวินเวินจะรีบเดินเข้ามาเกาะแขน ยิ้มหวานประกาศอาณาเขตแทนเหอฉิงทันที

  แต่หนักสุดคงเป็นตอนเรียนพละวันหนึ่ง

  เด็กสาวจากห้องอื่นเดินเข้ามาขอเบอร์มือถือจากหลินเจิ้งหราน

  หานเวินเวินรีบโผล่เข้ามาเกาะแขนเขา พร้อมแกล้งทำเสียงอ้อน “พี่หราน~ เธอเป็นใครเหรอ? มีฉันแล้วยังไม่พออีกเหรอ จะเลิกกับฉันเหรอ ฮือ~”

  ฝ่ายตรงข้ามตกใจสุดขีด รีบถอยสองก้าวแล้ววิ่งหนีไปทันที

  หานเวินเวินถึงกับกุมท้องหัวเราะท้องแข็ง

  หลินเจิ้งหรานมองเธอด้วยสายตาสมเพช “ถ้าเธอยังทำอะไรประหลาด ๆ แบบนี้อีก ทุกคนจะเข้าใจผิดว่าเธอเป็นแฟนฉันจริง ๆ นะ ฉันเตือนแล้วนะ”

  หานเวินเวินเชิดหน้า “เข้าใจผิดก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าในห้องตอนนี้ก็คงเข้าใจไปแล้วว่าเราเป็นแฟนกัน”

  “งั้นสรุปคือเธอใช้ฉันเป็นเกราะกันผู้ชายเพราะขี้เกียจปฏิเสธสินะ?”

  หานเวินเวินยกมือปิดปาก แกล้งทำหน้าเหรอหรา “ว้าว หลินเจิ้งหรานนี่ฉลาดจริง ๆ นะ อะไร ๆ ก็เดาได้หมด พูดตามตรงตั้งแต่คนอื่นคิดว่าฉันเป็นแฟนเธอ มันก็ช่วยตัดปัญหาไปเยอะเลยล่ะ ถือเป็นผลพลอยได้เนอะ”

  เธอยิ้มแล้วหันมองไกล ๆ เอานิ้วแตะริมฝีปากเบา ๆ

  “แต่ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อกันไม่ให้ผู้หญิงคนอื่นเข้าใกล้เธอหรอกนะ ก็ใครใช้ให้หลินเจิ้งหรานทั้งหล่อ ทั้งเก่งแบบนี้ล่ะ ฉันลำบากเลยเนี่ย ต้องหาเรื่องใหม่มาแสดงทุกวันเพื่อกันสาว ๆ พวกนั้นออกไป ดีที่ฉันเตือนเหอฉิงไว้ล่วงหน้าแล้ว ฉันไม่กลัวหรอก~”

  พูดจบยังไม่พอ ยังหรี่ตามองหลินเจิ้งหรานอีก

  “อุ๊ย หรือว่า... นายแอบชอบฉันจริง ๆ เลยหน้าแดงเวลาโดนลือว่าเป็นแฟนกัน?”

  เธอแกล้งทำท่าดีใจแล้วพูดเสียงอ่อน “ถ้าอย่างนั้นฉันต้องบอกเหอฉิงแล้วล่ะ เพราะเราทำอะไรลับหลังเธอไม่ได้นะ ถึงฉันจะคิดว่าหลินเจิ้งหรานเหมาะจะเป็นแฟนมาก ๆ ก็เถอะ~”

  หลินเจิ้งหรานถอนหายใจยาว แล้วเดินหนีออกไป

  พูดไปกับจิ้งจอกตัวนี้ก็ไร้ประโยชน์

  ...จิ้งจอกไม่เข้าใจภาษาคน

  โชคดีที่ใกล้ปิดเทอมแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องเห็นเจ้าจิ้งจอกกับเจ้าเหอฉิงทำอะไรบ้าบออยู่ต่อหน้าทุกวันอีก

  ช่วงใกล้ปิดเทอม โรงเรียนก็ดูสงบลง ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ

  หานเวินเวินกับเหอฉิงต้องกลับบ้านทางใต้ไปฉลองปีใหม่ จึงมาส่งกันที่สถานีรถไฟ

  หานเวินเวินลากกระเป๋าโบกมือให้สองคนตรงหน้า “หลินเจิ้งหราน เจียงเสวี่ยลี่ เจอกันปีหน้า~ เทอมนี้สนุกมากเลยนะ~”

  เหอฉิงยังอาลัยอาวรณ์ หันมาพูดเบา ๆ ว่า “ฉันกับเวินเวินกลับก่อนนะ เจอกันปีหน้า ถ้ามีอะไรก็จะโทรหา แล้วก็... เสวี่ยลี่ด้วย ปีหน้าเจอกันนะ”

  เจียงเสวี่ยลี่โบกมือตอบ

  หลินเจิ้งหรานก็บอกสั้น ๆ “เดินทางปลอดภัยนะ”

  ขบวนรถไฟเคลื่อนออกจากสถานีอย่างช้า ๆ

  และนั่นก็หมายถึง สงครามรักระหว่างเจียงเสวี่ยลี่กับเหอฉิงได้หยุดพักชั่วคราว

  หลินเจิ้งหราน... ก็ได้พักหายใจเสียที

  ระหว่างทางกลับบ้าน หลินเจิ้งหรานก็ถามเจียงเสวี่ยลี่ว่า เธอมีงานแสดงช่วงหยุดยาวนี้บ้างหรือเปล่า

  เจียงเสวี่ยลี่ส่ายหน้า “ไม่มีเลย สตูดิโอบอกว่าปีนี้ต้องปรับปรุงอุปกรณ์ใหม่ คงต้องรอถึงปีหน้าถึงจะมีรายการให้ไปอีกรอบ… แล้วตอนนั้นนายต้องไปกับฉันด้วยนะ ไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษหรอก แค่คิดว่านายคงชอบอะไรที่มันคึกคักเลยชวนเฉย ๆ”

  หลินเจิ้งหรานไม่เถียงกลับ “ครั้งแรกที่เธอขึ้นเวที ฉันต้องไปอยู่แล้วแหละ กลัวเธอพลาดอะไรเข้า แต่แบบนี้ก็แปลว่าปีนี้เราจะได้พักกันจริง ๆ สินะ”

  ได้ยินคำว่า “ไปด้วย” เจียงเสวี่ยลี่ถึงกับเขิน ยิ้มค้างกัดริมฝีปาก ก่อนจะกระโดดดึ๋ง ๆ เดินตามหลังเขาไปอย่างร่าเริง

  “เย้~ ได้พักจริง ๆ แล้ว~”

  วันหยุดยาวผ่านไปอย่างรวดเร็ว

  พริบตาเดียวก่อนจะถึงวันตรุษจีน หลินเจิ้งหรานก็เลเวลอัพแบบไม่ทันตั้งตัว ถึงเลเวล 39 แล้ว!

  อีกแค่เลเวลเดียวก็จะได้ปลดล็อกทักษะใหม่

  【นับตั้งแต่เจ้าก้าวเข้าสู่โลกแห่งเซียน เจ้าได้พบกับเซียนหญิงผู้ลงเขา เหอเซียนจื่อ ต่อมาก็ได้เจอสาวน้อยเจียงผู้พเนจรอยู่กลางยุทธภพ บัดนี้แม้แต่มารสาวแห่งนิกายมารยังมาร่วมทางกับเจ้า ฝ่าฟันความยากลำบากจนถึงเลเวล 39 เจ้าเริ่มฉายแววแห่งผู้แข็งแกร่ง】

  【คุณสมบัติของเจ้าตอนนี้】

  【พลังโจมตี: 34】 (ถึง 50 จะปลดล็อก “กล้ามแน่นไม่ต้องออกกำลัง”)
  【พลังชีวิต: 29】 (ถึง 60 จะปลดล็อก “พลังมาราธอนเจ็ดรอบในคืนเดียว”)
  【พละกำลัง: 36】 (ถึง 70 จะปลดล็อก “อึดทนคูณสอง ทำงานคูณสาม”)
  【เสน่ห์: 40】 (ถึง 40 ปลดล็อก “ทุกคำพูดทุกการกระทำ ทำให้คนอื่นชอบใจคูณสอง”) [ปลดล็อกแล้ว!]

  【คุณได้รับทักษะใหม่: “เสน่ห์สองเท่า” สามารถเพิ่มความสัมพันธ์กับผู้คนอย่างรวดเร็ว ทำให้การเดินทางในยุทธภพราบรื่นยิ่งขึ้น】

  ปีใหม่มาถึงแล้ว

  ที่หน้าบ้านหลังหนึ่งในเมืองเล็กทางใต้ จิ้งจอกน้อยกำลังใส่เสื้อกันหนาว พูดโทรศัพท์แสดงความยินดีปีใหม่กับเพื่อน

  ในมือเธอถือแผ่นไม้ชิ้นเล็ก ๆ ซึ่งเป็นป้ายขอพรที่ได้มาตั้งแต่ปีที่แล้วในเทศกาลเชื่อมหัวใจ แกะสลักด้วยอักษรว่า “หลิน”

  ปีนี้เธอตั้งใจจะกลับไปอีกครั้ง...

  คนเดียว

  (จบตอน)