ตอนที่ 70 สมองบรรเจิดเกินไปแล้ว
หานเวินเวินหิ้วของที่เพิ่งซื้อกลับมาถึงหอพัก
พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นเสี่ยวเหอฉิงกำลังยืดเส้นอยู่บนระเบียง หางม้าของเธอทำให้ภาพลักษณ์ที่ดูหวานนุ่ม กลับดูแข็งแกร่งเอาจริงเอาจังขึ้นมาทันที
เธอยกขาข้างหนึ่งขึ้นพาดกำแพง สูงจนเกือบจะเลยหัว แล้วค่อย ๆ โน้มตัวลงกดขาอย่างใจเย็น
“เวินเวินกลับมาแล้วเหรอ? วันนี้ไปอัดคลิปมาอีกใช่ไหม?” พอเห็นเพื่อนสนิทกลับมา เสี่ยวเหอฉิงก็รีบส่งเสียงทัก
หานเวินเวินปิดประตูหอพักแล้วพยักหน้า “อืม วันนี้ก็ไปอยู่ที่ห้องเช่าเหมือนเดิม แล้วก็ซื้อข้าวเย็นกลับมาด้วยจ้ะ แล้วนี่วันนี้ทำไมเสี่ยวฉิงถึงมาซ้อมอยู่ในหอล่ะ?”
เสี่ยวเหอฉิงลดขาลง “ก็แค่ออกกำลังให้ร่างกายตื่นตัวน่ะ ฉันกำลังเตรียมตัวแข่งเทควันโดปีหน้า ตั้งแต่ขึ้นมัธยมต้นมาฉันรู้สึกว่าพัฒนาช้าลงเยอะเลย ปีนึงกว่าแล้วก็ยังไม่ค่อยก้าวหน้าเท่าไหร่ รู้สึกว่าไม่ควรปล่อยให้ตัวเองชิลไปกว่านี้แล้ว”
เธอพูดจบก็เดินไปล้างมือ “ไม่งั้นตอนแข่งจริงจะลำบากเอา”
หานเวินเวินนั่งลงที่ขอบเตียง มองอีกฝ่ายด้วยสายตาแบบจิ้งจอก แล้วชวนให้นั่งลงข้างกัน
“หือ? ประโยคนี้น่าสนใจแฮะ ที่ว่าปล่อยตัวมาปีนึงน่ะ หมายความว่าเสี่ยวฉิงโดนอิทธิพลจากหลินเจิ้งหรานจนซ้อมเทควันโดไม่ขึ้นเลยเหรอ?”
เธอมองอีกฝ่ายด้วยสายตากรุ้มกริ่ม มือหนึ่งปิดปากหัวเราะเบา ๆ “ที่ผ่านมา เสาร์อาทิตย์ที่ไปซ้อมกันทุกสัปดาห์ นี่แอบไปเดทกันต่างหากล่ะสิ?”
เสี่ยวเหอฉิงหน้าแดงแจ๋ รีบแกะกล่องอาหารช่วยเพื่อน “พูดอะไรน่ะ! ซ้อมแน่นอนอยู่แล้ว...แค่...เอ้อ...”
เธอพูดพลางถอนหายใจอย่างละอาย “เวินเวิน เธอก็รู้ว่าฉันคิดอะไรทุกวันไม่ใช่เหรอ ตั้งแต่เจียงเสวี่ยลี่โผล่มา ฉันก็เสียสมาธิตลอดเลย มันเลยซ้อมไม่ค่อยดี”
หานเวินเวินถามกลับ “แล้วตอนนี้หมายความว่ายังไง? ไม่ต้องกลัวเธอคนนั้นแล้วงั้นสิ?”
เสี่ยวเหอฉิงยื่นตะเกียบให้ “พูดให้ถูกก็คือ ไม่กลัวแล้วน่ะ”
หานเวินเวินรับตะเกียบมา “งั้นวันนี้เธอสารภาพกับหลินเจิ้งหรานแล้วใช่ไหม? เขาตอบว่ายังไงล่ะ? เมื่อวานไม่ได้พูดออกไป วันนี้อย่าบอกนะว่ายังถอยอีก?”
“วันนี้ไม่ได้พูดหรอก...” เสี่ยวเหอฉิงเม้มปากแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา
“คือ...จะว่าไปก็เหมือนสารภาพไปแล้วแหละ ส่วนเขาตอบยังไงน่ะ...เวินเวินก็รู้นี่ว่าเขาไม่ชอบเด็กมัธยมต้น เพราะงั้นแน่นอนว่าเขาปฏิเสธอยู่แล้ว ไม่เห็นแปลกเลยใช่ไหมล่ะ?”
น้ำเสียงเธอฟังดูมั่นอกมั่นใจแบบสุด ๆ ไม่มีเค้าโศกเศร้าเลยแม้แต่น้อย แถมยังย้อนถามกลับอีก
หานเวินเวินนั่งอึ้งอยู่นาน ริมฝีปากเผยอเบา ๆ
“หา?”
น้องจิ้งจอกมีอาการ ‘เอ๋อแดก’ อย่างรุนแรงในช่วงเวลาอันน้อยนิด
เสี่ยวเหอฉิงยังคงจับตะเกียบไว้แน่นแล้วอธิบายต่อ
“ก็หมายความว่า...หลินเจิ้งหรานเคยบอกพวกเราไปแล้วนี่นา เวินเวินก็รู้ใช่ไหมว่าเขาไม่ชอบเด็กมัธยมต้น เพราะยังเด็กเกินไปเขาไม่สนใจอยู่แล้ว เพราะงั้นเขาไม่มีทางตอบตกลงหรอก! เด็กมัธยมต้นไปสารภาพรักเขา เขาจะรับได้ยังไงล่ะ?” เธอยิ้มแฉ่งอย่างภูมิใจ
แต่ปัญหาคือ รอยยิ้มของเธอดูแรงยิ่งกว่าตอนไม่ยิ้มอีก
ทำเอาหานเวินเวินสมองตื้อยิ่งกว่าเดิม
“เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย...” เธอพึมพำเบา ๆ “ถ้าเธอรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่รับรัก แล้วจะลำบากวุ่นวายมาตั้งครึ่งเดือนเพื่อสารภาพรักไปทำไม?”
เสี่ยวเหอฉิงหน้าแดงแล้วตอบเสียงนุ่ม
“ก็เพราะว่าหลังจากขึ้น ม.ต้น แล้วเจียงเสวี่ยลี่ก็เข้ามาไง ฉันเลยกลัวว่าเขาจะโดนคนอื่นแย่งไป เลยอยากใกล้ชิดกับเขามากขึ้น ตอนนั้นกลยุทธ์ที่เวินเวินให้มาก็ใช้ไม่ค่อยได้ผล ฉันเลยต้องงัดไม้ตายมาใช้น่ะ”
เธอจ้องเพื่อนที่เหมือนกำลังอึ้งหนัก พูดต่ออย่างชัดถ้อยชัดคำ
“แต่ที่จริงแล้ว...ตอนนั้นฉันสติหลุดไปเลย! ลืมเรื่องสำคัญที่สุดไป! ตอนที่ไปบ้านหลินเจิ้งหรานวันนี้ ฉันถึงเพิ่งนึกขึ้นได้! ก็คือว่า...”
“เราเป็นแฟนกันตั้งนานแล้วต่างหากล่ะ! ไม่จำเป็นต้องไปสารภาพอะไรอีกเลย! หรือจะบอกว่า...การสารภาพรักไม่มีประโยชน์หรอก เพราะเราสองคนเป็นแฟนกันอยู่แล้วน่ะสิ!”
หานเวินเวิน: “…”
หานเวินเวิน: “ห้ะ?!”
ไม่มีใครรู้ว่าตอนนั้นในหัวของน้องจิ้งจอกกำลังคิดอะไรอยู่ หรืออาจจะไม่ได้คิดอะไรเลยก็ได้
เพราะคำที่เสี่ยวเหอฉิงพูดออกมา เธอเข้าใจทุกคำ แต่พอรวมกันเป็นประโยคแล้ว...กลับไม่เข้าใจอะไรเลย
เสี่ยวเหอฉิงพูดอย่างตื่นเต้น “ตั้งแต่ยังเล็กมาก ๆ เราสองคนก็ตกลงกันแล้ว! ตั้งแต่อนุบาลปีสุดท้ายก็พูดกันไว้แล้วว่าเราจะไม่แยกจากกันเด็ดขาด เขาไม่ลืม ฉันก็ไม่ลืม เพราะงั้น...เวินเวินเข้าใจใช่ไหม? ที่ผ่านมาฉันคิดผิดหมดเลย!”
เธอพูดเขิน ๆ ว่า “สิ่งที่ฉันควรทำไม่ใช่ไปหาคำตอบว่าเขาชอบใคร แต่ต้องทำให้เขาไม่เจ้าชู้ ไม่หวั่นไหวต่างหาก! ทำให้เขาชอบฉันมากกว่าคนอื่นก็พอ!”
บรรยากาศในห้องเงียบสนิท มีแค่เสียงนักเรียนด้านล่างที่เดินผ่านหอพักคุยกันเบา ๆ
หานเวินเวินกระพริบตาถี่ ๆ อยู่พักนึง จากนั้นก็หัวเราะก๊ากออกมา
หัวเราะจนปิดปากไม่อยู่
เสี่ยวเหอฉิงหน้าแดงเป็นลูกตำลึง “ขำอะไรน่ะเวินเวิน! ฉันพูดผิดตรงไหน?”
หานเวินเวินถึงกับทนไม่ไหว โบกมือไปมา
“ไม่ ๆ ๆ ฉันเข้าใจเสี่ยวฉิงแล้ว! ต้องบอกว่าเสี่ยวฉิงเข้าใจถูกแล้วจริง ๆ เพราะครั้งแรกที่เราอยู่ทางใต้แล้วเธอบอกฉันว่ามีเด็กผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้าง ๆ เขา เราก็เริ่มกังวลกันใช่ไหมล่ะว่าเขาอาจจะไปชอบคนอื่น?”
หานเวินเวินพยายามเรียบเรียงแนวคิดของเสี่ยวเหอฉิง แล้วก็เริ่มเข้าใจทีละนิด จึงพูดต่ออย่างตั้งใจ
“ที่ว่า ‘อาจจะไปชอบคนอื่น’ หมายความว่าตอนนี้เขาชอบเธออยู่แล้ว เพราะงั้นตอนนั้นเราถึงกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่น นั่นก็แปลว่า...พวกเธอสองคนเป็นแฟนกันมาตั้งนานแล้วจริง ๆ!”
เสี่ยวเหอฉิงพยักหน้าเขิน ๆ “อื้ม ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
จู่ ๆ สัญญาณสมองของสองสาวก็เชื่อมกันได้ขึ้นมาอย่างลึกลับ
เสี่ยวเหอฉิงพูดต่ออย่างฮึกเหิม
“งั้นจากวันนี้ไปฉันจะเปลี่ยนเป้าหมาย! ไม่ต้องไปสนใจว่าเจียงเสวี่ยลี่ทำอะไรอีกแล้ว! สิ่งที่ฉันต้องทำก็คือทำให้ตัวเองเก่งขึ้น! ทำให้เขารู้ว่าฉันไม่ใช่เด็กอีกต่อไป! จะได้ใกล้ชิดกับเขามากขึ้น แล้วก็ทำอะไรที่แฟนกันควรทำ!”
“ไม่ได้เห็นเสี่ยวฉิงมีไฟขนาดนี้มานานแล้วแฮะ” หานเวินเวินหยิบโค้กกระป๋องออกมาสองกระป๋องจากกล่องอาหาร แล้วยื่นให้เสี่ยวเหอฉิงหนึ่งกระป๋อง “งั้นเพื่อฉลองที่พวกเธอเป็นแฟนกันมานานแล้ว...ชนแก้ว!”
เสี่ยวเหอฉิงเปิดกระป๋อง แล้วยกชนกับเพื่อน “ชน!”
ทั้งคู่ยกดื่มอึกใหญ่
เสี่ยวเหอฉิงพูดต่อ “ว่าแต่เวินเวิน วันนี้ฉันไปบ้านหลินเจิ้งหราน เขาบอกว่าถ้าฉันได้แชมป์เทควันโดระดับเมืองในปีหน้า เขาจะให้ฉันขอพรอะไรก็ได้หนึ่งข้อ เธอว่าฉันควรขออะไรดี?”
หานเวินเวินทำตาโต “หืมมม ถ้าเป็นความสัมพันธ์แบบนี้แล้วก็ไม่ต้องอ้อมค้อมอีกต่อไป...” เธอโบกมือเรียกเสี่ยวเหอฉิงให้โน้มตัวมาใกล้ แล้วกระซิบอะไรบางอย่างข้างหู
เสี่ยวเหอฉิงหน้าแดงจนจะระเบิด “หา?! ถ้าขอพรแบบนั้นฉันจะไม่เขินตายเหรอ...แต่ฟังแล้วก็น่าสนแฮะ”
ในค่ำคืนที่มีบทสนทนาน่ารักแบบนี้ วันอันวุ่นวายก็จบลงอย่างเป็นทางการ
หนึ่งสัปดาห์ถัดมา ทั้งเสี่ยวเหอฉิงและเจียงเสวี่ยลี่ต่างก็ลุยเต็มที่กับเป้าหมายของตัวเอง มุ่งมั่นฝึกฝน เตรียมตัวรับมือชีวิตมัธยมปลายที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
ช่วงสอบปลายภาคในสัปดาห์ถัดมา หลินเจิ้งหรานก็เจียดเวลามาช่วยติวให้หานเวินเวิน ผลก็คือ...คะแนนของเธอพุ่งขึ้นมาอยู่ระดับกลางค่อนไปทางบนในทันที
อีกหนึ่งสัปดาห์ผ่านไป โรงเรียนประกาศวันปิดเทอมฤดูหนาวอย่างเป็นทางการ เทศกาลปีใหม่ใกล้มาถึงแล้ว
จบตอน