ตอนที่ 1: การสารภาพรักครั้งที่หนึ่งร้อย
ยามเย็นใต้หอพักหญิง มหาวิทยาลัยการเงินเจียงตู
นักศึกษาหลายคนพากันยืนออกันอยู่ตรงนั้น บ้างยืนมุง บ้างก็ทำท่าคล้ายรอคอยอะไรบางอย่าง
เพียงครู่เดียว ด้านล่างหอพักก็เต็มไปด้วยผู้คน เสียงซุบซิบดังระงม สายตาหลายคู่เฝ้ามองไปยังทิศทางเดียวกัน ราวกับเฝ้ารอใครบางคนจะปรากฏตัว
นักศึกษาใหม่คนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเรียนไม่นาน เดินเข้ามาถามรุ่นพี่ด้วยความสงสัย “รุ่นพี่ครับ ทำไมคนมารวมตัวกันเยอะขนาดนี้ล่ะครับ กำลังรออะไรเหรอ?”
“รอเซียวหยางไงล่ะ!” รุ่นพี่ตอบแบบไม่ต้องคิด
“เซียวหยาง? เขาเป็นใครเหรอครับ ทำไมคนถึงรอเขากันขนาดนี้?”
“โธ่เอ๊ย วันนี้วันสำคัญต่างหากล่ะ! ว่าแต่นายเถอะ ไม่รู้จักเซียวหยางเนี่ยนะ?”
“หมายความว่ายังไง? เขาดังขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“จะเรียกว่าดังมั้ยก็ไม่เชิง แต่เขาเป็นพวกหัวดื้อขั้นสุดเลยล่ะ!” รุ่นพี่ส่ายหน้า ถอนหายใจแถมยังมองด้วยสายตาชื่นชม “รู้จักหลินฉีเยว่ไหม?”
“รู้ครับรู้! ได้ยินมาว่าเป็นดาวมหาลัยของเราเลยนี่นา!” เจ้าหนูปีหนึ่งตื่นเต้นขึ้นมาทันที ก่อนจะร้องอ๋อออกมา “เขาเป็นคนที่ตามจีบดาวมหาลัยสินะ!”
“ใช่เลย!”
“แล้วพวกเรานี่ก็รอกันอยู่เพราะเขาจะมา ‘สารภาพรัก’ เหรอครับ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!”
“แต่ได้ยินมาว่าคนที่จีบหลินฉีเยว่มีเยอะมากไม่ใช่เหรอ? เซียวหยางนี่มีอะไรพิเศษถึงทำให้คนรอดูได้ขนาดนี้?”
“ไม่ได้พิเศษอะไรหรอก แค่...ดื้อหัวชนฝาอย่างเดียวเลย! รู้ไหมว่าเขาสารภาพรักกับหลินฉีเยว่มากี่ครั้งแล้ว?”
“กี่ครั้งครับ? เยอะมากเหรอ?”
“นับรวมวันนี้...ก็ครบหนึ่งร้อยครั้งพอดี!”
“หาาา หนึ่งร้อยครั้งเลยเหรอ!” รุ่นน้องอ้าปากค้าง แบบนี้มันโคตรหัวดื้อจริง ๆ!
“ก็ใช่น่ะสิ! หลินฉีเยว่น่ะ ขึ้นชื่อว่าเป็นเทพธิดาน้ำแข็ง แถมสวย หยิ่ง เย็นชา มีคนรวย ๆ หล่อ ๆ มาจีบตั้งเยอะ ยังไม่มีใครรอดสักคน”
“แต่เซียวหยางคนนี้...ไม่ว่าสภาพอากาศจะยังไง จะฝนตกหรือพายุเข้า เขาก็มายืนตรงนี้ทุกวัน เป๊ะหกโมงเย็นไม่มีขาด! นี่มันกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว!”
“วันนี้คือครั้งที่ 100 พอดี คนเลยมารอกันเยอะเป็นพิเศษไง!”
“อ้อออ อย่างนี้นี่เอง!”
“แถมได้ยินมาว่า หลินฉีเย่อาจจะเริ่มใจอ่อนแล้วด้วยนะ ครั้งที่หนึ่งร้อยเนี่ย บางคนวิเคราะห์กันว่า ความสำเร็จมีถึงห้าเปอร์เซ็นต์เชียวนะ!”
“แค่ห้าเปอร์เซ็นต์เอง...”
“กับหลินฉีเยว่เนี่ย ห้าเปอร์เซ็นต์ก็เรียกว่ามหาศาลแล้ว!”
“ก็จริงของพี่!”
...
ขณะเดียวกัน บนหอพักหญิง
หลินฉีเยว่ ผู้เป็นที่หมายปองของเหล่าชายทั้งมหาลัย กำลังนั่งห้อยขาอยู่บนเก้าอี้ ท่าทางเหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
จู่ ๆ เธอก็ถามขึ้นมาอย่างลอย ๆ “ตอนนี้กี่โมงแล้วอะ?”
“หกโมงครึ่งแล้ว!” เพื่อนร่วมห้องตอบพลางดูนาฬิกา
“หกโมงครึ่งแล้วเหรอ...” หลินฉีเยว่มองออกไปนอกหน้าต่าง คิ้วขมวดเล็กน้อย
ทำไม...ยังไม่ได้ยินเสียงเขาเลยนะ?
“ใช่สิ ปกติเขามาตรงเวลาหกโมงเป๊ะทุกวันเลยไม่ใช่เหรอ?”
“หรือว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? หรือวันนี้เขาเตรียมของขว้าอะไรพิเศษ เลยใช้เวลานาน?”
“หรือว่า...เกิดเรื่องไม่ดีขึ้น?” หลินฉีเยว่เริ่มหน้าตาไม่ดีขึ้นมา
“คุณหนูของฉัน! ยังไม่ได้คบกันเลยเธอก็เป็นห่วงขนาดนี้แล้วเหรอ!”
หลินฉีเยว่หน้าแดงน้อย ๆ พลางพึมพำเบา ๆ ว่า “จริง ๆ ฉันอาจจะชอบเซียวหยางมาตั้งนานแล้วก็ได้ บางทีอาจเพราะเขามานั่งสารภาพรักทุกวันไม่หยุดหย่อน แล้วเขาก็ไม่เหมือนคนอื่นด้วย... วันนี้ฉันเลยตัดสินใจแล้ว ว่าจะตกลงคบกับเขา!”
ตอนแรกเธอก็นึกว่าแค่ทำเมินใส่ เขาก็จะเลิกไปเองเหมือนพวกอื่น
แต่เซียวหยางกลับไม่ใช่แบบนั้น ไม่ว่าเธอจะพูดจาเย็นชาแค่ไหน เขาก็ยังยิ้ม ๆ แล้วกลับมาใหม่ในวันถัดไป
ครั้งแล้วครั้งเล่า... จนถึงเมื่อวานนี้ รวมแล้วครบเก้าสิบเก้าครั้ง
ฝนตกแดดออกยังไง เขาก็มาเหมือนเดิมตรงเวลาเป๊ะทุกครั้ง
เธอเองก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เริ่มรู้สึกดีขึ้นมา บางทีก็อยากจะวิ่งลงไปแล้วตอบตกลงเสียตอนนั้นเลย
แต่ก็พูดไม่ออก... ความถือตัวมันขวางไว้
“ผู้หญิงไม่ควรจะเขินนักหรอกนะ ความเขินอายมันขวางวิวัฒนาการมนุษย์!” ใครบางคนเคยบอกไว้แบบนั้น
ไม่รู้เมื่อไรเหมือนกัน เธอเริ่มชอบเสียงสารภาพรักของเขาเสียแล้ว
“ครั้งสุดท้าย!” หลินฉีเยว่สูดหายใจลึก “ถ้าเขามาวันนี้ ฉันจะตอบตกลง!”
เพื่อน ๆ ที่อยู่ในห้องได้ยินถึงกับทำหน้าอิจฉากันยกใหญ่
ร้อยครั้งเลยนะ!
ถ้าเป็นพวกเธอ แค่สามสิบครั้งก็ยอมแพ้แล้ว... ไม่สิ สิบครั้งก็ใจอ่อนแล้วเถอะ!
หลินฉีเยว่หมุนตัวเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีชมพู แล้วเดินออกมาให้เพื่อนดู
แต่พอหมุนตัวเสร็จ เธอก็หน้าเครียด “มันดู...แบ๊วไปไหมอะ? เซียวหยางจะไม่ชอบใช่มั้ย?”
“หลินฉีเยว่! เธอเปลี่ยนชุดไปกี่รอบแล้วเนี่ย! เขาชอบที่ตัวเธอไม่ใช่ชุดแกนะ!”
“ฉันว่าไม่ใส่เลยน่าจะดีที่สุด!” เสียงเพื่อนอีกคนแซว
“ไอ้บ้า!” หลินฉีเยว่หน้าแดงก่ำ
“เอางี้ เดี๋ยวพอเขามา เราแอบถามเลยว่าเขาชอบสไตล์ไหน แล้วเธอก็ใส่แบบนั้นออกไปเจอเขา รับรองว่าโดนใจ!”
“โอเค! ตกลงตามนี้!”
...
เวลาค่อย ๆ เดินผ่านไป
คนที่อยู่ด้านล่างเริ่มทยอยกลับ
...แต่เซียวหยางก็ยังไม่มา
เจ็ดโมงแล้ว
หลินฉีเยว่กับเพื่อน ๆ เริ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ...เขาไม่มาเหรอ?
ไม่สิ... เขาเคยพลาดสักครั้งมั้ยล่ะ!
หลินฉีเยว่ฝืนยิ้ม แต่ในใจเริ่มกระวนกระวาย
...อย่าบอกนะว่าเขาไม่มา!
ฉันเตรียมตัวมาพร้อมขนาดนี้แล้วนะ!
เวลาล่วงเลยมาถึงหนึ่งทุ่มครึ่ง
...ช้ากว่าทุกวันกว่าชั่วโมง
ทุกคนเริ่มรู้สึกแปลก ๆ
...มีบางอย่างผิดปกติแล้วล่ะ...
(จบตอน)