ตอนที่ 2: เขาจะไม่มาจริง ๆ เหรอ?

  —ก่อนหน้านั้นหนึ่งชั่วโมง

  เซียวหยาง ผู้เป็นที่รอคอยของคนทั้งมหาวิทยาลัย เพิ่งจะตื่นนอนหลังจากงัวเงียขยี้ตาและอ้าปากหาว

  เขาหันไปมองนาฬิกา หกโมงตรง

  เซียวหยางสะบัดหัวแรง ๆ หนึ่งที แล้วนึกขึ้นได้ว่าคืนก่อนเขาเพิ่งจะดื่มยันเช้ากับพวกเพื่อนร่วมห้อง วันนี้เพิ่งกลับมานอนตอนเช้า แล้วก็ตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัวหนึบ ๆ

  ...เขาไม่ได้สนใจเลยว่ามีใครหรืออะไรสำคัญรออยู่

  สิ่งแรกที่เขาทำหลังตื่นไม่ใช่เตรียมของขวัญหรือแต่งตัวไปสารภาพรัก แต่คือ—เปิดแอปธนาคารดูยอดเงินในบัญชี

  ยอดเงินคงเหลือ: 1,001,698 หยวน

  “สุดยอดดดดดด!”

  เซียวหยางยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ การมาสารภาพรักต่อหน้าหอพักหญิงทุกวันไม่เว้นฟ้าฝนเป็นเวลา 99 วัน... ในที่สุดก็เห็นผลตอบแทนเสียที!

  ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน—ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เริ่มจาก...

  ระบบเศรษฐีขั้นเทพ

  ใช่แล้ว อยู่ดี ๆ มันก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของเซียวหยาง

  ในฐานะหนุ่มเนิร์ดผู้คลุกคลีในแวดวงนิยายออนไลน์ เซียวหยางรู้ดีว่า “ระบบ” คืออะไร โดยเฉพาะ “ระบบเศรษฐีขั้นเทพ”!
  ในโลกนี้ ต่อให้ไม่มีอะไรเลย ขอแค่มีเงินก็พอ!

  และภารกิจแรกจากระบบนี้ก็คือ—

  “ไปสารภาพรักกับดาวโรงเรียน หลินฉีเยว่ ให้ครบ 99 ครั้ง แล้วจะได้รับรางวัล 1 ล้านหยวน”

  เซียวหยางแม้จะงง ๆ ว่าระบบจะให้เขาทำภารกิจแปลก ๆ แบบนี้ทำไม แต่ด้วยเงินจำนวนขนาดนั้น เขาก็ไม่ลังเล

  สารภาพรักครั้งละหมื่น เล่นเอาคนขยันอย่างเขารู้สึกเหมือนได้จ็อบสบาย ๆ กว่าทำพาร์ตไทม์สิบเท่า!

  จนกระทั่งเมื่อวานนี้... ครบ 99 ครั้งพอดี!

  และวันนี้

  เขา...ไม่ต้องไปอีกแล้ว!

  ในสายตาเซียวหยาง ดาวโรงเรียนอย่างหลินฉีเยว่ก็เหมือนนางฟ้าบนฟ้า ส่วนตัวเขาก็แค่มนุษย์เดินดินธรรมดา ที่ทำทั้งหมดไปก็เพื่อ “ภารกิจ” ล้วน ๆ ไม่เคยคิดเลยว่าจะสมหวัง

  พอมองยอดเงินในบัญชีอีกที เขาก็ยิ่งโล่งใจ

  จากนั้นเซียวหยางก็เปิดบัญชีธนาคารของแม่ แล้วโอนเงิน 800,000 หยวนให้ทันที

  ครอบครัวของเขาเคยเกือบจะเข้าขั้นอยู่ดีกินดี แต่แล้วพ่อก็ล้มป่วยกะทันหัน ตรวจแล้วพบว่าตับ ไต ไส้ พุง พังกันยกชุดจากการทำงานหนักในอดีต เบาหวาน ความดัน ไขมัน ไตวาย เก๊าท์ ทั้งเซ็ต ทุกวันต้องกินยาหลายกำมือ
  บ้านที่เคยมั่นคงก็ทรุดหนัก แม่ต้องลำบากคนเดียวมาจนถึงตอนนี้

  เซียวหยางเองก็เรียนไปทำงานไป หาเงินเลี้ยงตัวเองมาตลอด

  วันนี้พอได้เงินก้อนใหญ่แบบไม่คาดฝัน เขาก็ไม่ลังเลที่จะส่งมันกลับบ้านทันที แล้วพิมพ์ข้อความไปบอกแม่ ก่อนจะลุกไปแปรงฟันล้างหน้า

  เขากลับมานั่งที่โต๊ะ เปิดคอมหวังจะเล่นเกมคลายเครียดสักหน่อย

  ไม่นานนัก เพื่อนร่วมห้องก็กลับมาจากข้างนอก

  “เฮ้ เซียวหยาง! เอาข้าวมาให้แล้ว!”

  เขารับข้าวจากโรงอาหาร ขอบคุณแล้วเริ่มกิน

  “รีบกินเลยนะ เดี๋ยวพวกเราจะไปด้วย ไปช่วยนายทำภารกิจใหญ่! วันนี้มันวันสำคัญ ต้องจัดเต็ม!”

  เซียวหยางขมวดคิ้ว “ภารกิจอะไร?”

  “โหย! สารภาพรักไงล่ะ! กับหลินฉีเยว่น่ะ ไม่ใช่กิจวัตรประจำวันนายเหรอ?”

  “วันนี้มันครั้งที่ 100 แล้วนะเว้ย พวกฉันเตรียมของให้ครบเลย เค้กสามชั้น สั่งทำพิเศษจากร้านเมื่อเช้านี้เลย!”

  บนหน้าเค้ก เขียนไว้ว่า “การสารภาพรักครั้งที่ 100” ด้วยครีมสีชมพู

  “เสร็จงานแล้วพวกเราค่อยไปฉลองต่อ เย็นนี้ต้องไม่เมาไม่เลิกนะ!”

  ทุกคนพยักหน้าพร้อมเพรียง

  แต่เซียวหยางกลับ...ส่ายหน้า

  เขาหยิบมีดตัดเค้กอย่างใจเย็น ตักเข้าปากคำหนึ่ง แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า

  “สารภาพบ้าอะไรล่ะ ไม่ไป!”

  ทั้งห้องเงียบกริบ

  “...เชี่ย!”

  “เมื่อกี้นายว่าไงนะ?”

  “ฉันไม่ได้หูฝาดใช่ไหม! นายบอกว่าจะไม่ไปแล้วใช่ไหม!?”

  “วอทเดอะฟัก! นายเลิกแล้วเหรอ!”

  สามหนุ่มเพื่อนร่วมห้องตะลึงงัน ก่อนจะพร้อมใจกันร้องลั่น

  “ในที่สุด! นายคิดได้แล้ว!”

  “แบบนี้สิถึงจะเป็นเซียวหยางของฉัน! แกควรจะถอดใจตั้งนานแล้ว! โลกมันกว้าง สาวก็เยอะ จะมัวมาจมอยู่กับผู้หญิงคนเดียวทำไม!”

  “ถึงจะเสียดายหน่อย ๆ ที่ไม่ได้เห็นนายลงเอยกับดาวโรงเรียน แต่คืนนี้เราฉลองกันเหอะ! ดื่มให้เมาไปข้างเลย!”

  เซียวหยางกลอกตา “พอแล้วพวกนาย!” เขาหยิบช้อนกินต่อ

  “ฮ่า ๆ ก็ฉันดีใจแทนนายไง!”

  “ใช่เลย นายแค่เสียคนที่ไม่รักนายไป แต่เธอเสียคนที่รักเธอที่สุดไปต่างหาก! นายคือผู้ชนะ!”

  เซียวหยางหัวเราะแห้ง ๆ แล้วชี้ไปที่คอมพิวเตอร์

  “เข้าเกมเลยนะ ใครเล่นพลาดวันนี้เลี้ยงข้าว!”

  “ได้เลย! ฉันเทพอยู่แล้ว!”

  “วันนี้ฉันจะเล่นตำแหน่งป่า! ห้ามใครแย่งฆ่าเด็ดขาด!”

  ...

  ทางด้านหน้าหอพักหญิง คนเดินผ่านไปผ่านมาพากันชะโงกหน้าดู รอว่าเขาจะโผล่มาเมื่อไร

  ถึงขนาดมีบางคนตั้งวงพนันกันเลยทีเดียว

  “สารภาพรักครั้งที่ร้อย! สำเร็จจ่ายร้อยเท่า! พลาดจ่ายหนึ่งเท่า!”

  “น้อง ๆ เอาไหม เล่นสักหน่อย?”

  “ฉันวางเดิมพันว่าครั้งนี้สำเร็จ! ขอแปลงจักรยานเป็นมอเตอร์ไซค์หน่อย!”

  “ดีมาก! ชอบคนที่กล้าเสี่ยงแบบน้อง!”

  เสียงฮือฮาเต็มไปหมด แต่ไม่ว่ารอแค่ไหน... เซียวหยางก็ยังไม่โผล่มา

  “เฮ้ย วันนี้เขาไม่มาจริงเหรอ?”

  “คงมีธุระแหละมั้ง?”

  “ไม่น่าใช่นะ นี่ก็จะทุ่มแล้ว ไม่มีเรียนด้วย ปกติเขาตรงเวลาตลอดเลย!”

  “จริง วันนั้นพายุเข้า ฟ้าผ่าดังเปรี้ยง ๆ เขายังมากันเลย โคตรซึ้ง”

  “อาจจะเป็นเพราะเตรียมของขวัญพิเศษ เลยช้า?”

  “หรือว่า... เขาท้อแล้ว?”

  “จะบ้าเหรอ! อุตส่าห์ครบ 99 ครั้งแล้ว จะหยุดตรงนี้เนี่ยนะ? นั่งรอก่อน ๆ!” รุ่นพี่รีบหยิบเงินเก็บไว้ก่อนเห็นน้องทำท่าจะถอนพนัน

  วันนี้คนเยอะกว่าทุกวันจริง ๆ เพราะนี่คือวันสำคัญที่หลายคนรอคอย

  แต่เมื่อท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง เซียวหยาง...ก็ยังไม่มา

  ฝูงชนใต้หอพักพากันเบิกตากว้าง

  ชายผู้สารภาพรักไม่เว้นแม้แต่วันพายุ

  ...วันนี้กลับหายไปดื้อ ๆ!

(จบตอน)