ตอนที่ 4: ภารกิจใหม่—หลินฉีเยว่สารภาพรัก

  ขณะนั้นเอง...

  ในห้องพักของเซียวหยาง

  “รัวเลยพวกเรา!”

  “เปิด! เปิด! ฉันมาแล้ว!”

  “เฮ้ย เพื่อนเซียว รีบใช้สกิลอัลติเลย! ฉันเปิดไฟต์แล้วสี่คน!”

  “มาแล้ว! ตบให้มันจุก!”

  “จัดไปเลย!!”

  “เวรเอ๊ย! เพื่อนเซียว แกขโมยคิลฉันไปสี่คน! ห้าแต้มฉันเหลือแค่หนึ่ง!”

  ...

  เสียงกู่ร้องในห้องดังสนั่น

  ทันทีที่หน้าจอแสดงข้อความ “Victory” พร้อมระเบิดฐานฝ่ายตรงข้าม พวกเขาก็โห่เฮกันยกใหญ่

  เซียวหยางเสยผมหน้าผากขึ้นแล้วถอนหายใจยาว “เจ้าปรารถนาจะตายรึ? ข้าสามารถทำให้เจ้าตายได้ง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ!”

  “ลมกรรโชกแรงเพียงใด ข้าก็จักฟันฝ่า—แต่พวกเจ้าข้างหลัง ข้าขอให้ตั้งใจกว่านี้ด้วย!”

  “ดูเหมือนวันนี้ไม่ต้องเป็นเจ้ามือแล้วแฮะ” เซียวหยางหันไปยิ้มล้อ ๆ “เฮ้ย เพื่อนหลี่ อย่าลืมพกเงินมาล่ะ!”

  “พ่องสิ! ฉันกำลังเล่นดี ๆ อยู่เลย อยู่ ๆ มีใครไม่รู้โทรมาถามหาแก! ซวยเพราะแกล้วน ๆ!”

  “หา? มีคนโทรหาฉัน?” เซียวหยางเลิกคิ้ว

  เขาหยิบมือถือมาดู แล้วก็พบว่า...

  “ Missed Call” มากกว่า 10 สาย

  แถมทั้งหมดเป็นเบอร์แปลก ๆ อีกต่างหาก

  สงสัยจะมัวแต่เล่นเกมจนไม่ได้ยินเสียงเรียกแน่ ๆ บวกกับเสียงตะโกนโหวกเหวกในห้อง มันเลยกลบหมด

  แต่เห็นว่าเป็นเบอร์แปลก เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

  “แล้วโทรมาหาฉันทำไมเหรอ?”

  “ไม่รู้เหมือนกัน เขาไม่ได้บอกอะไร แต่ฟังจากเสียงแล้ว...น่าจะเป็นผู้หญิง แล้วเสียงคุ้น ๆ ด้วยนะ…”

  “ผู้หญิง?” เซียวหยางทำหน้าแปลกใจ ก่อนจะส่ายหัว “งั้นก็ไม่น่ามีอะไรหรอกมั้ง”

  “เดี๋ยว ๆ …หรือว่า…”

  “เฮ้ย…” หลี่จี๋หน้าเสีย “ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอมานั่งนึกอีกที เสียงมันเหมือน...เหมือนหลินฉีเยว่เลยว่ะ”

  “หา!? หลินฉีเยว่!?”

  ทุกคนในห้องหันขวับไปมองหลี่จี๋เป็นตาเดียว ส่วนเซียวหยางยังคงสีหน้าเรียบเฉย

  “เวอร์ไปมั้ง นายหูฝาดแล้วล่ะ” เขาตอบแบบไม่ใส่ใจ

  “ไม่แน่! อาจจะใช่จริง ๆ ก็ได้!”

  “...เป็นไปไม่ได้มั้ง?”

  …

  พวกเขายังงง ๆ กันอยู่ จู่ ๆ ก็มีเพื่อนชายอีกคนเปิดประตูเข้ามา

  “เห้ย พวกแก! เพื่อนเซียว เอ๊ยเทพเซียว! หลินฉีเยว่มาหานายที่ใต้หอพักชายแล้ว!”

  “หาาาาาาา!?”

  ทั้งห้องเงียบกริบทันที

  หลี่จี๋กับเพื่อน ๆ หันมามองหน้ากันเหมือนเจอผี

  “เมื่อกี้...ไม่ใช่เสียงหลินฉีเยว่โทรมาจริง ๆ เหรอ…”

  “นายพูดอีกทีซิ หลินฉีเยว่! ดาวโรงเรียน! มาหาเซียวหยาง!?” หลี่จี๋คว้าคอเสื้อเพื่อนถามเสียงลั่น

  “ใช่เลย! เธอยืนรออยู่ตรงหน้าหอเลย ใครไม่เชื่อก็ลงไปดูเอา! ตอนนี้คนทั้งมหาลัยรอแค่เซียวหยางออกไปเจอเธอ!”

  “เหวออออออ!!”

  “จริงดิ!?”

  “หลินฉีเยว่! มาหอพักชายหาตัวเซียวหยาง! พระเจ้า!!!”

  ห้องทั้งห้องแทบระเบิดด้วยเสียงอุทานกับพลังงานคึกคักที่พุ่งพล่าน

  “เพื่อนเซียว! ฤดูใบไม้ผลิของนายมาถึงแล้ว! รีบไปแต่งตัวเลย!!”

  “ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาหน่อยเถอะ! กลิ่นเหล้าทั้งตัว แถมผมยังฟูเหมือนหมาเปียกอีก!”

  “กลิ่นเกมติดตัวนายเลยไอ้บ้า!! ไปอาบน้ำซะเดี๋ยวนี้!!”

  ...

  ทุกคนกรูเข้ามารุมช่วยกันแปลงโฉมเซียวหยาง ส่วนหลี่จี๋ก็ควักน้ำหอมขวดเด็ดที่เก็บไว้หลายปีมาเตรียมฉีดใส่เต็มตัวเพื่อน

  “ให้ตายสิ! หลินฉีเยว่! ดาวมหาลัยอันดับหนึ่ง! ที่ว่ากันว่าเย็นชาที่สุด! อยู่ดี ๆ ดันเดินมาหาผู้ชายก่อน! แบบนี้มันเรียกว่า ‘รักแท้’ รึเปล่าเนี่ย?”

  “รักแม่แกสิ! มะ...หมี่เกี๊ยว! ไม่ใช่! รักไม่ขายหมู! อ๊ากก!” เซียวหยางถึงกับเสียอาการ

  เขาเริ่มจะตื่นตระหนกแล้วจริง ๆ

  เพราะถึงเขาจะสารภาพรักกับหลินฉีเยว่ตั้ง 99 ครั้งก็จริง... แต่เอาจริง ๆ แล้ว เขาไม่ได้ชอบเธอเลยสักนิด!

  ทุกอย่างที่เขาทำ ก็แค่เพื่อทำภารกิจจาก “ระบบเศรษฐีขั้นเทพ” ให้เสร็จ เพื่อเอาเงินค่าผ่าตัดให้พ่อเท่านั้น!

  เซียวหยางเป็นคนที่มีมุมมองความรักค่อนข้างชัดเจน ไม่ใช่พวกเห็นผู้หญิงสวยแล้วก็คลั่งไคล้แบบไร้สติ

  หลินฉีเยว่สำหรับเขา ก็แค่ผู้หญิงที่หน้าตาดีหน่อยแค่นั้นเอง

  ตอนเริ่มทำภารกิจ เขาไม่เคยหวังเลยว่าเธอจะตอบตกลง

  พูดจริง ๆ เลยนะ—เขาเป็นแค่เด็กชนบท บ้านก็ไม่ดี หน้าตาก็ไม่ได้หล่อจัด แค่พอดูได้

  ดังนั้นสำหรับเขา การสารภาพรักทุกวันมันไม่ใช่เรื่องลำบากเลย เพราะเขาไม่คิดจะได้อะไรตอบแทนแต่แรก

  อีกอย่าง หลินฉีเยว่ก็ขึ้นชื่อว่าเย็นชาสุด ๆ

  ใคร ๆ ก็รู้ว่าเคยมีคนขับรถหรูเอาดอกไม้มาให้ หรือปล่อยดอกไม้ไฟด้วยโดรนก็ยังโดนปฏิเสธหมด เขาจะหวังอะไรได้?

  เอาจริง ๆ ตอนนั้นเขาไม่ได้แม้แต่จะมอบของขวัญให้ด้วยซ้ำ

  ...แถมของพวกนั้นโดนหลี่จี๋เอาไปให้สาวคนอื่นหมดแล้วด้วย

  แล้วแบบนี้มันจะไปหวังอะไรได้ฟะ!!

  เรื่องแบบนี้ เอาไปพูดเล่นยังไม่กล้าคิดเลยด้วยซ้ำ

  แต่ตอนนี้...

  “เอาวะ! ลงไปดูสักหน่อยก็แล้วกัน!” เซียวหยางปัดข้อมือเพื่อนที่ถือขวดน้ำหอมไว้

  “หา? นายจะลงไปแบบนี้เลยเหรอ?”

  “แล้วจะให้แต่งตัวเต็มสูบเหรอ?” เซียวหยางเลิกคิ้วใส่เพื่อน

  “เออ...แต่ฉันรู้สึกว่านายดูแปลก ๆ แฮะ ดูไม่ค่อยตื่นเต้นเลยอ่ะ เป็นอะไรของนาย?”

  “ใครบอกล่ะ ฉันก็ตื่นเต้นนะ...มากเลยด้วย” เซียวหยางแถมรอยยิ้มที่แข็งยิ่งกว่าปูนซีเมนต์

  ก็...การมีแฟนเป็นดาวโรงเรียนมันก็ดูดีอยู่นะ?

  เขาลูบหน้าผากตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะพยายามจัดผมให้เข้าที่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยไม่อาบน้ำหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าอะไรทั้งนั้น

  ...

  ทางด้านหน้าหอพักชาย

  กลุ่มเพื่อนสาวของหลินฉีเยว่ต่างมองไปที่ประตูทางเข้า

  ส่วนตัวเธอเอง ใบหน้าแดงเรื่อราวผลแอปเปิล

  เมื่อครู่นี้เธอพยายามเรียกชื่อเซียวหยางออกไปเบา ๆ แต่ก็เบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงรอบข้าง

  เพราะคนเยอะเกินไป... และ...ทุกคนเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายอีกแล้ว

  มันอายจะตายไป!

  เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเซียวหยางทำได้ยังไงทุกวัน

  “นี่ก็ผ่านไปตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่ลงมาอีกล่ะ!” เพื่อนสาวคนหนึ่งบ่นหงุดหงิด

  “ใช่! เสี่ยวเย่ว์ของพวกเราอุตส่าห์เป็นถึงดาวมหาลัยนะ! เพื่อนเซียวหยางนี่ไม่ให้เกียรติเลย!”

  “เขาอาจจะ...แต่งตัวอยู่ก็ได้มั้ง…” หลินฉีเยว่พูดเบาราวเสียงยุง

  เพื่อน ๆ หันขวับมามองหน้าเธอทันที

  เห้ย แบบนี้ก็ได้เหรอ!?

  ยังไม่ทันได้คบกันจริงจัง เธอก็เข้าข้างเซียวหยางซะแล้ว!?

  ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจากบันไดก็ดังขึ้น

  หลินฉีเยว่เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย

  เซียวหยางรู้สึกใบหน้ากระตุก

  นี่มัน...สถานการณ์แบบไหนกันเนี่ย!?

  【ติง!】

  【ภารกิจใหม่: หลินฉีเยว่สารภาพรัก】

  【ตัวเลือกที่หนึ่ง: ยอมรับคำสารภาพ รางวัล 1,000,000 หยวน】

  【ตัวเลือกที่สอง: ปฏิเสธคำสารภาพ รางวัล: เม็ดยาคืนชีพ 1 เม็ด】

  【หมายเหตุ: เม็ดยาคืนชีพ—รักษาได้ทุกโรค】

  เสียงใสกริ๊งจากระบบดังขึ้นในหัวของเซียวหยางอีกครั้ง ทำให้เขาถึงกับชะงัก

  ภารกิจใหม่...

  นี่หลินฉีเยว่...มาสารภาพรักกับเขาจริง ๆ เหรอ!?

  แล้วตัวเลือกนี่มันอะไรกัน!!

  เงินหนึ่งล้าน + ดาวโรงเรียนที่สวยระเบิด...ก็ถือว่าเย้ายวนอยู่

  แต่เม็ดยาคืนชีพ...รักษาได้ทุกโรค...

  เขายิ้มบาง ๆ ขึ้นมา

  ดูท่าแล้ว พ่อของเขา...อาจจะมีหวังแล้วจริง ๆ

  เงินแค่ช่วยประคองอาการ พอได้อยู่ต่อ แต่ไม่ใช่ทางรอดถาวร

  ...แต่เม็ดยานี่

  ...โคตรคุ้ม!

  เซียวหยางเดินออกจากหอพักมา เบื้องหลังเขามีเพื่อนร่วมห้องที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความอึ้ง

  หลินฉีเยว่...มาจริง ๆ เหรอ!?

  เขามองสาวงามตรงหน้า สีหน้าซับซ้อนสุด ๆ

  ใครจะไปคิดล่ะ ว่าจะมีวันนี้ แต่เขาจะปฏิเสธยังไงดีล่ะ?

  เพราะไม่ว่าเงิน หรือเม็ดยา...มันก็มาจากสาวตรงหน้าทั้งนั้น

  ถ้าปฏิเสธโต้ง ๆ แบบนั้น...จะรู้สึกผิดหรือเปล่า? เพราะ...หลินฉีเยว่ก็เหมือนเป็นผู้มีพระคุณของพ่อเขาเลยไม่ใช่เหรอ?

  ในตอนนั้นเอง เสียงอ่อนหวานก็ดังขึ้น

  “เซียวหยาง...เธอมาจริง ๆ ด้วย…”

  หลินฉีเยว่เอ่ยเสียงเบา ใบหน้าหวานสวย ดูเขินอายจนคนรอบข้างตะลึง

  ดาวโรงเรียนสุดเย็นชา หลินฉีเยว่...

  เย็นชาที่ไหน!? นี่มัน...สาวน้อยขี้อายชัด ๆ!!

  “โอย...อกหักแล้ว...” เสียงครางของผู้ชายหลายสิบคนดังขึ้นรอบบริเวณราวกับถูกยิงเข้ากลางอกพร้อมกัน

  ส่วนหลินฉีเยว่เองก็จ้องหน้าเซียวหยาง

  ...แล้วจู่ ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่า...

  ถ้าได้ซบไหล่เขา...มันจะนุ่มไหมนะ...

(จบตอน)