ตอนที่ 8: ใส่ปลอกคอแล้วตามเขาไป!?
“พวกเธอว่า เซียวหยางวิ่งหนีไปเพราะเขาเกลียดฉันเหรอ?”
ในหอพักหญิง หลินฉีเยว่นั่งบ่นพลางทำหน้ามุ่ย
“เป็นไปได้ไงล่ะ เพื่อนร่วมห้องของเขาก็อธิบายชัดแล้วไม่ใช่เหรอ…”
“แต่ก็ยัง…” หลินฉีเยว่ที่ตอนนี้ไม่มีเค้าของดาวมหาลัยผู้เย็นชาแม้แต่นิด เม้มปากทำแก้มป่อง พูดไม่ออกอยู่นาน
พอมองดูถ้วยซุปแก้เมาในมือ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
ก็เพราะซุปถ้วยนี้น่ะสิ!
เธอลงมือทำตั้งเป็นชั่วโมง เกือบจะทำฟิวส์ไฟฟ้าที่ชั้นพักระเบิดไปแล้วด้วยซ้ำ!
“เฮอะ ช่างมันเถอะ! อยากไปไหนก็ไป! ซุปนี่ฉันจะกินเองก็ได้!”
“เออสิ! อากาศเย็นแล้วนี่ มา ๆ แบ่งฉันหน่อย!”
สาว ๆ พากันกรูเข้ามาพร้อมหยิบชามกับตะเกียบ
แต่...
ผ่านไปครึ่งนาที
“หลินฉีเยว่!!”
“เธอใส่เกลือไปเท่าไหร่เนี่ย!? บ้านเธอแจกเกลือฟรีเหรอ!?”
“ฉันใส่ตามสูตรในคลิปเลยนะ แค่สองช้อนเอง!”
“เธอใช้ช้อนอะไร?”
“ช้อนตักซุปน่ะสิ…”
...
ทางฝั่งเซียวหยาง ตอนนี้เขาค่อย ๆ ย่องกลับมาที่หอพักหลังจากเหตุการณ์ชุลมุนสงครามดาวมหาลัยยกพลบุก
พอได้รู้ความจริงว่า ที่คนมุงเต็มหน้าหอน่ะ เพราะหลินฉีเยว่โผล่มา คนอื่นเลยตามมาด้วย
เขาแทบอยากจะจับเพื่อนร่วมห้องอย่างหลี่จี๋มาเคี้ยวสด ๆ
บ้าเอ๊ย! ถ้ารู้ว่าแบบนี้จะหนีทำไมกัน!
สี่ทุ่มกว่า หลินฉีเยว่ยังมายืนรอเขาหน้าหอหลังกลับจากร้านข้างทาง
ถามว่ามาทำไม?
แน่นอนอยู่แล้ว—สารภาพรักไงล่ะ!
“แกไปไกล ๆ เลยนะ ถ้าเผลอตบแกตายขึ้นมาไม่คุ้มเลย!” เซียวหยางถลึงตาใส่หลี่จี๋ ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินเข้าห้อง
“แปลว่าแกก็ยังอยากคบกับหลินฉีเยว่อยู่สินะ?” หลี่จี๋แซะ
“เฮอะ”
“โธ่เพื่อน เรื่องนี้อย่าว่ากันเลยนะ ผู้ชายอย่างเราต้องระวังความปลอดภัยก่อน! แฟนคลับเธอเป็นกองทัพเลยนะ!”
“เฮอะ…”
เซียวหยางอยากจะระเบิดหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด
แค่ภารกิจที่แล้วไม่ได้สำเร็จก็เซ็งจะแย่อยู่แล้ว
นี่เห็น ๆ อยู่ว่าเธอมาสารภาพรักแท้ ๆ เขาดันหนีเสียได้!
แล้วพรุ่งนี้เธอจะยังมาสารภาพอีกไหมล่ะ!?
ไม่มาล่ะซวยแน่!
พอคิดถึงตรงนี้ เซียวหยางถึงกับสะดุ้ง!
รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาทันที
คืนนี้… คงได้นอนตาค้างแน่นอน
...
ด้านหลินฉีเยว่ที่นอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง ก็โพล่งขึ้นว่า
“เธอว่าเซียวหยางยังชอบฉันอยู่ไหม?”
“แม่เจ้าประคุณเอ๊ย! จะตีหนึ่งแล้วนะ! นี่ถามรอบที่แปดแล้ว!”
“แหม... แต่เขาสารภาพกับฉันตั้ง 99 ครั้งแน่ะ เขาต้องชอบฉันสิ จริงไหมล่ะ?”
ดาวมหาลัยหลุดโลกไปแล้ว!
เหล่าเพื่อนสาวถอนหายใจหนักพร้อมกัน
“เสี่ยวเหยียน ถ้ามีคนมาสารภาพรักกับเธอตั้ง 99 ครั้ง เธอจะทำยังไง?”
“ถ้าเป็นฉันเหรอ…” เพื่อนสาวหลี่เสี่ยวเหยียนคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า
“ฉันจะใส่ปลอกคอเอง แล้วเห่า ‘โฮ่ง โฮ่ง’ สองที เดินตามเขาไปเลย!”
“งั้นเหรอ…” หลินฉีเยว่พยักหน้าอย่างจริงจัง
“ก็เขาสารภาพตั้ง 99 ครั้ง แถมเซียวหยางก็หน้าตาดีด้วย!”
“เซียวหยางเป็นของฉัน!” หลินฉีเยว่ฮึ่มขึ้นมาทันที
“…”
“จ้า ๆ เป็นของเธอ ของเธอทั้งหมดเลยจ้า” หลี่เสี่ยวเหยียนชูมือยอมแพ้
นี่คือหลินฉีเยว่คนเดิมจริง ๆ เหรอ!?
“เธอพูดถูกนะ ความเขินอายเป็นอุปสรรคของวิวัฒนาการมนุษยชาติ!”
“แล้วเธอคิดจะทำอะไรต่อ?”
“ช่างมันเถอะ เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญหรอก”
“แล้วอะไรสำคัญล่ะ?”
หลินฉีเยว่คิดอยู่พักหนึ่งก่อนตอบว่า
“สำคัญตรงที่แถวมหาลัยนี่ มีร้านไหนขายปลอกคอบ้าง…”
จบแล้ว…
ดาวมหาลัยผู้เย็นชาหายไปแล้ว! เหล่าเพื่อนรักของหลินฉีเยว่มั่นใจในคำวินิจฉัยของตัวเองอย่างเต็มที่
เทพธิดาในดวงใจของนักศึกษามหาลัยเศรษฐศาสตร์ คิดจะใส่ปลอกคอเดินตามผู้ชายไปเห่า ‘โฮ่ง ๆ’ แล้วจริง ๆ!
ยังจะเป็นดาวมหาลัยผู้สูงศักดิ์อีกไหมเนี่ย!?
หมดทางเยียวยาแล้ว!
“เฮ้อ…” หลินฉีเยว่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วว่า “ไม่ต้องห่วงฉันแล้วนะ พวกเธอรีบนอนเถอะ”
ก็อยากจะนอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วล่ะ! ใครใช้ให้เธอบ่นไม่หยุดแบบนี้เล่า!
ทั้งสามคนพอหลับตาเท่านั้น เสียงแว่วของหลินฉีเยว่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“พวกเธอว่า ถ้าฉันซื้อข้าวเช้าไปให้เขา เขาจะรับไหมนะ?”
“ว่าแต่ เซียวหยางชอบกินปาท่องโก๋หรือซาลาเปากันแน่นะ…”
“หลินฉีเยว่!!!”
...
ทางฝั่งเซียวหยาง เขาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเคาะประตูโครม ๆ
ยังเช้าอยู่มาก
“อะไรของนายวะ? เช้าแบบนี้มาหาถึงห้องเลยเรอะ!” เซียวหยางขยี้ตาเปิดประตู ดีที่เมื่อคืนไม่ได้ดื่มหนัก เลยยังไม่มึน
“เซียวหยาง! แกนี่มันสุดยอดจริง ๆ!!”
???
เขายังงงอยู่
อะไรของนายวะ? บอกให้ชัดหน่อย!
“หลินฉีเยว่! ดาวมหาลัยของเรามาอีกแล้ว!”
“หา!?”
“เชี่ยยยย!!”
พอได้ยินแค่นั้น เหล่าเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนก็กระโดดลงจากเตียงทันที
“สุดยอดว่ะ! เซียวหยาง นี่มันเช้าเลยนะ! อย่าบอกนะว่าเธอมาส่งข้าวเช้าให้!”
เซียวหยางชะงักไปนิด ก่อนจะเผยรอยยิ้มดีใจออกมา
ภารกิจมาแล้ว!
พ่อเขารอดแน่!
“ตอนนี้เธออยู่ข้างล่าง?”
“ใช่แล้ว! รีบลงไปสิ! อย่าปล่อยให้เธอยืนรอนาน!”
“โอเค ไปเดี๋ยวนี้เลย!”
เขารีบเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน พอเสร็จแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก
ใต้ตายังคล้ำอยู่นิดหน่อยเพราะอดนอนเมื่อคืน แต่ตอนนี้ไม่ต้องห่วงแล้ว
“แหม… เมื่อคืนยังบอกจะไม่เอา ๆ” หลี่จี๋แซว
“สารภาพครั้งที่หนึ่งร้อยคือคำตอบให้ตัวเอง บลา ๆ เหอะ ฉันเชื่อจริง ๆ ด้วยนะ!”
สามพี่น้องเมื่อกี้ที่ว่าจะนอนต่อ ตอนนี้ลุกขึ้นมาแปรงฟันกันยกห้อง
ในเมื่อเซียวหยางกำลังจะได้ควงมือกับดาวมหาลัย เพื่อนสนิทย่อมต้องตามไปเป็นกองเชียร์แน่นอน!
“เฮ้ เซียวหยาง ขอบอกไว้ก่อน ขออะไรนิดนึงได้ป่ะ?”
“พูดมาเลย”
“คือนะ… ถ้านายได้คบกับดาวมหาลัยจริง ๆ ช่วยแนะนำเพื่อนเธอให้พวกฉันรู้จักหน่อยนะ…”
เซียวหยาง: ???
“ใครบอกว่าฉันจะคบกับหลินฉีเยว่?”
“หะ?”
ทุกคนมึนตึ้บ
นี่มันหมายความว่าไง?
“ฉันขอฟันธงไว้ตรงนี้เลยนะ ถ้าเธอมาสารภาพรักกับฉันล่ะก็ ฉันจะไม่มีวันตอบตกลงเด็ดขาด!”
“เห้ย เดี๋ยวนะ! เอาจริงดิ!?”
ทุกคนช็อกตาค้าง
แต่แล้วก็มีเสียงแทรกขึ้นมา
“ขอเดิมพันร้อยนึง ฉันเชื่อว่าเธอมาสารภาพแน่ ๆ แล้วฉันก็ชอบหลินฉีเยว่เหมือนกัน…”
“ไอ้นี่มันขี้โกง! พวกเราก็ชอบหลินฉีเยว่เหมือนกันทั้งนั้นแหละ!”
“เอาวะ! เดิมพันเลย! ไม่เชื่อหรอกว่าสองหยวนจะสำคัญกว่าดาวมหาลัยที่เนื้อหอมขนาดนั้น!”
...
ด้านล่างหอพักชาย
หลินฉีเยว่ยืนสง่างามในชุดเดรสสีขาว มองทางเข้าหอด้วยสายตาคาดหวัง
ในมือข้างหนึ่งคือถุงปาท่องโก๋กับซาลาเปา อีกข้างคือถุงน้ำเต้าหู้
“ข้าน้อยขอคารวะ! พี่สาวสายเปย์มาเองเลย!”
“นี่มันไม่จริง! ฉันไม่เชื่อ!”
“ทำไมกัน! ฉันหล่อกว่าเซียวหยางอีกนะ! ทำไมดาวมหาลัยไม่มองฉันบ้างเลย!?”
...
“รุ่นพี่ครับ ผมขอแทงข้างเซียวหยางอีกสักสองร้อยได้ไหมครับ…”
“ดีมาก รุ่นน้องเอ๋ย พี่ชอบคนกล้าแบบเธอ อนาคตเธอไปได้ไกลแน่นอน…”
(จบตอน)