ตอนที่ 9: ฉัน... หลินฉีเยว่ โดนแจกการ์ดคนดี!?
ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สองนาทีก็จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว
แต่แทนที่ทุกคนจะรีบก้าวขาไปยังห้องเรียน กลับหยุดยืนกันเต็มหน้าหอชาย
“ช่างมันเถอะ โดดก็โดดวะ!”
“เรื่องนี้แม่งโคตรคุ้ม!”
หลายคนหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมถ่ายคลิป เก็บภาพตำนานแห่งความเจ็บปวดนี้ไว้
ในที่สุด เซียวหยางก็เดินลงมา
ทุกสายตาจับจ้อง
“เซียวหยาง!” พอเห็นเขาปรากฏตัว หลินฉีเยว่ก็พุ่งเข้าใส่ทันที
ถ้าไม่ใช่เพราะป้าดูแลหอพักตะโกนห้ามไว้ล่ะก็ เธอคงบุกขึ้นไปถึงห้องเขาแล้ว!
“คือว่า…”
“นี่อาหารเช้าที่ฉันซื้อมาให้ ฉันไม่รู้ว่านายชอบกินซาลาเปาหรือปาท่องโก๋ เลยซื้อทั้งสองอย่างมาเลย!”
“เชี่ยยยย!!”
“นี่แหละ! รสชาติของความรัก!”
“ยังไม่พอ… นี่มันความรักของดาวมหาลัยด้วยเชียวนะ!”
“อ๊ากกก ความแค้นของการแย่งภรรยา ต้องชำระด้วยเลือด เซียวหยางแกมันสารเลววววววว!!!”
เสียงโวยวายปนเสียงคร่ำครวญดังสนั่นไปทั้งหน้าหอ
เซียวหยางลังเลเล็กน้อย ก่อนจะรับถุงอาหารเช้ามา แล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้ “ขอบใจนะ”
“ไม่ต้องเกรงใจเลย นายเคยซื้อของให้ฉันตั้งเยอะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ตอบแทนบ้าง…” หลินฉีเยว่พูดพลางก้มหน้าลงเบา ๆ
“แต่เธอก็ไม่เคยรับของจากฉันเลยไม่ใช่เหรอ…” เซียวหยางบ่นงึมงำ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ว่าแต่… เธอมีอะไรอยากพูดกับฉันรึเปล่า”
“หา?” หลินฉีเยว่ชะงัก หน้าแดงจัดเหมือนถูกเอาหยดเลือดแต้มเข้าไป ผิวขาวอมชมพูยิ่งขับให้ใบหน้าเธอดูงดงามจนคนแถวนั้นแทบหยุดหายใจ
“ไม่ไหวแล้วโว้ย! ฉันทนไม่ไหวแล้ววววว!”
“อ๊ากกกกก กรี๊ดดดดดด หลินฉีเยว่ของฉัน ฮืออออ…”
ถ้าสายตาฆ่าคนได้ เซียวหยางคงตายไปพันรอบแล้ว
หลินฉีเยว่ ดาวมหาลัยของทั้งมหาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์! เธอคือเทพธิดาผู้สูงศักดิ์ในใจนักศึกษาหลายพันคน
แต่ตอนนี้ ท่าทีเขินอายของเธอกลับพังภาพลักษณ์สุดเพอร์เฟกต์ลงจนหมดสิ้น
ผู้ชายทั้งมหาลัยหวังแค่… ให้ตัวเองเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแทน
แต่สำหรับเซียวหยาง เขาคิดแค่อย่างเดียว…
“พี่สาวครับ! สารภาพได้แล้วครับ!!”
“พ่อผมยังรอชีวิตอยู่เลยนะ!!”
ที่จริงก่อนเจอเซียวหยาง หลินฉีเยว่เตรียมคำพูดมายาวเหยียด ตั้งใจจะทิ้งทิฐิและสารภาพความในใจ
แต่พอถึงเวลาจริง กลับพูดไม่ออก
เธอจับชายกระโปรงแน่น ก้มหน้าลังเล
“ไม่จริงน่า หลินฉีเยว่จะกล้าสารภาพรักเหรอ?”
“ไม่มีทาง!”
“ไม่มีทางอยู่แล้ว!”
แม้ทุกคนจะพยายามปฏิเสธความจริง แต่บรรยากาศมันพาไปขนาดนี้แล้ว…
“ฉัน…”
“เซียวหยาง…”
“หืม” เซียวหยางยิ้มตอบ
ชัดเจนเลย… หล่อมาก…
หลินฉีเยว่เงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเซียวหยางในระยะประชิด
เธอกำหมัดเล็กแน่น สูดหายใจลึก
“เซียวหยาง ฉันชอบนาย! เรามาคบกันเถอะ!”
เสียงไม่ดังมาก แต่มากพอให้ทุกคนได้ยินชัดถนัดถ้อย
ทุกคนช็อกค้าง
แม้จะพอเดากันได้ว่าเรื่องนี้ต้องมาถึงวันหนึ่ง
แต่พอเกิดขึ้นจริง ใจก็ยังรับไม่ไหวอยู่ดี!
“โอ๊ยยยยยยย เจ็บปวดดดดด!”
“วันนี้คือวันแห่งความอกหักของพวกเรา…”
ใช่แล้ว—สิ่งที่เซียวหยางไม่คาดคิดคือ วันนี้ได้กลายเป็นวันแห่งความอกหักของทั้งมหาลัย
แต่ช่างมันก่อน เรื่องนั้นค่อยว่าทีหลัง
ตอนนี้…
สารภาพรัก! ในที่สุดก็มาแล้ว!
เซียวหยางมองสาวน้อยที่หน้าแดงจัดตรงหน้า ถึงกับใจลอยไปชั่วขณะ
แต่เขาก็รู้ดีว่า… เขาต้องทำอะไร
ปัญหาคือ… จะปฏิเสธยังไงดีล่ะ!? หัวจะระเบิด!
ต่อให้คิดว่าเธอคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพ่อ แต่ถ้ารับรักไปแบบฝืนใจ มันก็ไม่ใช่
จะปฏิเสธดาวมหาลัยยังไงไม่ให้โหดร้ายเกินไป!? ใครมีคำตอบช่วยที! ออนไลน์รออยู่!
บรรยากาศเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องที่เซียวหยาง
หลี่จี๋กับเพื่อน ๆ ถอยห่างออกมาอย่างรู้หน้าที่ เปิดพื้นที่ให้เต็มที่
“หลินฉีเยว่…”
“เรียกฉันว่า ‘ฉีเยว่’ ก็ได้…” เธอหลุบตาลงเบา ๆ
ตายล่ะ… นี่มันเสียงอะไรเนี่ย! ทั้งนุ่ม ทั้งหวาน แถมท่าทางยังน่ารักขนาดนั้น
จะปฏิเสธไหวได้ไงวะ!!
บ้าบอสิ้นดี! เอาไงดี!
เอาวะ! ปล่อยให้ยืดเยื้อก็ไม่ได้อะไร เซียวหยางสูดลมหายใจลึก สีหน้าแน่วแน่
“ขอโทษนะ… เธอเป็นคนดีมาก ๆ เลย”
???
พูดจบ
ทั้งลานก็เงียบกริบ
ไม่รู้ใครพูด “เชี่ยยยย!” ขึ้นมาก่อน จากนั้นเสียง “เชี่ยยยยยยยยยยยยยย!” ก็ดังกระจายทั่วทั้งลาน
หลินฉีเยว่ยืนอึ้ง คนดีเหรอ?
ฉันเหรอ!? หลินฉีเยว่ ดาวมหาลัยอันดับหนึ่งของมหาลัยเศรษฐศาสตร์!?
โดนแจก “การ์ดคนดี” เนี่ยนะ!?
เธอถอยหลังสองก้าว มองเซียวหยางอย่างเหลือเชื่อ
ไม่จริง! มันไม่ควรเป็นแบบนี้!
หรือว่า…
เพราะฉันไม่ได้ใส่ปลอกคอ ไม่ได้เห่า ‘โฮ่ง ๆ’!?
หลินฉีเยว่ขยับปาก อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่รู้ทำไม… พูดไม่ออก
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกหายใจติดขัด หัวใจเจ็บแปลบ
นี่คือ… ความรู้สึกตอนโดนปฏิเสธใช่ไหม?
แค่ไม่กี่วินาที น้ำตาก็เอ่อล้นขึ้นมา
เซียวหยางสูดหายใจยาว รู้สึกหัวใจยุ่งเหยิงไปหมด
เสียงระบบดังขึ้นในหัว
ภารกิจสำเร็จแล้ว ได้รับเม็ดยาอายุวัฒนะ
แต่… เมื่อมองหลินฉีเยว่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า น้ำตาคลอเหมือนดอกไม้เปียกฝน
เขากลับรู้สึกปวดใจขึ้นมาเฉย ๆ
“ฉัน…” เขาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็รู้ว่าพูดไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์
“ทำไมล่ะ?” เสียงหลินฉีเยว่าสั่นเครือ “ฉันทิ้งความหยิ่งในตัวเองมาสารภาพแล้วนะ นายจะทำแบบนี้ได้ยังไง…”
เซียวหยางนิ่งไป ก่อนพูดเบา ๆ ว่า “ขอโทษ… แล้วก็ ขอบคุณสำหรับอาหารเช้านะ”
ตั้งแต่เด็ก หลินฉีเยว่เป็นคนสวย บ้านก็รวย มีแต่คนตามจีบเป็นร้อย
เธอไม่เคยโดนใครปฏิเสธมาก่อน
แต่ตอนนี้ เธอโดนปฏิเสธ—จากการที่เธอเป็นฝ่ายสารภาพรักเองด้วยซ้ำ
เซียวหยางเดินจากไปแล้ว ทิ้งให้เธอยืนอยู่กลางฝูงชน
เธอรู้สึกเหมือนหัวใจแหลกสลาย น้ำตาไหลพราก ปิดหน้าร้องไห้แล้ววิ่งกลับหอ
ทุกคนเงียบ
“เชี่ยยยยย! เซียวหยางแจกการ์ดคนดีให้หลินฉีเยว่!”
“พระเจ้า! ปฏิเสธดาวมหาลัย! มันเกิดขึ้นจริง ๆ เหรอ!?”
“เซียวหยางนี่มันเป็นตุ๊ดแน่ ๆ! ใครกล้าปฏิเสธหลินฉีเยว่ได้ฟะ!?”
“หลินฉีเยว่ร้องไห้แล้ว ฮือออออ เขาทำให้เทพธิดาของฉันร้องไห้!”
“เธอดูน่าสงสารชะมัด…”
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังมาหลายนาทีแล้ว แต่ทุกคนยังยืนอยู่ที่เดิม มือถือในมือถ่ายกันยกใหญ่
ไทม์ไลน์เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ ฟอรั่มเว็บบอร์ด เต็มไปด้วยคลิป
วันนี้ไม่ใช่แค่ “วันแห่งความอกหัก” ของนักศึกษามหาลัยเศรษฐศาสตร์
แต่ยังเป็น “วันที่มีคนโดดเรียนเยอะที่สุดในประวัติศาสตร์” อีกด้วย…
(จบตอน)