ตอนที่ 10: ประสบการณ์แบบนี้ เซียวหยางมีถึงเก้าสิบเก้าครั้ง
“เสี่ยวเย่ว์ของพวกเรา กลับมาแล้วเหรอ!”
ยามเช้าตรู่ เพื่อนร่วมห้องยังนอนกลิ้งกันอยู่บนเตียง แต่พอหลินฉีเยว่เดินเข้ามาในห้องพักหญิง เธอก็เพียงพยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นการตอบ
แต่ไม่นานก็มีคนเริ่มรู้ตัว…
วันนี้หลินฉีเยว่ไปส่งอาหารเช้าให้เซียวหยางไม่ใช่เหรอ!?
เพื่อน ๆ พากันลุกพรวดขึ้นมาทันที
หลี่เสี่ยวเยี่ยนพุ่งตัวเข้าใกล้ก่อนใคร “เป็นไงบ้าง? สถานการณ์เป็นไง!?”
แต่คำถามยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นตาหลินฉีเยว่แดงช้ำชัดเจน—ร้องไห้มาแน่ ๆ
เธอไม่พูดอะไร ทิ้งตัวลงบนเตียงทันที สีหน้าหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะสะอึกสะอื้นออกมาเบา ๆ
“ไม่นะ… เซียวหยางปฏิเสธเธอเหรอ!?”
ทั้งห้องเงียบไปชั่วครู่ ก่อนสามสาวเพื่อนซี้จะอุทานพร้อมกันอย่างช็อก
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?
ใครมันกล้าปฏิเสธดาวมหาลัยหลินฉีเยว่ได้!?
หรือว่าเซียวหยาง… ชอบผู้ชาย!?
“บ้าไปแล้ว เซียวหยางนี่มันเกินไปจริง ๆ!”
“ทำเสี่ยวเย่ว์ของพวกเราร้องไห้เนี่ยนะ? เขาคงอยากตายเต็มทีแล้วล่ะ!”
หลี่เสี่ยวเยี่ยนไม่พูดพร่ำ หยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเซียวหยางทันที
แต่ไม่มีใครรับ เธอเลยกดโทรหา “หลี่จี๋” แทน
“หลี่จี๋!”
“หืม?”
“เซียวหยางคิดอะไรกันแน่!? เขาไม่ชอบหลินฉีเยว่จริง ๆ เหรอ?”
“จะบ้าเหรอ? เพื่อนเซียวมันสารภาพไปตั้งเก้าสิบเก้าครั้งแล้วนะ…”
“แล้วเขายังกล้าทำให้เสี่ยวเย่ว์ของพวกเราร้องไห้ได้ไง!!?”
“หา… หลินฉีเยว่ร้องไห้เหรอ…”
“บอกเซียวหยางไปเลยว่า อยากตายแบบไหนก็เลือกเอา!”
“……”
“แต่ฉันว่า… ตอนนี้เซียวหยางก็คงเจ็บปวดเหมือนกันนั่นแหละ” เสียงหลี่จี๋ฟังดูจริงใจ “หมอนั่นขังตัวเองในห้องน้ำ ยังไม่ยอมออกมาเลย!”
เพราะเปิดลำโพงอยู่ เสียงนั้นจึงดังมาถึงหูหลินฉีเยว่พอดี
เธอเงยหน้าขึ้น ทั้งที่ใบหน้ายังเปื้อนน้ำตา ดวงตาแดงเรื่อคลอเบ้า
แล้วเสียงหลี่จี๋ก็ดังต่อมาอีกครั้ง
“แต่ฉันคิดว่า… หลินฉีเยว่เป็นฝ่ายทำร้ายเซียวหยางก่อนนะ ไม่ใช่เซียวหยางที่ทำร้ายเธอ”
“หมอนั่นสารภาพรักไปเก้าสิบเก้าครั้งเลยนะ นายคิดดูสิ ต้องชอบขนาดไหนถึงทำแบบนั้นได้?”
“เมื่อกี้ฉันได้ยินว่าหลินฉีเยว่บอกว่า เธอยอมวางทิฐิเพื่อสารภาพรักกับเซียวหยางครั้งแรก”
“ใช่ ทิฐิเป็นเรื่องสำคัญ โดยเฉพาะกับคนอย่างเธอที่เป็นดาวมหาลัย แต่พวกเธอเคยคิดไหมว่า…”
“การวางทิฐิเพื่อรักครั้งเดียว—เซียวหยางทำมาแล้วถึงเก้าสิบเก้าครั้ง!”
“ในความรัก ไม่มีใครสูงหรือต่ำไปกว่าใคร”
“ศักดิ์ศรีของดาวมหาลัยมีความหมาย… แล้วศักดิ์ศรีของเซียวหยางไม่มีค่ารึไง?”
“เธอแค่ถูกปฏิเสธครั้งเดียว… แต่หมอนั่นโดนปฏิเสธมาเก้าสิบเก้าครั้ง!”
“พวกเธอเคยคิดถึงความรู้สึกของเขาบ้างไหม?”
คำพูดของหลี่จี๋เหมือนมีน้ำหนักกว่าปกติ—ไม่รู้ว่าเพราะหมอนี่เพิ่งเสียพนันมารึเปล่า
แต่เสียงของเขากลับชัดเจน ตรงถึงหัวใจทุกคนในห้อง
ทุกคนในห้องนิ่งเงียบไปหมด บรรยากาศในห้องพักหญิง หนักอึ้งขึ้นมาในทันที
ใช่…
สารภาพรักครั้งเดียวแล้วโดนปฏิเสธ ถึงกับร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้
แต่เขาโดนมาถึงเก้าสิบเก้าครั้ง แล้วทำไมถึงไม่ร้องไห้?
หลี่จี๋วางสายไปแล้ว
บรรยากาศในห้องพักหญิงยังคงเงียบกริบ
หลินฉีเยว่ค่อย ๆ หยุดร้องไห้ เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ใบหน้าเริ่มฉายแววเด็ดเดี่ยว
“ฉันรู้แล้ว… เซียวหยางต้องกำลังทดสอบฉันอยู่แน่ ๆ!”
“เมื่อก่อนเวลาเห็นในซีรีส์ ทำไมคนสองคนจะรักกันต้องมีตั้งสี่สิบห้าสิบตอนกว่าจะได้คบกัน”
“แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว!”
“เพราะความรักแบบนั้นแหละ… มันถึงเรียกว่าความรัก!”
“เซียวหยางสารภาพรักเก้าสิบเก้าครั้งเพื่อพิสูจน์ความรู้สึกของเขา”
“แล้วฉันจะยอมแพ้ตั้งแต่ครั้งแรกได้ยังไง!”
“ผู้ชายสารภาพเก้าสิบเก้าครั้ง แล้วผู้หญิงตอบกลับด้วยเก้าสิบเก้าครั้ง…”
“สุดท้ายถึงจะได้รักกัน!”
“โอ๊ยยยยยยย! ความรักแบบนี้มันอะไรเนี่ย!”
น้ำตาเพิ่งหยุดไปหมาด ๆ แต่ตอนนี้กลับมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าหลินฉีเยว่แทน
ในหัวเธอจินตนาการภาพของตัวเองที่กำลังถือดอกไม้ สารภาพรักเป็นครั้งที่เก้าสิบเก้า
และในที่สุด เซียวหยางก็จับมือเธอไว้…
อะไรคือความรัก?
นี่แหละ… ความรัก!
นี่แหละ… ความรักที่ไม่เคยมีมาก่อน!
ใบหน้าหลินฉีเยว่เปล่งประกาย มีเพียงสามคำอยู่บนหน้าเธอ—“ฉันเข้าใจแล้ว!”
เพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอึ้งไปหมด
แบบนี้ก็ได้เหรอ?
หลี่เสี่ยวเยี่ยนรีบตั้งสติ ถามด้วยความไม่แน่ใจ “เสี่ยวเย่ว์… เธอไม่เป็นไรแน่นะ? เธอจะทำแบบเซียวหยางจริง ๆ เหรอ? สารภาพเก้าสิบเก้าครั้ง?”
หลินฉีเยว่พยักหน้า “แน่นอน ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”
“เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่า ที่เขาชอบฉันมากขนาดนั้น เพราะหน้าตาฉันหรือเปล่า”
“อาจจะเหมือนพวกหื่นพวกนั้น แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว… เขาไม่เหมือนคนพวกนั้นเลย”
“ไม่อย่างนั้น เขาจะปฏิเสธฉันเหรอ?”
“แค่คิดว่าเราสองคนรวมกันแล้วมีคำสารภาพรัก 198 ครั้งก่อนจะได้คบกัน…”
“โอ๊ยยยย! โรแมนติกที่สุดในโลกเลยอะ!”
—
บ้าไปแล้ว!
นี่มันบ้าไปแล้วจริง ๆ!!
ใครจะคิดว่าความโรแมนติกจะมีทฤษฎีแบบนี้ได้!?
แต่พอเห็นสีหน้าฮึดสู้ของหลินฉีเยว่ ทุกคนก็พูดอะไรไม่ออก
จะทำยังไงได้ล่ะ?
ใคร ๆ ก็รู้ว่าเซียวหยางก็ชอบหลินฉีเยว่เหมือนกัน
ในเมื่อสองคนนี้ “รักกันอยู่แล้ว”… จะบ้ากันยังไงก็ปล่อยให้บ้าไปเถอะ!
เหนื่อยใจ… ปล่อยมันแล้วกัน!
ในเวลาเดียวกัน เซียวหยางก็วางโทรศัพท์ลง และเดินออกจากห้องน้ำ
เมื่อกี้เขาโทรเช็กกับแม่มาแล้ว—อาการของพ่อแย่ลงอีก เขาต้องรีบกลับบ้าน
หลี่จี๋มองหน้าเขาอย่างตกใจ “เฮ้ย! นายไม่ได้ร้องไห้เหรอ!?”
???
“ร้องทำไมอะ?” เซียวหยางทำหน้างง
“ก็นายเพิ่งปฏิเสธหลินฉีเยว่ไม่ใช่เหรอ? ไม่เสียใจบ้างเลยเหรอ?”
เมื่อกี้เห็นเขาอยู่ในห้องน้ำนาน นึกว่าเข้าไปซึมเศร้า
แต่ดูจากหน้าตา… ไม่มีเค้าของคนอกหักเลย!
หรือว่าตัวเองเข้าใจผิด?
“ฉันเป็นคนปฏิเสธเขานะ ไม่ใช่โดนปฏิเสธซะหน่อย จะเสียใจไปทำไม? นายถามอะไรปัญญาอ่อนชะมัด…” เซียวหยางพูดหน้าตาย
“……”
เออว่ะ…
ปกติมันต้องคนถูกปฏิเสธสิที่เสียใจ ไม่ใช่คนปฏิเสธ…
แล้วเมื่อกี้ที่พูดใส่เพื่อนหลินฉีเยว่นั่น…
เชี่ยยยยยยยยยยย!!
หลี่จี๋สบถออกมาเบา ๆ—พูดมากไปแล้วฉัน!
เขาเห็นเซียวหยางกำลังเก็บของเลยถามขึ้น “เก็บของทำไมอะ?”
“ฉันจะกลับบ้านหน่อย” เซียวหยางตอบ แล้วหยิบใบลาออกมา
“ช่วยเอาไปให้ที่ปรึกษาหน่อย ขอลาหยุดน่ะ”
“โอเค!”
…
(จบตอน)