ตอนที่ 12: กลับบ้าน
“จะให้ฉันไปส่งเธอกลับมหาลัยก่อนไหม? มหาลัยการแพทย์เจียงตูมันก็อยู่ข้าง ๆ มหาลัยของฉันเองนะ!”
เซียวหยางนึกตามอยู่ครู่หนึ่ง—ก็ใช่น่ะสิ มหาลัยการแพทย์เจียงตู กับมหาลัยการเงินเจียงตู อยู่ติดกันเลย บางทียังจัดกิจกรรมร่วมกันบ่อย ๆ ด้วยซ้ำ
“ฉันออกจากมหาลัยเพราะจะกลับบ้านอยู่แล้ว จะให้วนกลับไปอีกทำไมเล่า…” เจียงเหยียนพูดพลางถอนหายใจ
ทันใดนั้น เธอก็เหมือนปิ๊งอะไรขึ้นมา มองไปที่รถของเซียวหยางแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“งี้สิ! เธอขับรถไปส่งฉันกลับบ้านก็จบเลย ไหน ๆ รถของเธอก็ไม่ต้องใช้บัตรประชาชนตอนนั่งอยู่แล้วนี่นา!”
เธอกะพริบตาเจ้าเล่ห์
“คิดดูสิ รถหรู ผู้หญิงสวย ขับไปด้วยกันมันก็ต้องมีเรื่องโรแมนติกอะไรสักอย่างบ้างล่ะ… ไม่อยากให้มี ‘เหตุบังเอิญ’ อะไรระหว่างทางบ้างเลยเหรอ?”
พูดจบ เธอก็แอบดึงชายกระโปรงตัวเองขึ้นนิดนึง พร้อมทั้งส่งสายตาวิ้งใส่มาทางเซียวหยาง!
“เธอนี่ช่างจินตนาการเก่งจริง ๆ!” เซียวหยางกลอกตาให้ ก่อนพูดหน้าตาย “เกิด ‘เหตุบังเอิญ’ ขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่รู้หรอกนะว่าใครจะได้เปรียบใครกันแน่”
ถ้าเป็นเวลาปกติ เขาคงไม่ปฏิเสธหรอก
แต่ตอนนี้เขาต้องรีบกลับบ้านเพื่อเอายาไปให้พ่อ เวลาช้าลงนาทีนึง ก็เหมือนพ่อเขาต้องทรมานขึ้นนาทีนึง เขาไม่มีเวลามาเล่นเกมจีบสาวหรอก!
เจียงเหยียนได้ยินอย่างนั้นก็เบะปากนิด ๆ อย่างไม่พอใจ
ถ้าเป็นที่โรงเรียน แค่เธอโบกมือนิดเดียว ก็มีผู้ชายมาต่อแถวขับรถรับส่งเธอเป็นพรวนแล้วโอเคไหม!
“แล้วที่เธอมาสถานีรถไฟเนี่ย จะไปไหนกันแน่?” เธอยังไม่หยุดถาม
“กลับบ้านน่ะสิ”
“บ้านเธออยู่ไหนล่ะ? เผื่อทางเดียวกันไง!” เธอถามพลางกระพริบตาอีกครั้ง
“เมือง JM!” เซียวหยางตอบเสียงขุ่น
ผู้หญิงสมัยนี้เป็นแบบนี้หมดเลยเหรอ? ยืมเงินก็แล้ว ยังจะเกาะรถกลับบ้านอีก?
ช่วยดูตัวอย่างจากหลินฉีเยว่หน่อยได้ไหม! อย่างน้อยเขาก็ยังแอ๊บเรียบร้อยหน่อย!
แต่ยังไม่ทันพูดจบ เจียงเหยียนก็กระโดดขึ้นรถหน้าตาเฉย “บังเอิญไปไหม! บ้านฉันก็อยู่เมือง JM เหมือนกัน งั้นฝากด้วยนะจ๊ะ!”
พูดเสร็จก็เชิดหน้าด้วยความภาคภูมิใจสุดขีด
...
มันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น!? เซียวหยางได้แต่ทำหน้าอึ้ง
“แต่ฉันจะกลับบ้านก่อนนะ เธอจะไปไหนค่อยไปเอาเอง” เขาเตือน
“ไม่เป็นไร ฉันไม่รีบเท่าไหร่” เจียงเหยียนหัวเราะแหะ ๆ
พอขึ้นมานั่ง เธอก็เพิ่งได้สังเกตว่าภายในรถมันหรูหราเกินคาด แม้ภายนอกจะดูเรียบง่าย แต่ด้านในตกแต่งด้วยลายไม้สีแดงเข้มอย่างหรูหรา เบาะนั่งนุ่มสบาย ฟังก์ชันเพียบ
“รถเดี๋ยวนี้เขาหรูหรากันขนาดนี้เลยเหรอ?” เธอบ่นพึมพำ
“ก็แค่เปลือกนอกน่ะ” เซียวหยางหัวเราะ
ตอนนั้นเอง เธอก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารวางอยู่บนเบาะ
พอแอบเปิดดูอย่างเงียบ ๆ ก็พบว่าเป็นเอกสารรถ… ไม่น่าสนใจเท่าไหร่
“รู้มั้ยว่า แอบดูของคนอื่นมันเป็นนิสัยไม่ดีนะ” เซียวหยางหยิบแฟ้มออกจากมือเธอ แล้วพูดเสริม “คาดเข็มขัดด้วย”
“จ้า~” เธอทำเสียงออดอ้อนเบา ๆ
เข็มขัดนิรภัยที่พาดผ่านช่วงอกของเธอ ทำให้… เอ่อ… ขอโทษครับ มันโดดเด่นขึ้นมาทันที
มองจากหางตา เซียวหยางเพิ่งสังเกตว่า ถึงจะใส่เสื้อผ้าหลวม ๆ แต่จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่เบาเลย
ไม่ใช่หรอกเหรอ ที่ว่า คนหน้าหวานมักจะ… เอ่อ… ไม่มี…?
ดูเหมือนข่าวลือนั้นจะผิดถนัด!
พอหันไปมองอีกที เจียงเหยียนก็หลับไปแล้ว…
เซียวหยางถอนหายใจ หันกลับมาโฟกัสที่ถนน
เขาได้ใบขับขี่ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว เคยยืมรถคนอื่นขับอยู่บ้าง แม้จะไม่ถึงกับเป็นเซียนขับรถ แต่ก็ถือว่าไม่เลว
แถมรถคันนี้ยังขับนิ่ม ระบบดีทุกอย่าง
ใช้เวลาขับราวสองชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็ถึงเมือง JM
เซียวหยางเอื้อมไปเขย่าตัวเจียงเหยียน “บ้านเธออยู่ตรงไหน?”
“เฮ้?”
เขย่าอีกที เธอก็ยังไม่ลืมตา
“อื้ม~ อย่ากวนสิ ขอนอนอีกแป๊บ…”
“…”
“เฮ้! ตื่นสิ…”
“…”
...
เอาเถอะ ช่างมัน กลับบ้านก่อนก็แล้วกัน
เซียวหยางถอนใจ แล้วเหยียบรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของตัวเอง พร้อมโทรหาคุณแม่ระหว่างทาง
เขาเลี้ยวรถเข้าเขตแฟลตเก่า ๆ ที่โทรมตามสภาพ
ในที่สุดก็มาถึง
เขาหันไปมองเจียงเหยียนที่ยังหลับปุ๋ยอยู่บนเบาะข้างอย่างจนปัญญา
“เมื่อคืนทำอะไรมาเนี่ย ถึงได้หลับเป็นตายขนาดนี้ สมแล้วที่โดนขโมยของไป”
“ลุงเหลียง!” เซียวหยางทักทายคุณลุงยามเฝ้าประตู
“อ้าว เซียวหยาง! กลับมาแล้วเหรอ?”
“ครับผม!” เขายิ้มตอบ
“นั่นรถเธอเหรอ?”
“ครับ”
“โอ้โห ไม่ธรรมดาแล้วนี่!”
“เด็กผู้หญิงคนนี้หน้าตาดีเชียวนะ แฟนเหรอ?”
“เปล่าหรอกครับ แค่เพื่อนเฉย ๆ” เซียวหยางรีบปฏิเสธ
“งั้นขับช้า ๆ หน่อยล่ะ!”
พอขับมาถึงอาคาร เขาก็เห็นแม่ของเขายืนอยู่หน้าตึก คอยมองหาอยู่ไกล ๆ
คุณแม่ของเขายืนหยัดดูแลครอบครัวคนเดียวมาตลอด แม้จะอายุแค่ห้าสิบ แต่ใบหน้าก็เต็มไปด้วยริ้วรอย
เธอยังไม่เห็นว่าลูกชายมาถึงแล้ว
“แม่!”
เซียวหยางลงจากรถ คุณแม่ถึงได้เห็นเขาชัด ๆ
“เสี่ยวหยาง! กลับมาแล้วเหรอลูก!”
ดวงตาเธอแดงก่ำ ดูเหมือนจะเพิ่งร้องไห้มาหมาด ๆ
“ทำไมกลับมาด้วยรถล่ะลูก”
“ก็เพิ่งซื้อไง!” เซียวหยางยิ้มฟันขาวพราว
“ซื้อรถ? ลูกไม่ได้ไปทำอะไรผิดกฎหมายมานะ!” แม่ทำหน้าตกใจ
“…”
“ไม่มีทางหรอกแม่! ผมลงทุนทำธุรกิจกับเพื่อนเอง เงินแปดแสนที่โอนให้แม่เมื่อวานก็มาจากตรงนั้นนั่นแหละ ตอนนี้บ้านเรามีเงินแล้วครับ!”
“จริงเหรอ?” แม่ยังดูไม่เชื่อสนิท
“จริงแท้แน่นอน!” เซียวหยางยืนยันหนักแน่น
“ลูกแม่เก่งจริง ๆ!” แม่ลูบหน้าลูกชายด้วยความภูมิใจ
แต่ไม่นาน เธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนนั่งอยู่ในรถ
แววตาแม่เปล่งประกายขึ้นทันที แล้วก็รีบดึงลูกชายมากระซิบ
“สาวคนนั้นแฟนลูกเหรอ?”
“เปล่าเลยแม่ แค่เพื่อนเฉย ๆ บ้านเขาก็อยู่ JM เหมือนกัน เลยรับมาด้วยน่ะ”
“งั้นเหรอ? แต่หน้าตาดีเหมือนกันนะ ถ้าได้เป็น…”
“แม่! อย่าคิดอะไรแปลก ๆ สิ! ผมหมายถึงจริง ๆ แค่เพื่อน!” เซียวหยางรีบตัดบท
“แล้วพ่ออยู่ไหนเหรอ?”
“พ่อเหรอ…” พอพูดถึงเรื่องนี้ แม่ก็หน้าหมองลงทันที
“นอนอยู่ในบ้านน่ะสิ พ่อแกนี่ลำบากทั้งชีวิตเลยนะ ทำงานมาทั้งชีวิต พอแก่หน่อยกลับป่วยทั้งตัว…” เธอพูดไป น้ำตาก็เริ่มคลอ
“ไม่ต้องห่วงหรอกแม่ ผมหาวิธีรักษาพ่อได้แล้ว!”
“ลูกจะไปรู้ได้ยังไงกัน หมอบอกแล้วว่าต้องผ่าตัดก็ยังช่วยไม่ได้ ตับกับปอดก็แทบไม่เหลือดี…”
“เชื่อผมเถอะแม่! ผมได้สูตรยาลับมาจากเพื่อนคนหนึ่ง รักษาได้ทุกโรคเลย!”
“…”
“แม่อาจจะไม่เชื่อนะ แต่มีคนแก่คนหนึ่งป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย บ้านเตรียมโลงศพกับชุดไว้หมดแล้ว แต่พอกินยาเข้าไป วันถัดมาก็หายเลย ไม่ใช่แค่โรคนั้นนะ เบาหวานกับเกาต์ก็หายเรียบ! ทุกวันนี้ยังเต้นรำกับป้า ๆ ที่ลานกว้างอยู่เลย!”
“จริงเหรอ!” แม่เบิกตากว้าง
“จริงสิแม่ ไปกันเถอะ ไปดูกันว่าพ่อเป็นยังไงบ้าง”
“ว่าแต่ ทำไมไม่ให้อยู่โรงพยาบาลล่ะ? อยู่บ้านแบบนี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง?”
“พ่อไม่อยากเสียเงินน่ะสิ ค่ารักษาวันละพันกว่า ๆ เลยนะ!” แม่ถอนหายใจ
เมื่อเดินเข้าบ้าน เซียวหยางก็เห็นพ่อนอนอยู่บนเตียง สีหน้าอิดโรย
ผมของเขาถูกโกนจนเกลี้ยง เพราะต้องคอยทายา เป็นภาพที่ดูแล้วสะเทือนใจไม่น้อย
เขาอายุแค่ห้าสิบกว่า ๆ แต่กลับดูเหมือนคนแก่ไปแล้ว
แม้จะป่วยหนัก แต่พอเห็นลูกชายกลับมา แกก็พยายามยันตัวลุกขึ้นยิ้มทั้งหน้า
น้ำตาของเซียวหยาง… ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
(จบตอน)