ตอนที่ 16 หล่อขนาดนี้เลยเหรอ เซียวหยาง?
หลังซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้เจียงเหยียน เซียวหยางก็ใช้บัตรประชาชนตัวเองไปจดทะเบียนเปิดเบอร์ให้เธออีกหนึ่งเบอร์ จากนั้นทั้งสองก็เดินเล่นในห้างแถวๆ นั้น
“เซียวหยาง ไปซื้อเสื้อใหม่สักตัวเถอะ นายจะใส่ชุดนี้ไปงานเลี้ยงรุ่นจริงดิ?” เจียงเหยียนหันมาถาม
“ไม่งั้นจะให้ใส่อะไรล่ะ?” เซียวหยางตอบหน้าตาเฉย เขาว่าชุดนี้ก็สบายดี ออกแนวลำลองแบบชุดกีฬา
เจียงเหยียนส่ายหน้าไปมา แล้วย่นจมูกพูดว่า “ไม่ได้อะ นายแต่งตัวเชยเกินไป ไม่สมฐานะเลยนะรู้ไหม?”
“……”
“ฐานะอะไรรึ?”
“ก็ฐานะมหาเศรษฐีที่พกเงินเป็นล้านติดตัวอยู่น่ะสิ นายจะทำตัวมีระดับขึ้นหน่อยได้ไหม ขึ้นไปอีก เข้าใจไหม ขึ้นไป!” เจียงเหยียนเลิกคิ้วใส่
“ขึ้นพ่อง…” เซียวหยางพึมพำเบาๆ
แต่สุดท้ายก็เริ่มลังเลอยู่ในใจ
คืนนี้มีงานเลี้ยงรุ่น แม้ตัวเองจะไม่ใช่เจ้าภาพ แต่ใครมันจะไม่อยากเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในงานบ้างล่ะ?
สุดท้ายก็โดนเจียงเหยียนกล่อมจนต้องยอมเดินเข้าร้าน…เสื้อผ้าผู้หญิง
ใช่ ร้านเสื้อผ้าผู้หญิง…
พอเข้ามา เซียวหยางก็รู้ตัวทันที โดนหลอกเต็มๆ!
นี่มันไม่ใช่มาซื้อเสื้อให้เขาเลย เจียงเหยียนต่างหากที่อยากช้อปเอง!
“ไม่เอาแล้ว! อย่ามาเกาะกินอีกนะ รู้ไหมว่าเธอยังติดหนี้ฉันอยู่เท่าไหร่!?” เซียวหยางพยายามลากเจียงเหยียนออกจากร้าน
เวรเอ๊ย ตามใจจนเคยตัว!
รู้ไหมว่าเงินฉันก็ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ…
อืม…ก็ไม่ถึงกับยากเท่าไหร่…
“จะคืนให้แน่นอน!” เจียงเหยียนทำตาแป๋ว
“ไม่เอา!”
“อย่าคิดมากเลย ถ้าหนักใจนัก ฉันยกตัวให้เป็นค่าตอบแทนก็ได้นะ!”
“หน้าตาแบบเธอเนี่ยนะ ยกตัวเองแล้วคิดว่าจะคุ้มรึ?”
ระหว่างที่เถียงกัน เจียงเหยียนก็เล็งชุดเดรสไว้เรียบร้อยแล้ว
“เซียวหยาง นายว่าฉันใส่ชุดนี้สวยไหม?”
“ไม่สวย!”
“ยังไม่ได้มองเลย รู้ได้ไงว่าไม่สวย?”
“อย่าคิดเยอะเลย เธอใส่อะไรก็ไม่สวยทั้งนั้นแหละ!”
“เชอะ! ไม่รู้เหรอว่ามีประโยคหนึ่งว่า ‘เสื้อผ้าของผู้หญิงคือหน้าตาของผู้ชาย’ ฉันแต่งตัวสวยๆ หน่อย เวลานายไปงานเลี้ยงรุ่นจะได้ดูมีหน้ามีตาไง!”
“โอ๊ย! จะซื้อก็รีบซื้อ!”
“หึหึ~”
ในแววตาของเจียงเหยียนปรากฏประกายเจ้าเล่ห์
พอเลือกชุดเสร็จ เจียงเหยียนก็รีบวิ่งไปเปลี่ยน
“เซียวหยาง!”
“อะไรอีกล่ะ?”
“ดูหน่อยสิ~”
“ดูบ้านเธอสิ!”
แม้จะพูดแบบนั้น เซียวหยางก็หันกลับไป สิ่งที่เห็นคือ เจียงเหยียนสวมเดรสสีขาว ท่อนล่างเผยเรียวขาขาวยาวสะดุดตาออกมาเต็มๆ
เขานั่งอยู่ตอนนั้นพอดี เพราะเดินมานานค่อนวันแล้ว
มุมมองจากตรงนี้…
อืม…
อีกนิดเดียว…แค่อีกนิดเดียวก็จะถึง ‘เขตแดนต้องห้าม’ แล้ว!
เซียวหยางรีบเบือนหน้าหนี
บ้าชะมัด! ตกหลุมพรางผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว!
“พวกเธอนี่นะ ชอบใส่สั้นๆ กันทุกคนเลยหรือไง อากาศก็เย็นจะตาย ไม่หนาวรึ?”
“หนาวสิ ก็เลยเตรียมนี่ไว้แล้วไง~” เจียงเหยียนเชิดหน้า หยิบถุงน่องสีดำออกมา
“เซียวหยาง ขาฉันยาวเกินไปอะ นายช่วยใส่ให้หน่อยสิ มือไม่พออะ~”
เธอยื่นขามาให้สองข้าง
“ไปไกลๆ เลย มือไม่พอบ้านเธอสิ!” เซียวหยางหันหน้าหนี แก้มเริ่มร้อนผ่าว
แม่งเอ๊ย เล่นกับไฟจริงๆ ถ้ายังไม่หยุด ฉันจะจัดการเธอให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!
เจียงเหยียนหัวเราะคิกคัก สรุปว่าแกล้งเซียวหยางได้อีกแล้ว
แน่นอนว่าเธอไม่ได้ใส่ถุงน่องกันตรงนี้หรอก แต่กลับเข้าไปในห้องลองเสื้อ แล้วเปลี่ยนถุงน่องเรียบร้อย
แต่ครั้งนี้เธอเปลี่ยนมาใส่กระโปรงดำสั้นจิ๋ว กับเสื้อเชิ้ตขาวพอดีตัว
มัดผมเป็นหางม้าข้างเดียว ปัดผมหน้าม้าขึ้นนิดหนึ่ง แล้วเดินออกมาอีกครั้ง
“เซียวหยาง~”
“เออ ดูอยู่!” เซียวหยางเงยหน้ามอง
เสื้อเชิ้ตขาว กระโปรงดำ ถุงน่องดำ และสำคัญที่สุด…เนกไทสีดำเส้นหนึ่ง
นี่มัน…ชุดยูนิฟอร์มนักเรียนหญิงญี่ปุ่นชัดๆ!
เซียวหยางกลืนน้ำลายลงคอ
“สวยไหม?”
“อื้ม…”
เซียวหยางพยักหน้าช้าๆ อย่างยอมรับเต็มอก
ต้องยอมรับว่า เจียงเหยียนมีของจริง พอมาใส่ชุดแนวนี้ ความเป็นสาวมั่นทะลุเพดานขึ้นอีกหลายระดับ
ใครกันบ้างจะไม่เคยฝันว่าอยากโดนสาวแนวนี้จับฟัด…หรือฟัดเธอกลับแบบถึงพริกถึงขิง…
พอเห็นเซียวหยางพยักหน้า เจียงเหยียนก็ยิ้มหน้าบาน หยิบเดรสตัวก่อนหน้าใส่ถุง แล้วให้เซียวหยางไปจ่ายเงิน
โชคดีที่ราคาไม่แพง ทั้งสองชุดรวมกันไม่กี่ร้อยหยวน เซียวหยางควักจ่ายแบบไม่คิดมาก แล้วเจียงเหยียนก็เดินนำออกจากร้าน
“ไป! คราวนี้ไปเลือกชุดให้นายบ้าง!”
“ชุดนี้ล่ะ?” พอเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าผู้ชาย เจียงเหยียนก็หยิบเสื้อขึ้นมาเทียบกับตัวเซียวหยางทันที
“ไม่เอาอะ โดดเด่นเกินไป” เซียวหยางส่ายหน้า
“อะไรกัน นายเป็นเศรษฐีร้อยล้านทั้งที จะเด่นหน่อยไม่ได้รึไง!” เจียงเหยียนกระซิบเสียงเบา
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่เธอก็ไม่ได้ดื้อดึงจะเอาชุดเด่น ๆ ต่อ กลับไปเลือกชุดเรียบๆ แทน
เธอหยิบเสื้อเชิ้ตขาวมายัดใส่มือเซียวหยาง แล้วก็พุ่งกลับเข้าไปค้นเสื้อผ้าอีกรอบ
ไม่นานเธอก็คว้าเสื้อโค้ทสำหรับฤดูใบไม้ร่วงออกมาอีกตัว
“ใครมันจะใส่โค้ทในวันธรรมดาฟะ…” เซียวหยางยังคงเทใจให้ชุดลำลองแบบเดิม
“มันหล่อไง! นายสูงตั้งเท่าไหร่ ถ้าไม่ใส่ถือว่าเสียของอะ!”
“อืม…ขาดกางเกงที่ทำให้ขาดูยาวหน่อย…” เจียงเหยียนลูบคาง คิดตามจริงจัง
“เธอนี่มันบ้าขายาวชัดๆ…” เซียวหยางมองเธอที่ยังวุ่นอยู่กับเสื้อผ้า พลางเผลอยิ้มออกมา
ชุดเลือกเสร็จ เซียวหยางก็ไม่พูดอะไรอีก หยิบขึ้นไปลองในห้องเปลี่ยนเสื้อ
ตอนที่เขาเดินออกมา เจียงเหยียนถึงกับตาเป็นประกายทันที
“หล่อชะมัดเลย!”
เธอเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว ทำเอาเซียวหยางยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กๆ
สิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุดในตอนนั้นคือ ยื่นขาไปข้างหน้าแล้วยักคิ้วพูดว่า “ขายาวแบบนี้ อยากลองจับดูไหม?” อารมณ์ประมาณว่าพลิกกลับสถานการณ์!
แต่พอคิดอีกที…รู้จักเจียงเหยียนดีขนาดนี้ ถ้าพูดแบบนั้นออกไป เธอคงคว้ามาจับจริงแน่ๆ แล้วคนซวยก็จะกลายเป็นเขาเอง!
“ต่อไปแต่งตัวแบบนี้ตลอดเลยสิ ดูแล้วสบายตา!” เจียงเหยียนหัวเราะสดใส ก่อนจะหยิบเนกไทขึ้นมาเส้นหนึ่ง
“ก้มหน้าลงหน่อย!”
“ไม่เอาอะ ฉันไม่ใส่เนกไทหรอก ไม่ได้ใส่สูทซะหน่อย!” เซียวหยางปฏิเสธทันที
“อย่าดื้อ!” พูดจบ เจียงเหยียนก็เขย่งปลายเท้า กดหัวเซียวหยางลงด้วยสองมือ
“เบาๆ หน่อยเถอะ! จะหักคอฉันรึไง…”
พอผูกเนกไทเสร็จ เจียงเหยียนก็เดินวนรอบตัวเซียวหยางแล้วมองอย่างพอใจ
“หึหึ! เขาว่าคนต้องอาศัยเสื้อผ้า ม้าต้องอาศัยอาน ผ่านฝีมือเทพของฉันไป นายกลายเป็นหนุ่มหล่อเต็มขั้นแล้ว!”
เซียวหยางเองก็เดินไปส่องกระจก แล้วเพ่งดูตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง
【ติง!】
【เสน่ห์ +10】
【รางวัล: หุ้น 30% จากกลุ่มบริษัทซือเหยียน】
เสียงใสๆ ดังขึ้นในหัวของเซียวหยาง
“เฮ้ย ได้รางวัลด้วยเหรอเนี่ย?” เขาอุทานเบาๆ อย่างคาดไม่ถึง
ดูเหมือนเจียงเหยียนจะเป็นเทพแต่งตัวของจริง ไม่เพียงเสน่ห์เพิ่มขึ้น แต่ยังได้หุ้นจากกลุ่มบริษัทอะไรสักอย่างอีก!
เซียวหยางมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกแล้วแย้มยิ้มออกมาอย่างพอใจ ไม่รู้ว่าเพราะค่าความเสน่ห์เพิ่มขึ้นหรือเปล่า เขารู้สึกเหมือนหน้าตาตัวเองดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เจียงเหยียนก็ไม่รอช้า รีบเลือกชุดแนวเดียวกันอีกสองสามชุดให้พนักงานห่อไว้ แล้วเดินมาหาเซียวหยาง
“ไปจ่ายเงินได้แล้ว~”
คราวนี้เป็นชุดของเขาเอง เซียวหยางเลยไม่ได้พูดอะไรมาก
แต่พอหันกลับมา เจียงเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับมีแววตาเหม่อลอยขึ้นมา
พอเซียวหยางเดินไป เธอกลับยืนตะลึงอยู่กับที่ แล้วพึมพำเบาๆ “เซียวหยาง…หล่อขนาดนี้เลยเหรอ…”
ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่าเซียวหยางดูไม่เหมือนเดิม อธิบายไม่ถูก แต่รู้สึกว่า…ดูดีขึ้นกว่าก่อนมาก
“ก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะ!” เจียงเหยียนหัวเราะคิกคัก คิดว่าทั้งหมดเป็นเพราะฝีมือเธอล้วนๆ
(จบตอน)