ตอนที่ 21: ปั๊มตราผิดที่
“เซียวหยางเขาเป็นคนที่มนุษยสัมพันธ์ดีมาตลอดเลยเหรอ?”
เจียงเหยียนดึงตัวฉินซวียนถงเข้ามาถาม
“ก็ดีมาตลอดแหละ แต่วันนี้มันก็เกินไปหน่อย…”
ฉินซวียนถงเหลือบตามองเซียวหยางที่กำลังชนแก้วกับทุกคนอย่างสนุกสนาน แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในห้องจัดเลี้ยงแบบนี้ละก็ คงไม่ถึงขั้นที่ใคร ๆ ก็รุมล้อมขนาดนี้หรอกมั้ง!
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรืออะไร สาว ๆ แต่ละคนที่มองเซียวหยางตอนนี้ หน้าแดงกันหมด
“แต่ก่อนทำไมไม่รู้สึกว่าเซียวหยางหล่อขนาดนี้นะ!”
“ใช่! ปกติแค่รู้สึกว่าตัวสูง หน้าตาสดใส แต่วันนี้…หล่อเกินไปแล้วอะ!”
“นี่สินะที่เขาเรียกว่า ‘ผู้ชายเปลี่ยนไปตอนโต’!”
เสียงกระซิบกระซาบดังไม่ขาดสาย แต่ไม่ว่าจะพูดอะไรก็วกกลับมาเรื่องเซียวหยางทุกที
งานเลี้ยงไม่ได้ยาวนานนัก หลังอิ่มหนำกันแล้ว ทุกคนก็นั่งคุยกันต่ออีกนิดก่อนแยกย้าย
หนุ่ม ๆ หลายคนสบตากันอยากจะชวนเซียวหยางไปนวดต่อ แต่พอเห็นสาวสวยสองคนที่ยืนอยู่ข้างเขา ก็ได้แต่กลืนคำชวนลงคอไป
ตอนนี้ใบหน้าเซียวหยางขึ้นสีแดงนิด ๆ
ถึงจะคอแข็ง แต่เพราะเพื่อนฝูงรอบตัวรินเหล้าใส่ไม่หยุด เขาเองก็อารมณ์ดี ดื่มไปเยอะพอตัว
เมื่อทุกคนออกจากโรงแรม เจียงเหยียนกับฉินซวียนถงก็ช่วยกันประคองเซียวหยางคนละข้าง เดินออกมาด้วยกัน
“พวกเธอกลับกันก่อนเลย ไปก่อนเลย!” เซียวหยางโบกมือ
ทุกคนต่างก็กล่าวลาเขาแล้วทยอยกลับกันหมด
“เซียวหยาง เราจะไปไหนกันต่อดี...” เจียงเหยียนเริ่มกลุ้มใจ
“กลับ...บ้าน...” เซียวหยางพูดพลางพ่นลมหายใจกลิ่นเหล้าออกมา
“แต่ฉันขับรถไม่เป็นนี่นา...” เจียงเหยียนถอนหายใจ
“เรียกคนขับแทนละกัน” ลู่ซิงโผล่มาจากข้างหลัง
“อืม เรียกคนขับก่อน พาเสวียนถงกลับบ้านก่อนนะ”
ฉินซวียนถงพยักหน้าเห็นด้วย
ไม่นานนัก คนขับแทนก็มาถึง เซียวหยางหลับไปแล้ว ส่วนลู่ซิงที่รู้บ้านของเซียวหยางดี พอส่งฉินซวียนถงเสร็จ ก็บึ่งรถตรงไปบ้านเซียวหยาง
“อือ…” เซียวหยางลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่งทันทีที่รถออก อาการเมาหายไปครึ่ง
อาจเพราะกลัวเขานั่งไม่สบาย เจียงเหยียนเลยช่วยขยับตัวเขาให้เอนลง เอาหัวมาวางตักตัวเองแทน
กระโปรงก็ไม่ได้สั้น
ถุงน่องก็ไม่ได้มืด
ภาพตรงหน้าก็ไม่ได้ชัดนัก
แต่...มุมนี้
ค่อนข้างมืด
แต่ไม่รู้ทำไม ยิ่งไม่ชัดยิ่งน่าค้นหา ยิ่งลึกลับก็ยิ่ง...ดึงดูด
เซียวหยางสูดลมหายใจเข้า กลิ่นหอมบางอย่างลอยมากระทบหน้า
เขาหันหน้าหนี พยายามยันตัวลุกขึ้น
ใบหน้าร้อนผ่าว ไม่รู้เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเพราะเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นกันแน่
เจียงเหยียนที่เพิ่งรู้ตัว รีบเบือนหน้าไปมองวิวข้างทางที่เคลื่อนผ่านไป ไม่พูดอะไร
บรรยากาศเริ่มคล้ายจะมีบางอย่างลอยอ้อยอิ่งในอากาศ
เซียวหยางขยี้ตา แต่มโนภาพเมื่อครู่ก็ยังวนเวียนไม่หาย
จู่ ๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา เลยทุบหน้าอกตัวเองเบา ๆ
เจียงเหยียนเห็นแล้วก็รีบลูบหลังเขาเบา ๆ “เป็นอะไรไหม รู้สึกไม่สบายเหรอ ถ้าอยากอ้วกก็อ้วกออกมาเลยนะ เดี๋ยวจะสบายขึ้น!”
“ไม่เป็นไร...” พอคลื่นไส้เริ่มหาย เซียวหยางก็ถอนหายใจยาว
“อ้วกไม่ได้นะ...นี่รถใหม่...” เซียวหยางพูดพลางกระพริบตา
เจียงเหยียนถึงกับหัวเราะออกมา
ให้ตายสิ คนอะไร เมาแล้วยังห่วงรถอีก
“โอ๋ ๆ อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว!” เธอยิ้มพลางโอบตัวเขาเข้ามาอีก เอาหัวเขาพิงไหล่ตัวเอง
“อื้ม” เซียวหยางพยักหน้า หลับตาลงอีกครั้ง
เห็นท่าทางเรียบร้อยแบบนี้ เจียงเหยียนก็อดไม่ได้ หยิบมือถือใหม่ออกมา
“แชะ~”
“ว้าว ไม่ต้องแต่งภาพเลย!” เธอมองภาพถ่ายแล้วอมยิ้มอย่างพอใจ
ในฐานะสาวสวยระดับดาวมหาลัย เจียงเหยียนก็หน้าตาดีอยู่แล้ว เซียวหยางเองก็หล่อ ดังนั้นรูปที่ออกมาถึงได้ดูเหมือนผ่านแอปแต่งมาอย่างดี
เธอลูบคาง ครุ่นคิดเล็กน้อย
“จะว่าไป...ขอฉวยโอกาสหน่อยละกัน?”
ถ้ามีใครคุ้นเคยอยู่แถวนั้น คงได้ตาค้างกันเป็นแถบ
ตั้งแต่เด็ก เจียงเหยียนหน้าตาสะดุดตา บ้านก็ฐานะดี หนุ่ม ๆ ที่มาจีบมีคิวยาวถึงปักกิ่ง
แต่นั่นแหละ ทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยว คนที่เข้าหาก็ล้วนมีจุดประสงค์
หนุ่ม ๆ ไม่ต้องพูดถึง ล้วนมาเพื่ออย่างหนึ่ง ส่วนสาว ๆ บางคนก็อยากใช้เธอเป็นสะพานเชื่อมต่อ
ดังนั้น เธอเลยไม่เคยสบายใจเวลาอยู่กับคนอื่น
มีเพียงเซียวหยาง ที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจได้ แถมเขายังไม่เคยสนใจรูปลักษณ์ภายนอกของเธอเลย ตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาของเขาไม่เคยมีอะไรแปลกปลอม
พูดง่าย ๆ คือ—ใสซื่อเกินกว่าจะเป็นผู้ชาย
จะเรียกว่าผู้ชายสายสุขุมก็ยังไม่ใช่ เพราะไม่ได้เย็นชาแบบนั้น กลับกัน เธอเองต่างหากที่เหมือนกำลังจะฉวยโอกาสเขา
เธอมองแก้มซ้ายของเซียวหยาง ที่ดูเหมือนยังมีร่องรอยจาง ๆ อยู่
เป็นรอยจูบจากฉินซวียนถง
ถ้าอย่างนั้น...เธอก็ต้องปั๊มตราด้วย!
ถ้าจะพูดกันตามตรง เวลาผู้หญิงเกิดอารมณ์อยากเอาชนะขึ้นมา ความเรียบร้อยหรือความอายทั้งหลายก็ล้วนแต่เป็นเรื่องไร้สาระทั้งนั้น
คิดได้ดังนั้น เจียงเหยียนก็ค่อย ๆ ประคองหัวหนัก ๆ ของเซียวหยางขึ้น
อืม...
ถ่ายรูปก่อนละกัน!
“อย่าขยับนะ!” เจียงเหยียนถือมือถือไว้มือหนึ่ง ส่วนอีกมือก็ประคองศีรษะเซียวหยางไว้
จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไป จุ๊บเบา ๆ เตรียมจะประทับตรา
แต่แล้ว—ไม่รู้เพราะคำว่า “อย่าขยับ” ไปกระตุ้นอะไรเข้า เซียวหยางกลับปรับท่าศีรษะใหม่ แล้วเอนลงมาอีกครั้ง
จุ๊ฟ~
แชะ~
“เสร็จแล้ว!” เจียงเหยียนมีสีหน้าเขินเล็กน้อยเป็นครั้งแรก รีบหยิบมือถือมาเปิดดูรูป
แต่พอเห็นภาพ เธอก็ถึงกับตาค้างไปเลย
ในรูป เซียวหยางยังคงหลับตานิ่ง ๆ
ส่วนเธอ กำลังประคองหัวเขาแล้วก้มลงไปจูบ
แต่ที่ทำให้ตกใจคือ จุดที่ควรจะเป็น “แก้มขวา” กลับกลายเป็น...
จูบปาก!
ตรงเป๊ะ! เป๊ะจนไม่รู้จะเป๊ะยังไงแล้ว!
เจียงเหยียนกำมือแน่น ลืมไปหมดทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
จูบแรกของเธอ!
จูบแรกแบบปากชนปากเลยนะ!
...เสียจูบแรกไปแล้ว...
เธอยกมือกุมหน้าผาก พยายามตั้งสติ
“บ้าจริง เซียวหยาง! นายเป็นบ้าเหรอ อยู่ ๆ จะหันหน้ามาทำไมเนี่ย!” เธอบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย แต่ลึก ๆ แล้วกลับรู้สึกเขินมากกว่า
...
“ถึงแล้วค่ะ บริการขับรถแทน DD สิ้นสุด ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ อย่าลืมให้คะแนนดี ๆ ด้วย!”
“……”
“ถึงแล้วนะ เซียวหยาง” เจียงเหยียนก้มมองเซียวหยางที่ยังคงหนุนหัวอยู่บนไหล่ของเธอ
ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าเซียวหยางหน้าตาดีระดับที่ทำให้เธอรู้สึกใจเต้นได้ แม้จะใกล้กันแค่นี้ ก็ยังได้ยินเสียงลมหายใจชัดเจน
เจียงเหยียนชักไม่อยากปลุกเขาขึ้นมาแล้วสิ
เวลาค่อย ๆ ไหลผ่าน ในรถเหลือเพียงสองคน
รอบข้างเงียบสงบลงเรื่อย ๆ จนเหลือเพียงเสียงหายใจของเซียวหยาง
เจียงเหยียนก็หลับตาลงเช่นกัน ยื่นมือมากอดเซียวหยางเบา ๆ แล้วปล่อยให้เวลาผ่านไปช้า ๆ อย่างนั้น
บางที...ในชั่วขณะหนึ่ง
เธอก็หวังว่า—เวลาจะหยุดอยู่ตรงนี้ตลอดไป
(จบตอน)