ตอนที่ 20 – นายชิงตำแหน่งเร็วไปไหม!
ทุกคนยังคงอยู่ในสภาพมึนงง
“นั่นใช่ฉินซวียนถงรึเปล่า?”
“น่าจะใช่มั้ง…”
“เคยอ่านในนิยายว่ามีตั้งค่าตัวละครแบบโดนสิงร่างด้วยนะ…”
“อยากรู้จริง ๆ ว่าในช่วงสามปีของมหาลัย เธอไปเจออะไรมาบ้าง!”
“ทำไมฉันรู้สึกเปรี้ยวปากก็ไม่รู้ กลิ่นในอากาศนี่กลิ่นเปรี้ยวของความรักชัด ๆ~” สาวคนหนึ่งวางคางพาดมือ ถอนหายใจด้วยความอิจฉา
…
แต่ตอนนี้ ฉินซวียนถงไม่ได้สนใจคำพูดของคนอื่นเลย เธอหันมายิ้มเย้าเซียวหยาง
“ยังเจ็บอยู่ไหม?”
“ไสหัวไป!”
“งั้นให้ฉันจูบอีกทีไหม รับรองหายเจ็บแน่นอน!”
“ไปให้พ้นเลย ฉินซวียนถง เธอมันน่าขยะแขยง! ไปไกล ๆ!”
“ฮ่าๆๆๆ~”
ฉากนี้ราวกับหญิงนักเลงกำลังรังแกนักเรียนหนุ่มบอบบาง…
แต่หญิงนักเลงคนนี้ ก็คือเทพธิดาผู้แสนใสซื่อของพวกเขาในอดีต!
แล้วในวินาทีนั้นเอง หน้าประตูก็…
โครม!
ช่อดอกกุหลาบในมือของหลี่คังหลุดจากมือ ร่วงหล่นกระแทกพื้น
เขาเห็นอะไร!?
เห็นเทพธิดาสุดที่รักของเขากำลังจู่โจมผู้ชายคนอื่น!?
บ้าเอ๊ย!
ใครจะรับเรื่องนี้ได้กัน!
ในใจของเขา ฉินซวียนถงคือเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ ผู้แตะต้องไม่ได้ เธอคือสัญลักษณ์ของวัยเยาว์ ความใสสะอาด และความบริสุทธิ์
แต่ตอนนี้ เทพธิดาแสนบริสุทธิ์กลับมาลวนลามผู้ชาย!
โลกของเขาถล่มทลาย! จิตใจพังพินาศไปหมดแล้ว!
“ขอทางหน่อย…” เสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง
เจียงเหยียนกลับมาแล้ว
ทันทีที่มาถึง ก็เห็นฉากเบื้องหน้าเต็มตา
“ฉินซวียนถง เธอทำอะไรน่ะ!”
เจียงเหยียนยื่นถุงเสื้อให้ลู่ซิง จากนั้นก็พุ่งเข้าไปทันที
“เธอรังแกฉัน! รีบจับเธอไปลงโทษเลย! ฉันถูกลวนลามนะ!”
เซียวหยางชี้หน้าฉินซวียนถงแล้วร้องขึ้น
“อะไรนะ!? ฉินซวียนถง เธอทำอะไรกับเซียวหยาง!”
เจียงเหยียนร้องถามอย่างตกใจ
“ก็แค่จูบนิดเดียวเอง ใครใช้ให้เขาบ่นว่าเจ็บอยู่เรื่อย! ในซีรีส์ยังบอกเลยว่า ถ้าผู้ชายเจ็บ ให้ผู้หญิงจูบแล้วจะหายไง ฉันก็เลยลองดูบ้าง!”
“เธอจูบเขาเหรอ!?”
“ฉินซวียนถง เธอบ้าไปแล้วใช่ไหม! เธอจูบตรงไหน หน้าไหนซ้ายหรือขวา!?”
เจียงเหยียนมองหน้าเซียวหยาง แล้วพบรอยจูบอยู่ที่แก้มซ้ายทันที
ฉินซวียนถงหัวเราะหึ ๆ แบบไม่สะทกสะท้าน ราวกับรอยจูบนั้นคือ "ตราประทับความเป็นเจ้าของ" ที่เธอเพิ่งประทับลงไป
ปั๊มเรียบร้อยแล้ว! เซียวหยางเป็นของเธอแล้ว!
“ไม่ได้! ฉันก็จะจูบเหมือนกัน!” เจียงเหยียนหน้าแดงก่ำ รีบยื่นหน้ามาทันที
เซียวหยางถึงกับตกใจสุดขีด รีบผลักหน้าเธอออกไป
“พวกเธอนี่มันมีพิษกันหมดใช่ไหม ใครอยากจูบก็ไปหาอย่างอื่นจูบไปเลย! ไปให้พ้น!”
พูดจบก็รีบพุ่งตัวออกจากห้อง
แล้วก็ชนกับคนเข้าอย่างจัง!
“ขอโทษครับหัวหน้าห้อง ไม่เป็นไรใช่ไหม ชนแรงไปไหม?”
“ม…ไม่เป็นไร” หลี่คังตอบพลางมุมปากกระตุก
“ไม่เป็นไรก็ดี อย่างน้อยนายก็เป็นหัวหน้าห้องนะ ไปควบคุมฉินซวียนถงหน่อยสิ เธอนี่มันนักเลงหญิงชัด ๆ เห็นใครก็จะจูบไปหมด มีพิษรึไงวะ!”
เซียวหยางมองหน้าฉินซวียนถง แล้วทำหน้าเอือมพลางเช็ดรอยจูบบนแก้มด้วยความรังเกียจ
“……”
มุมปากของหลี่คังกระตุกอีกครั้ง
ใช่แล้ว!
นักเลงหญิง จูบใครก็ได้ใช่ไหม!?
งั้นให้เธอมาจูบฉันบ้างสิ! ฉันจะไม่ล้างหน้าไปหนึ่งปีเลย!
“เซียวหยาง! ฉันเตือนนาย อย่าทำตัวเกินไปนะ ฉัน…”
หลี่คังชี้หน้าเซียวหยาง ทำท่าจะพูดอะไร แต่เซียวหยางก็หายตัวไปเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่ประโยคทิ้งท้ายว่า
“พวกนายกินกันไปก่อนเลย ฉันไปเปิดห้องอาบน้ำแป๊บ ไม่ต้องรอ!”
“……”
หลี่คังหันกลับไปมองห้องจัดเลี้ยงที่เต็มไปด้วยซากเค้ก และสองสาวสุดฮ็อตที่จ้องตากันอยู่
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่รู้จะทำอะไรต่อ
ฉันคือใคร?
ฉันมาทำอะไร?
สารภาพรัก?
ยังสารภาพอะไรอีกล่ะ!?
ลู่ซิงมองเสื้อในมือ แล้วรีบวิ่งตามเซียวหยางไปทันที
ฉินซวียนถงยกคิ้วขึ้นนิด ๆ เหมือนจะพูดว่า “คราวนี้เธอแพ้แล้วนะเจียงเหยียน! ฉันจูบก่อน!”
เจียงเหยียนกัดริมฝีปากแน่น สายตาเหมือนจะสื่อว่า “เธอฉวยโอกาตอนฉันไม่อยู่ไม่ใช่เหรอ ถ้าแน่จริงก็มาแข่งกันตรง ๆ ไปเลยสิ!”
…
เซียวหยางไปเปิดห้องอาบน้ำเรียบร้อย
ผู้ชายอาบน้ำก็ไม่ได้ใช้เวลานานอะไร
เขาอาบเสร็จ ใส่ชุดใหม่ แล้วก็ลงมาข้างล่างอีกครั้ง ใช้เวลาแค่ราว ๆ สิบนาทีเท่านั้น
แต่พอกลับมาที่ห้องจัดเลี้ยง ก็พบว่าทุกคนยังไม่ได้เริ่มกินเลย
“นี่รอกันอยู่เหรอ?” เซียวหยางเลิกคิ้ว
“เปล่า คือ…มันกินไม่ลงต่างหาก!”
เซียวหยางมองไปรอบ ๆ แล้วก็เข้าใจทันที
งานฉลองเมื่อครู่มันมันเกินไปหน่อย
เศษกระดาษจากพลุหล่นใส่อาหารเต็มไปหมด แถมตอนเค้กฟาดหน้ายังทำให้โต๊ะอาหารเละเป็นโจ๊กอีก
ที่นี่มันไม่เหลือเค้าโครงของ “ห้องจัดเลี้ยง” แล้ว!
“งั้นก็เปลี่ยนห้องใหม่สิ เรียกพนักงานมาเปลี่ยนห้องแล้วสั่งอาหารใหม่ก็จบ เรื่องเล็ก!”
เซียวหยางพูดเหมือนเรื่องเล็กนิดเดียว
“แต่จะเปลี่ยนห้องก็ต้องจ่ายเพิ่มนะ…”
เซียวหยางเข้าใจทันที
งานเลี้ยงนี้เป็นแบบหารกันทุกคน
แต่เพราะหลี่คังเป็นคนจัด ก็เลยเป็นคนออกเงินมากที่สุด
ทีนี้งานมันพังไม่เป็นท่า แบบนี้จะให้หลี่คังควักเงินเพิ่มอีกรอบเหรอ? ไม่มีทางหรอก!
“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันเปิดห้องใหม่เอง”
ในเมื่อความวุ่นวายทั้งหมดเกิดเพราะเขา แถมเขาเองก็ไม่ได้สนใจเรื่องเงินอยู่แล้ว
เซียวหยางเรียกพนักงานมา
“ช่วยเปิดห้องใหม่ให้ผมหน่อยครับ”
“ห้องแบบเดียวกับตอนนี้ใช่ไหมคะ?”
“ครับ”
“ขอโทษค่ะ ห้องจัดเลี้ยงของเราเต็มหมดแล้ว เหลือแต่ห้อง ‘จินอวี้หรูเอ๋อ’ เบอร์ 1 เท่านั้น ไม่ทราบว่าคุณต้องการจองห้องนี้ไหมคะ?”
“จองครับ”
เซียวหยางตอบทันทีโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา
ทุกคนในห้องพากันอ้าปากค้าง
“เฮ้ย เซียวหยาง นายรู้ไหมว่าห้อง ‘จินอวี้หรูเอ๋อ’ เบอร์ 1 น่ะ ค่าเช่าห้องมัน…”
“ใช่! ได้ยินมาว่าห้องนั้นค่าจองคืนเดียวก็ปาเข้าไปสองแสนหยวนแล้ว!”
ทุกคนพากันสูดหายใจเฮือกใหญ่
สองแสน!?
พนักงานยิ้มสุภาพ
“ใช่ค่ะ ห้องจินอวี้หรูเอ๋อเบอร์ 1 ราคาสองแสนต่อคืน แต่รวมค่าอาหารเรียบร้อยแล้วนะคะ ไม่ต้องจ่ายเพิ่มค่ะ”
“สองแสนเหรอ?”
เซียวหยางก็แปลกใจนิดหน่อย
แต่พอคิดถึงของรางวัลที่ได้มาจากงานเลี้ยงนี้แล้ว เขาก็ยิ้มบาง ๆ
“สองแสนก็สองแสน เล่นให้สนุกก็พอแล้ว!”
พูดจบก็ยื่นบัตรให้พนักงาน
“ไม่ต้องใส่รหัสครับ”
“ขอบคุณค่ะ กรุณาเชิญทุกท่านขึ้นไปที่ห้อง ‘จินอวี้หรูเอ๋อ’ เบอร์ 1 ที่ชั้นบนสุดค่ะ”
ห้องนี้คือห้องระดับ VIP ที่สุดของโรงแรม มีลิฟต์เฉพาะทาง มีพนักงานกดลิฟต์ให้ด้วย
ทุกคนตื่นตาตื่นใจกันใหญ่
“เซียวหยาง นายมีเงินเยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”
“ทำธุรกิจเล็ก ๆ น่ะ” เซียวหยางตอบยิ้ม ๆ
“เซียวหยาง นายอย่าบอกนะว่าเป็นลูกคนรวยแต่แกล้งจน!? คนที่มาโรงเรียนทุกทีนั่นคือพ่อบ้านของบ้านนายใช่ไหม!?”
“……”
ส่วนเจียงเหยียนกับฉินซวียนถง ไม่รู้โผล่มาข้างตัวเซียวหยางตั้งแต่เมื่อไหร่
คนหนึ่งขวา คนหนึ่งซ้าย ราวกับองครักษ์ประจำตัว
ท่าทางไม่เหมือนเด็กสาวขี้อายเมื่อครู่เลย
ทั้งคู่ยืดอกเต็มที่ ราวกับจะบอกกับทุกคนว่า—
“นี่แหละ! ผู้ชายของฉัน!”
…
ในขณะที่ห้องเดิม
หลี่คังยังคงยืนงงกับสภาพห้องที่เละเทะไม่เป็นท่า
แล้วเขาจะเอายังไงดี?
จะเดินไปสมทบกับพวกเพื่อน ๆ ข้างบนดีไหม?
ถ้าเดินไปตอนนี้…จะไม่อายเกินไปหน่อยเหรอ?
แต่เงินที่จ่ายไปมันก็เยอะอยู่! เสียไปฟรี ๆ ก็น่าเสียดาย!
คิดไปคิดมา เขาเองก็ไม่เคยเข้าไปในห้อง ‘จินอวี้หรูเอ๋อ’ มาก่อนเลยนะ
คืนนี้ถ้าไม่ได้ไป ก็อาจไม่มีโอกาสไปอีกเลย!
ไหน ๆ แล้ว…
ตกคนสวยไม่ได้ แต่จะตกใจเสียเงินฟรีก็ไม่คุ้ม!
ว่าแล้วหลี่คังก็เดินขึ้นไปด้วยความแน่วแน่
หน้าห้อง ‘จินอวี้หรูเอ๋อ’
เขาหยุดฝีเท้า
รู้ดีว่า ถ้าเขาเดินเข้าไปตอนนี้
เกียรติของ “หัวหน้าห้อง” จะจบสิ้นในทันที
เขาจะทำยังไงดี?
ฮึ่ม…
“เซียวเอ้ย ไม่เจอกันสามปี เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ!”
“เซียวหยาง หลังเรียนจบแล้วช่วยดูแลพวกเราด้วยล่ะ!”
“เซียวหยาง นายมีเพื่อนแบบนายอีกไหม ทั้งหล่อ ทั้งรวย! แนะนำให้หน่อย!”
เซียวหยางตอบทุกคนด้วยรอยยิ้ม เหมือนกลายเป็นพระเอกของงานไปแล้วโดยปริยาย
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“ฉันว่านะ ให้เซียวหยางเป็นหัวหน้าห้องแทนเลยดีไหม งานรวมรุ่นครั้งหน้าจะได้ให้เขาเป็นคนจัด!”
“เห็นด้วย! ให้เซียวหยางเป็นหัวหน้าห้องเลย!”
“ฉันก็เห็นด้วย!”
“ไม่เหมาะมั้งครับ” เซียวหยางโบกมือ
“หลี่คังเป็นหัวหน้าห้องมาตั้งแต่ต้น อย่าถอดเขาเพราะแค่คำพูดคำเดียวเลย”
“หัวหน้าห้องอะไรล่ะ ไม่มีใครเคยยอมรับเลยซักคน!”
“ใช่ ตอนนี้เรียนจบแล้ว จะเลือกหัวหน้าห้องใหม่ก็ไม่แปลก!”
“จริง! ฉันเลือกเซียวหยาง!”
“ฉันด้วย เซียวหยางหล่อ รวย นิสัยดีกว่าใครทั้งหมด!”
“เลือกเซียวหยางเป็นหัวหน้าห้อง!”
“เลือกเลย!”
เสียงปรบมือดังกระหึ่มทั่วห้อง
ประตูด้านนอก
หลี่คังหน้าถอดสีไปเรียบร้อย
อะไรเนี่ย!? ตำแหน่งหัวหน้าห้องของฉันโดนแย่งไปแล้วเหรอ!?
เร็วไปไหมวะ!?
แล้วตอนนี้… ยังจะเข้าไปอีกทำไม?
เข้าไปทำบ้าอะไร…
หลี่คังถอนหายใจหวน กัดฟันแล้วหันหลังเดินจากไป
(จบตอน)