ตอนที่ 28 ภารกิจ: คำสารภาพของเจียงเหยียน
แสงจันทร์ส่องลอดหน้าต่างลงมา รอบข้างเงียบสงัด
ไม่เหมือนเมื่อคืน... วันนี้ ทั้งสองคนต่างก็ตื่นเต็มตา ต่างฝ่ายต่างได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันอย่างชัดเจน
“เซียวหยาง นายนอนหรือยัง?”
“อืม”
เพียงคำตอบสั้น ๆ แล้วความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง
จู่ ๆ เซียวหยางก็พูดขึ้นว่า “เจียงเหยียน!”
“อืม”
“อีกไม่กี่วัน ฉันก็ต้องกลับไปเรียนแล้วนะ”
“อืม” เจียงเหยียนพยักหน้าเบา ๆ
อาจเพราะในใจรู้สึกไม่อยากแยกจาก แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ ห้องอันเงียบงันมีเพียงเสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้น
“เอางี้ไหม พรุ่งนี้ฉันไปส่งเธอกลับบ้านนะ”
“ไม่เอา…”
คำตอบก็ยังเหมือนเดิม
“ทำไมล่ะ ที่เธอกลับมาเมือง JM รอบนี้ ก็เพื่อกลับบ้านไม่ใช่เหรอ?” เซียวหยางเริ่มสงสัย
ตามเหตุผลแล้ว วันนั้นเจียงเหยียนถึงขนาดไม่ยอมกลับมหาลัย เพราะอยากรีบกลับบ้าน แต่ทำไมพอมาถึงเมือง JM กลับไม่เห็นรีบเลย?
“เซียวหยาง…”
“ว่าไง?”
เงียบไปสองสามวินาที ในที่สุด เจียงเหยียนก็พูดออกมาว่า “จริง ๆ แล้ว ฉันโกหกนาย…”
คำพูดของเธอไม่ได้ทำให้เซียวหยางตกใจเท่าไหร่
เพราะเขาก็ไม่ใช่คนโง่ แค่ไม่อยากพูดให้กระอักกระอ่วนก็เท่านั้น
“โกหกเรื่องอะไรเหรอ?” เซียวหยางพลิกตัวไปมา พลางพึมพำเหมือนใช้ความคิด
“จริง ๆ แล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกลับบ้านเลย…”
“แล้วก็เลยตามฉันมาตลอดเนี่ยนะ!” เซียวหยางพูดทั้งขำทั้งปวดหัว
“ฉันก็ไม่รู้จะไปไหน…”
เสียงของเจียงเหยียนเบาลงกว่าเดิมมาก
“ไม่กลับบ้าน ก็กลับมหาลัยสิ ไม่ใช่เธอเรียนอยู่ที่วิทยาลัยการแพทย์เจียงตูเหรอ?”
“จริง ๆ แล้ว...ฉันเรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเจียงตู”
“…”
“เธอนี่นะ ปากไม่เคยพูดความจริงเลย” เซียวหยางแกล้งทำเสียงไม่พอใจ
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกนายสักหน่อย…” เจียงเหยียนพูดเสียงออดอ้อน
“อืม ไม่เป็นไรหรอก” เซียวหยางหัวเราะเบา ๆ
ความจริงแล้ว ภารกิจที่ระบบส่งมาจากเจียงเหยียนก่อนหน้านี้ก็ให้ผลประโยชน์เขาไม่น้อย เมื่อเทียบกับสองวันนี้แล้ว ก็ถือว่าคุ้ม
“เซียวหยาง นายเคยดูละครแนวคุณหนูถูกคลุมถุงชนไหม?”
“นั่นมันละครที่พวกเธอชอบดูกันไม่ใช่เหรอ?” เซียวหยางพูดแบบไม่ใส่ใจ
“ก็ไม่แน่นะ ละครพวกนั้นอาจไม่ใช่เรื่องแต่งก็ได้ แต่แค่ไม่รู้ว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวจะอยู่ที่ไหน…”
คำพูดของเจียงเหยียนทำให้เซียวหยางรู้สึกเหมือนจับใจความบางอย่างได้
เขาคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “สักวันเขาต้องโผล่มาแน่”
“ดึกแล้ว นอนได้แล้วล่ะ”
“อืม! ฝันดีนะ เซียวหยาง”
“ฝันดี เจียง...ยัยปีศาจ…”
...
เช้าวันต่อมา
ก็โดนแม่ปลุกเหมือนเคย ส่วนเจียงเหยียน...ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้กำลังสวมผ้ากันเปื้อนช่วยแม่อยู่ในครัว
“ขี้เกียจจริง ๆ เที่ยงแล้วเพิ่งจะตื่น! ไม่เหมือนหนูเจียงเลย ตั้งแต่เช้าก็ออกไปช่วยแม่ซื้อของ!” แม่บ่นเสียงดัง
เซียวหยางได้แต่ยักไหล่ ประท้วงเงียบ ๆ
“ไอ้ขี้เกียจ!” เจียงเหยียนแลบลิ้นใส่เขา
มื้อกลางวันเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บนโต๊ะอาหาร แม่ก็เอาแต่คีบกับข้าวให้เจียงเหยียน ส่วนเจ้าตัวก็หน้าแดงเขิน ๆ เอาแต่พูดขอบคุณ
เซียวหยางอดบ่นไม่ได้ “ไม่รู้สินะ ว่าใครยืมเงินฉันตั้งเยอะ แต่ไม่เคยได้ยินคำขอบคุณสักคำ…”
หลังมื้อกลางวัน แม่ออกไปทำงาน ส่วนพ่อออกไปเดินหาทำเลดี ๆ เตรียมเปิดร้านอาหาร
ในบ้านเหลือแค่เซียวหยางกับเจียงเหยียน
“ไปเที่ยวกันเถอะ พาเธอออกไปเล่น!” เซียวหยางเสนอขึ้นมา
“เอาสิ เอาสิ!” เจียงเหยียนก็ตอบตกลงอย่างร่าเริง
วันนี้เจียงเหยียนดูว่าง่ายเป็นพิเศษ ไม่ได้เอาขาเรียวขาว ๆ มาให้เขาลูบเล่นเหมือนเคย
แต่ก็ยังไม่วายจะเกาะแขนเขาตลอดเวลา เหมือนแมวตัวน้อยตัวหนึ่ง
“เซียวหยาง เราไปแข่งรถกันไหม!” หลังจากเล่นสนุกในสวนสนุกไปหนึ่งรอบ เจียงเหยียนก็พูดขึ้นมา
“แข่งรถ?” เซียวหยางเลิกคิ้ว
“นะ นะ ถ้าไม่สะดวก งั้นไปแถบชานเมืองก็ได้” เจียงเหยียนยิ้มเจ้าเล่ห์
“ไม่ค่อยดีมั้ง…” เซียวหยางไม่ใช่คนชอบความตื่นเต้นนัก
“พาไปหน่อยน้า\~ งั้น...เดี๋ยวให้ลูบขา…”
ยังพูดไม่ทันจบ เซียวหยางก็รีบพยักหน้าทันที “ไป! เก็บขาเธอไปเลย เดี๋ยวค่อยคุย!”
เจียงเหยียนหัวเราะคิก มองขาเรียวยาวของตัวเองแล้วพึมพำ “ขาฉันมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย…”
...
รถขับมาถึงชานเมือง
ที่นี่เซียวหยางคุ้นเคยดี ภูเขาหมิงซิ่ว ไม่ใช่ถนนหลวง ไม่มีคนพลุกพล่าน ได้ยินว่าพวกบ้าความเร็วชอบมาซิ่งรถกันที่นี่ เขาจึงรู้สึกวางใจขึ้นเยอะ
“คาดเข็มขัดล่ะนะ ฉันจะเร่งละ!” เซียวหยางหัวเราะ
เจียงเหยียนจับเข็มขัดแน่น—แต่จริง ๆ เธอคาดไว้อยู่แล้ว
ทันใดนั้น เซียวหยางก็กดคันเร่งเต็มแรง เสียงเครื่องคำราม “วึ่บ!” รถพุ่งทะยานไปข้างหน้า
เจียงเหยียนหน้าซีดทันที
“เซียวหยาง...ช้า ๆ หน่อย!”
เห็นท่าทางเธอ เซียวหยางยิ่งยิ้มมุมปาก “เมื่อกี้เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากแข่งรถ? หรือกลัวขึ้นมาล่ะ?”
สีหน้าของเธอ...เขาชอบจริง ๆ!
ที่ผ่านมาเป็นฝ่ายโดนเจียงเหยียนแกล้งตลอด คราวนี้ล่ะ ได้เวลาทวงคืน!
รถคันนี้เป็นรถใหม่ เครื่องแรงสมราคา ความเร็วก็พุ่งปรู๊ด เซียวหยางเริ่มตื่นเต้นไปกับวิวที่ไหลผ่านหน้าต่างอย่างรวดเร็ว
ก่อนหน้านี้ที่ว่าตัวเองไม่ชอบความตื่นเต้น—เขาคิดผิด!
“ไม่เลวนี่หว่า!” เซียวหยางคิด
...
ตอนแรกเจียงเหยียนก็ยังกลัว ๆ แต่พอความเร็วเริ่มช้าลง เธอก็เริ่มผ่อนคลาย มือโบกไปมาในรถด้วยความร่าเริง
แต่แล้ว...
จู่ ๆ ก็มีรถคันหนึ่งพุ่งสวนมาอย่างรวดเร็ว
เจียงเหยียนหน้าซีดเผือด เหงื่อแตกซึมที่หลัง
“เซียวหยาง! จะชนแล้ว...จะชนแล้ว!!”
แต่ในวินาทีนั้น เซียวหยางกลับไม่ชะลอ
ตรงกันข้าม เขาเร่งความเร็วขึ้นอีก!
“เซียวหยางจะบ้ารึไง!” เจียงเหยียนหัวใจหล่นวูบ รู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปรออยู่ข้างหลังแล้ว
ขณะที่รถกำลังจะปะทะกัน เซียวหยางหักพวงมาลัยอย่างรวดเร็ว
เสียงยางบดถนนดังแหลมปี๊ด!
เจียงเหยียนรีบยกมือปิดตา ใบหน้าซีดเผือด
รถสองคัน...แน่นอนว่าไม่ได้ชนกัน เพราะเซียวหยางถึงจะขับไม่บ่อย แต่ก็มั่นใจฝีมือตัวเองพอตัว
เห็นเจียงเหยียนหน้าซีดเป็นกระดาษ เซียวหยางก็หัวเราะลั่น “ฮ่า ๆ เป็นไงล่ะ สนุกไหม แข่งรถ!”
“ฉันผิดไปแล้ว อย่าขับเร็วแบบนี้อีกเลย ชีวิตมันไม่ใช่ของเล่นนะ…”
“ก็คิดว่าเธอชอบซะอีก!” เซียวหยางหัวเราะ พลางลดความเร็วลง
สีหน้าเขาดูสงบนิ่ง เหมือนทุกอย่างอยู่ในการควบคุม
เจียงเหยียนค่อย ๆ หายใจโล่งขึ้น
แต่ในใจของเซียวหยางตอนนี้...โคตรจะตื่นตระหนก!
โว้ย แข่งรถนี่มันระทึกจริง ๆ...
เพื่อความปลอดภัยของชีวิต ต่อไปอย่าหาทำแบบนี้อีกดีกว่า!
เจียงเหยียนเห็นเขานิ่ง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะฟาดเขาที “ไอ้คนเลว! แกล้งฉันใช่ไหมเนี่ย!”
“ก็เธออยากแข่งเองนี่หว่า!”
...
รถจอดริมทะเลสาบเล็ก ๆ เซียวหยางถอนหายใจแรง เปิดซันรูฟ แล้วปรับเบาะเอนลง นอนเอกเขนก
“มีความสุขไหม?” เซียวหยางถามขึ้น
“มีความสุขสิ!” เจียงเหยียนยิ้มตาหยี
นี่คือวันที่ฉันมีความสุขที่สุดเลย...
เธอพูดในใจ
แล้วจู่ ๆ เจียงเหยียนก็พูดขึ้นเบา ๆ “เซียวหยาง ฉันชอบนาย”
คราวนี้ เซียวหยางถึงกับอึ้ง
เขาหันกลับไปมอง เห็นเธอหันหน้าไปอีกทาง คอขาว ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ
【ติง】
เสียงใส ๆ ดังขึ้นในหัว
【ภารกิจ: คำสารภาพของเจียงเหยียน】
【ตัวเลือกที่หนึ่ง: ตอบรับคำสารภาพ รางวัล 1,000,000 หยวน】
【ตัวเลือกที่สอง: ปฏิเสธคำสารภาพ รางวัล 5,000,000 หยวน】
...
(จบตอน)