ตอนที่ 40 ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว
เวลานี้ เซียวหยางกับหลินฉีเยว่กำลังเดินออกมาจากโรงแรมที่จัดงานแต่งงาน
เพราะดื่มเหล้าเข้าไปบ้าง เซียวหยางเลยขับรถไม่ได้ ทั้งคู่เลยเลือกที่จะเดินเคียงกันแทน มือของหลินฉีเยว่ยังคงคล้องแขนเซียวหยางไว้ พร้อมรอยยิ้มบางเบาบนใบหน้า
ด้วยรูปลักษณ์ที่เข้าคู่กันสุด ๆ จึงไม่แปลกที่สายตาผู้คนบนถนนจะหันมามองเป็นระยะ
“บังเอิญจริง ๆ ไม่คิดว่าจะมาเจอนายที่เมือง JM แบบนี้” เซียวหยางเปิดประโยคขึ้นก่อน
“ใช่ ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกัน นายอยู่ที่ JM เหรอ?” หลินฉีเยว่ถาม
เซียวหยางพยักหน้า แต่ดูเหมือนจะไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ใช่คนช่างเจรจา บรรยากาศเลยเริ่มกระอักกระอ่วน
อยู่ดี ๆ เซียวหยางก็หยุดเดิน หันไปพูดกับหลินฉีเยว่า “ที่จริงแล้ว...ไม่จำเป็นต้องมาสารภาพรักกับฉันอยู่เรื่อย ๆ หรอก”
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจพูดความจริง
ถึงภารกิจสารภาพรักของระบบจะเย้ายวนแค่ไหน เขาก็ไม่อยากทำเหมือนกับว่าหลินฉีเยว่าเป็นแค่เครื่องมือสำหรับกอบโกยผลประโยชน์
แต่ละคนมีสิทธิ์เลือกเส้นทางของตัวเอง และตอนนี้...เขาเองก็มีความรู้สึกของตัวเองแล้ว
ช่วงสองวันนี้ ภาพของเจียงเหยียนวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา
ทั้งสองหยุดเดินราวกับนัดกันไว้
หลินฉีเยว่มองเซียวหยางด้วยความสงสัย “ทำไมล่ะ?”
เซียวหยางถอนหายใจยาว “เพราะ...ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว!”
คำพูดนั้นเพิ่งหลุดออกจากปากไป รอยยิ้มของหลินฉีเยว่ก็แข็งค้างทันที
เธอจ้องเขาเขม็ง เหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนติ้ว ๆ
“อะไรนะ...”
“เซียวหยาง นายล้อฉันเล่นใช่ไหม!?”
เสียงหอบหายใจของเธอเริ่มถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
เห็นเธอทำท่าจะร้องไห้อีกรอบ เซียวหยางก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้
แต่เจ็บครั้งเดียวย่อมดีกว่าทิ้งให้ความหวังอยู่แบบนี้
“ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันพูดจริง ๆ ว่ามีคนที่ชอบแล้ว”
หลินฉีเยว่เบิกตากว้าง มือที่เกาะแขนเขาก็ออกแรงแน่นขึ้น
“อ๊า!” เซียวหยางสะดุ้ง
โอย...รู้แบบนี้ไม่ควรยอมให้เกาะแขนตั้งแต่แรก...
หลินฉีเยว่ยังจ้องเขาไม่วางตา หัวใจเต้นแรงแทบทะลุอก
เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นความรู้สึกที่แทบจะระเบิดออกมา
“งั้น...ที่นายปฏิเสธฉันครั้งก่อน ก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?”
เซียวหยางส่ายหน้า
แต่หลินฉีเยว่ก็ยังถามต่อ “ครั้งก่อนที่นายพูดว่าจะสารภาพครบร้อยครั้งเป็นการให้คำตอบกับตัวเอง...นั่นก็โกหกใช่ไหม?”
“สรุปก็คือ นายมีคนที่ชอบอยู่แล้วใช่ไหม? นายปฏิเสธฉันเพราะในใจมีคนอื่นอยู่แล้วใช่ไหม?”
น้ำเสียงของเธอเริ่มตื่นเต้นขึ้นทุกที ดวงตาไม่ละไปจากใบหน้าเขาเลย
เซียวหยางส่ายหน้าอีกครั้ง “ไม่ใช่หรอก ตอนที่ฉันปฏิเสธเธอครั้งก่อน...ฉันยังไม่ได้ชอบใครเลย”
“หา?” หลินฉีเยว่ถึงกับอึ้ง
แล้วนี่มันเพิ่งไม่กี่วันเองนะ!?
เธอยังวุ่นกับการวางแผนสารภาพรักอยู่เลย ดันโดนคนอื่นแย่งตัดหน้าไปแล้ว!?
มันจะเร็วเกินไปหน่อยไหม?
เซียวหยางเองก็ได้แต่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด
ใช่แล้ว...เพิ่งไม่กี่วันจริง ๆ...
เจียงเหยียน เธอมันปีศาจจริง ๆ...
ในใจของหลินฉีเยว่ตอนนี้ยุ่งเหยิงจนแทบจัดเรียงความคิดไม่ถูก ทั้งไม่อยากเชื่อ ทั้งตกใจ และยัง...เสียใจอยู่ลึก ๆ
ไม่ใช่เพราะถูกปฏิเสธหรอก
แต่เสียใจที่วันนั้น...เธอไม่ยอมตอบตกลงเซียวหยางไปตั้งแต่แรก
ใครจะไปคิดว่าจะมีคนมาแอบตัดหน้าซะอย่างนั้น
ตอนนี้เธอคิดแค่เรื่องเดียว
ใครกันแน่...ที่เป็นคนชิงตัดหน้าเธอ?
เธอไม่ได้ขาดความมั่นใจ ในเมื่อมาตลอดชีวิต เธอคือจุดสนใจของผู้คน มีความมั่นใจในตัวเองเต็มเปี่ยม
ใครกันนะ ที่ทำให้เธอพ่ายแพ้?
สวยกว่าเธอเหรอ? หรือว่า—
เอาเป็นว่า...ต่อให้ใครก็ตาม ก็ต้องอยากรู้แน่นอนว่าคู่แข่งของตัวเองเป็นใคร
เธอถามออกไปเสียงเรียบ “เซียวหยาง นายพาฉันไปเจอเธอคนนั้นได้ไหม?”
“เจอเธอ?” เซียวหยางถึงกับชะงัก
จะว่าไป ตอนนี้เขาเองก็อยากเจอเจียงเหยียนเหมือนกัน
แต่ปัญหาคือ...เขาไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน
รู้แค่ว่าเรียนอยู่ที่มหาลัยธุรกิจเจียงตู ชื่อเจียงเหยียน
นอกนั้น...ไม่รู้อะไรเลย
หลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ส่ายหน้า “ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน”
หลินฉีเยว่ได้ยินแล้วถึงกับงงงวย
ดูจากสีหน้าเขาก็ไม่น่าจะโกหก
แต่...ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน?
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?
หรือว่า...นายฝันถึงผู้หญิงในฝันแล้วคิดว่าเธอคือเนื้อคู่?
ถึงเธอจะเชื่อเรื่องพรหมลิขิตกับโรแมนติก แต่แบบนี้มันก็ไร้สาระไปหน่อย!
“เซียวหยาง นายจะไม่ใช่แค่พูดแบบนี้เพื่อปฏิเสธฉันหรอกใช่ไหม? ถ้าใช่ล่ะก็...ไม่ตลกเลยนะ!”
น้ำเสียงของหลินฉีเยว่เริ่มมีอารมณ์ขึ้น
ฉันอุตส่าห์สารภาพรักท่ามกลางสายตาคนมากมาย ในงานแต่งของคนอื่น!
นี่ฉันจะไม่อายบ้างเลยหรือไง!?
แต่ถ้านายอ้างว่าชอบผู้หญิงที่ไม่มีตัวตน นั่นมันเกินไปแล้วนะ!
มากเกินไปจริง ๆ!
เซียวหยางถอนหายใจเบา ๆ “ฉันไม่ได้ล้อเล่น”
เขาพอจะเดาได้ว่าเจียงเหยียนจากไปเพราะอะไร แต่เรื่องแบบนี้เขาไม่สามารถพูดกับใครได้เลย
แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่อยากเชื่อว่าไม่กี่วันมานี้ เขาจะเผลอใจไปจนหัวใจเต็มไปด้วยภาพของเจียงเหยียน
โดยเฉพาะ...เรียวขายาวในถุงน่องสีดำที่ลอยเข้ามาในหัวแบบไม่รู้ตัว
เซียวหยางสลัดความคิดนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว
ไม่ได้! ถ้าปล่อยให้ภาพนั้นวนเวียนอยู่ในหัวมากกว่านี้ คงต้องเดินไม่ตรงแน่ ๆ
เขาหันไปมองหลินฉีเยว่ด้วยสายตาอ่อนโยน แล้วพูดเสียงเบา
“ฉันรู้ว่านี่มันดูไม่มีเหตุผล แต่มันก็เป็นความรู้สึกของฉันจริง ๆ”
หลินฉีเยว่เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาเริ่มแดงก่ำ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ
“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”
เธอยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ในใจปั่นป่วนเหมือนพายุ
“แค่นายไม่ได้โกหกฉันก็พอ”
หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็เดินกันเงียบ ๆ โดยไม่มีบทสนทนาอีก
จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าโรงแรมอีกครั้ง หลินฉีเยว่ก็หยุดก้าว หันมามองเซียวหยาง
“ฉันจะไม่พยายามจีบนายอีกแล้วล่ะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “เพราะมันไม่แฟร์กับผู้หญิงคนนั้น”
เซียวหยางนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ขอบคุณนะ”
หลินฉีเยว่พ่นลมหายใจเบา ๆ เหมือนปล่อยอะไรบางอย่างจากในใจออกมา
“แต่นายจำไว้เลยนะ เซียวหยาง”
“อะไร?”
“ถ้าวันไหนนายอกหัก...ฉันยังรออยู่นะ!”
เซียวหยางหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
“เอาเถอะ ฉันจะพยายามไม่ทำให้เธอต้องรอนานขนาดนั้นหรอก”
“เชอะ!” หลินฉีเยว่เบ้ปาก แล้วก็หันหลังเดินจากไปอย่างสง่างาม
เซียวหยางยืนมองเธอเดินจากไปช้า ๆ ในใจอดรู้สึกเคารพในความเข้มแข็งของเธอไม่ได้
เขารู้ว่าหลินฉีเยว่ไม่ได้แพ้
เธอแค่เลือกจะถอยออกมาอย่างสง่างาม
แต่ใครจะไปรู้ล่ะ...ว่าในใจของเธอนั้น...ยังไม่ยอมแพ้จริง ๆ
เธอแค่รอเวลา
แค่รอให้โอกาสนั้น...กลับมาอีกครั้ง
…
วันต่อมา
เซียวหยางตื่นเช้ากว่าปกติ เขาเปิดแอปดูข่าวด้วยความเคยชิน แล้วก็พบหัวข้อหนึ่งที่กำลังเป็นกระแสร้อนแรงในโซเชียล
【เจียงตู: หญิงสาวลึกลับขับรถเฟตันแจกซองแดงให้คนเร่ร่อนในสวนสาธารณะ!?】
【“เธอสวยมาก! สวยเหมือนหลุดออกมาจากละครเลย!”】
【“รถคันนั้นไม่ธรรมดาเลยนะ!”】
【“ซองแดงที่แจกกันทั่ว ๆ ไปน่ะ? เปิดดูข้างใน...มีเช็คเงินสดอยู่!”】
【“เธอเป็นใครกันแน่?”】
…
เซียวหยางเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพประกอบข่าว
ผู้หญิงในภาพที่ถูกแอบถ่าย...ไม่ใช่ใครที่ไหน
เจียงเหยียน!
ไม่ผิดแน่นอน!
แม้จะเห็นแค่ด้านข้าง เซียวหยางก็จำได้ทันที
เฟตันที่จอดอยู่ข้างหลัง...ก็ใช่แน่ ๆ!
เขารีบเด้งตัวลุกจากเตียง คว้าเสื้อคลุมมาใส่ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์แล้วพุ่งออกจากห้อง
ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงคำเดียวที่วนไปวนมา...
“เจอแล้ว!”
หลังจากวันที่แยกจากกันในห้องพักนั่น
ในที่สุด...เขาก็เจอเธอแล้ว!
…