ตอนที่ 42: เธอเข้าใจผิดรึเปล่าเนี่ย?
งานแต่งยังคงดำเนินไป แต่เฉินเป๋ยที่เคยมั่นอกมั่นใจ ตอนนี้กลับนั่งดื่มเงียบ ๆ คนเดียว
ไม่มีใครมาเฉลิมฉลองด้วย ไม่มีใครเข้ามาคุยด้วยแม้แต่นิดเดียว
ตอนที่เขาเคยล้อเลียนเซียวหยางนั้น อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ยังมีลู่ซิงอยู่ข้าง ๆ
แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นตัวน่ารำคาญในสายตาคนอื่นไปแล้ว
หลังจากดื่มเงียบ ๆ ไปอีกสองแก้ว เฉินเป๋ยก็ทนต่อไปไม่ไหว จึงลุกขึ้นร่ำลาผู้คนก่อนจะเดินออกจากงาน
แน่นอน ไม่มีใครพูดดีกับเขาสักคน ทุกคนเพียงแค่พยักหน้าให้แบบเสียไม่ได้
เขารู้สึกได้เลยว่า พอเดินออกมาแล้ว ด้านหลังยังมีเสียงคนซุบซิบเกี่ยวกับเขาอีก...
ด้วยอารมณ์หงุดหงิด เฉินเป๋ยจึงกลับมาที่รถ
"เมาแล้วไม่ขับงั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี!"
เขารู้สึกว่าในอกเต็มไปด้วยความโกรธ อยากจะเหยียบคันเร่งให้สุด ๆ ไปเลย
แต่ก็ยังพอมีสติ เลยข่มใจขับรถไปทางย่านมหาลัย
ก็แน่ล่ะ จุดนั้นมันเหมาะจะเรียกว่าเป็น ‘บ่อปลา’ มากกว่า แค่จอดรถ BMW ไว้ตรงหน้ามหาลัย ยังไงก็ต้องมีสาวหลงมาติดกับบ้างแหละ!
"ไอ้เซียวหยางนั่นแหละตัวปัญหา วันนี้ต้องหาน้องสาวสักคนมาระบายให้หายแค้น!"
เขาสบถในใจ พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วก็ชะงัก
เอ๊ะ...นั่นมัน…
เด็กผู้หญิงคนนั้นนี่นา?
คนที่ด่าว่าหน้าตาเขาน่าเกลียดนั่นแหละ!
แล้วทำไมเดินอยู่คนเดียวล่ะ?
แล้วเซียวหยางไปไหน?
เฉินเป๋ยรีบจอดรถชิดข้างทาง ไม่ได้ลงไป แต่เฝ้าดูจากระยะไกล
“เหมือนจะร้องไห้เลย…”
“อย่าบอกนะว่า ทะเลาะกับเซียวหยาง?”
ความคิดเฉินเป๋ยเริ่มโลดแล่นขึ้นมา ถ้าใช่จริง ๆ แบบนี้โอกาสทองของเขาก็มาถึงแล้ว!
หลินฉีเยว่ที่ดูเหมือนจะร้องไห้มาได้สักพัก ถึงตอนนี้ก็ยังสะอึกสะอื้นไม่หยุด
คงเพราะดื่มไปนิดหน่อย ใบหน้าของเฉินเป๋ยจึงแดงก่ำอย่างน่ากลัว
เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่เดินตรงเข้าไปหาหลินฉีเยว่
“จะทำอะไร?” หลินฉีเยว่เริ่มรู้สึกไม่ดี ใบหน้าของเฉินเป๋ยบิดเบี้ยวจนดูเหมือนตัวร้ายจากละคร
“จะทำอะไรเหรอ?” เฉินเป๋ยหัวเราะเสียงดัง ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์
“ชอบเซียวหยางใช่ไหม? งั้นก็ลองดูสิ ว่าถ้าเขาสวมเขาอยู่จะยังหล่ออยู่ไหม!”
ทันใดนั้น เฉินเป๋ยหน้าถมึงทึง พุ่งเข้ามาหาเธอ!
“ไสหัวไปเลย!” หลินฉีเยว่รีบปัดมือเขาออก เริ่มรู้สึกตื่นตระหนก
เธอถอยหลังไป แต่ขาของเธอยังอ่อนแรง ขยับไม่ได้เลย
“ช่วยด้วย!” เธอเริ่มกลัวจริง ๆ แล้วจึงตะโกนลั่น
ถ้าเป็นปกติ บางทีเฉินเป๋ยอาจกลัวไปแล้ว
แต่ตอนนี้ ด้วยฤทธิ์เหล้าผสมกับอารมณ์ความใคร่ เขาแทบไม่แคร์อะไรอีกแล้ว ดวงตาเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย
“ไม่ต้องกลัวหรอก เธอสวยขนาดนี้ ฉันจะไม่หยาบคายหรอกน่า!”
เฉินเป๋ยหัวเราะ ก่อนจะพุ่งเข้าไปอีกครั้ง!
“ไอ้สารเลวเอ๊ย เฉินเป๋ย! บ้าไปแล้วเรอะ! คิดจะทำอะไรห๊ะ!?”
เสียงตะโกนดังลั่นจากข้างหลัง
เฉินเป๋ยยังไม่ทันหันมา ก็รู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งตัว แล้วร่างก็ลอยกระเด็นออกไป!
“เซียวหยาง!” หลินฉีเยว่ร้องเรียกอย่างดีใจ พอเห็นว่าเป็นเขาก็รู้สึกโล่งอกทันที
เฉินเป๋ยยังไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าบูดบึ้งเต็มไปด้วยความโกรธ
“เมาหนักจนสมองพังไปแล้วหรือไง?” เซียวหยางส่ายหัว แล้วหันไปพูดกับหลินฉีเยว่ “โทรแจ้งตำรวจ!”
แต่ยังไม่ทันขาดคำ เฉินเป๋ยก็พุ่งหมัดใส่ทันที
“เซียวหยาง!” หลินฉีเยว่ร้องเสียงหลง
หมัดกระแทกเข้าหน้าเซียวหยางอย่างจัง รู้สึกแสบจี๊ด
เขาโมโหขึ้นมาทันที หมุนตัวกลับไปสวนกลับทันควัน
ต้องยอมรับว่าคนเมาอย่างเฉินเป๋ยนี่ก็แรงใช่เล่น เซียวหยางโดนไปหลายหมัดแล้วเหมือนกัน
แต่สุดท้าย เซียวหยางก็จับเฉินเป๋ยกดลงกับพื้นแบบไม่ปรานี
อีกไม่นาน ตำรวจก็มาถึง
หลินฉีเยว่รีบวิ่งเข้าไปเล่าเหตุการณ์ให้ตำรวจฟัง
“พอได้แล้ว! หยุดก่อน!”
“ปล่อยมือ!”
ตำรวจเข้ามาแยกทั้งคู่ทันที พอเห็นสภาพเฉินเป๋ยที่หัวแตกเลือดอาบ แทบจำไม่ได้ว่าเป็นใคร
“โทรหาหน่วยพยาบาลก่อน!”
เซียวหยางถุยน้ำลายใส่เฉินเป๋ยก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ
“เซียวหยาง! นายไม่เป็นไรใช่ไหม!” หลินฉีเยว่กระโจนเข้ากอดเขาทันที
เขายกมือขึ้นลูบหัวเธอเบา ๆ “เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไร!” หลินฉีเยว่พูดอย่างเจ็บใจ
เรื่องทั้งหมดก็ถูกสืบสวนได้อย่างรวดเร็ว เฉินเป๋ยถูกควบคุมตัวไป และดูเหมือนจะต้องนอนโรงพยาบาลอีกพักใหญ่
ส่วนเซียวหยางกับหลินฉีเยว่ก็ถูกพาไปให้ปากคำ และมีการเปิดกล้องวงจรปิดตรวจสอบ จากนั้นจึงปล่อยทั้งคู่กลับมา
เฉินเป๋ยนอกจากจะโดนข้อหาลวนลามแล้ว ยังโดนข้อหาเมาแล้วขับอีกด้วย ตำรวจยังประสานงานกับกรมจราจรเพื่อเพิ่มบทลงโทษเข้าไปอีก ดูท่าว่า BMW คันนั้นคงได้จอดถาวร
หลินฉีเยว่ลากเซียวหยางไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลด้วยความร้อนใจ
โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก แค่แผลถลอกภายนอก
“ขอบใจนะ เซียวหยาง!” หลินฉีเยว่พูดพลางช่วยเช็ดยาให้เขา
“พูดอะไรเนี่ย ถ้าฉันไม่ทำให้เธอเสียใจ เธอก็คงไม่เจอแบบนี้หรอก ไอ้เฉินเป๋ยนั่น ไม่น่าเข้าไปยุ่งตั้งแต่แรก!”
ทันใดนั้น หลินฉีเยว่ก็กอดเขาแน่น “ขอโทษนะ เซียวหยาง เป็นความผิดฉันเองที่ไม่รับรู้ความรู้สึกของนายให้ดี!”
“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว!”
“ฉันจะพยายาม เพื่อความรักของเรา!”
เธอยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
คราวนี้เซียวหยางถึงกับอึ้งไปเลย
อะไรคือ ‘เพื่อความรักของเรา’?
เราสองคนไปมีความรักตอนไหนเนี่ย? ฉันก็พูดไปแล้วว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?
เธอเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?
แต่ในเวลานี้ หัวใจของหลินฉีเยว่กลับอบอวลไปด้วยความสุข
เธอจะจดจำทุกวินาทีของวันนี้ไว้ให้หมด ฮีโร่ช่วยสาวในยามคับขัน!
ถึงแม้มันจะดูเชย ๆ แต่มันก็ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความโกรธของเซียวหยางในตอนนั้น
เขาต้องใส่ใจฉันมากแน่ ๆ!
…