ตอนที่ 47: ความรักอันแสนต่ำต้อย

  ทางด้านข้าง นักร้องเร่ร่อนมีสีหน้าตกตะลึงเต็มที่

  เดิมทีเขาคิดว่าเซียวหยางแค่จะเล่นเพลงอะไรมั่ว ๆ สักเพลง แบบที่เคยเจอบ่อย—คนที่อยากโชว์อะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้มีนักร้องมืออาชีพคนไหนจะมาแย่งข้าวแย่งน้ำจากนักร้องข้างถนนหรอก

  แต่ทันทีที่เสียงอินโทรดังขึ้น เขาก็ถึงกับช็อกจนชาไปทั้งตัว

  ทำนองของเพลง Qing Tian นั้นเรียบง่าย เล่นด้วยกีตาร์แค่ใช้คอร์ดก็ได้แล้ว

  แต่แม้จะเป็นท่วงทำนองซ้ำไปซ้ำมา กลับฟังสบายหูอย่างน่าประหลาด

  ในที่สุด เซียวหยางก็ก้มศีรษะลง เสียงของเขาถูกขยายออกมาทางไมโครโฟน

  “ดอกไม้เหลืองเล็ก ๆ ในเรื่องเล่า”

  “ปลิวไสวมาตั้งแต่วันเกิด”

  “ชิงช้าตอนวัยเด็ก”

  “ไกวอยู่ในความทรงจำจนถึงตอนนี้”

  เสียงของเซียวหยางช่างเหมือนกับบุคลิกของเขา—ดูขี้เกียจเล็ก ๆ

  แต่กลับเข้ากับเพลงนี้ได้อย่างน่าประหลาดใจ เหมือนกับว่าแค่หยิบกีตาร์ขึ้นมาแล้วร้องแบบสบาย ๆ เท่านั้น

  ผู้คนบนถนนเริ่มหยุดเดินกันทีละคน หลายคนที่หิ้วกระเป๋าทำงาน ใส่รองเท้าส้นสูง เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปยังวันวานในวัยเรียนอีกครั้ง

  นักร้องเร่ร่อนยิ้มบาง ๆ พลางยกขวดน้ำขึ้นจิบเบา ๆ ถึงจะไม่ใช่เหล้า แต่เขากลับเหมือนนึกถึงเรื่องราวอะไรบางอย่าง

  จังหวะเพลงเบา ๆ ชวนให้รู้สึกขัดกับถนนสายนี้ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย

  และแล้ว...

  “รวย โซล โซล ซี โดว ซี ลา โซล ลา ซี ซี ซี ซี ลา ซี ลา โซล—”

  เสียงนั้นดังขึ้นมา

  นักร้องเร่ร่อนถึงกับพ่นน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไปทันที

  อะไรกันเนี่ย!? นี่ขนาดลืมเนื้อเพลงถึงขนาดร้องโน้ตออกมาเลยเหรอ!?

  แต่ในตอนนั้นเอง หลินฉีเยว่กับฉิงซวนถงกลับหลุดเข้าไปในโลกของเพลงอย่างหมดจด

  เห็นใบหน้าเซียวหยางที่เรียบเฉยราวกับน้ำ ทั้งสองก็แทบจะหายใจไม่ออกแล้ว

  หล่อมาก!

  สาว ๆ คนไหนจะไม่เคยจินตนาการถึงหนุ่มหล่อมากความสามารถ นั่งอยู่กลางลานโรงเรียน ดีดกีตาร์แล้วร้องเพลงรักให้ตัวเองฟังบ้างล่ะ?

  แม้ที่นี่จะไม่ใช่โรงเรียน แต่บรรยากาศมันกลับเข้ากันได้ดีจนน่าประหลาด

  “ฟังอินโทรแล้วเงยหน้ามองฟ้า ฉันนึกถึงกลีบดอกไม้ที่กำลังร่วงหล่น”

  “วันที่โดดเรียนเพราะเธอ”

  “วันที่ดอกไม้ร่วง”

  “ห้องเรียนห้องนั้น”

  “ทำไมฉันถึงมองไม่เห็นมันอีกแล้ว”

  “วันฝนตกที่หายไป”

  “ฉันอยากโดนฝนแบบนั้นอีกครั้ง”

  “ไม่คิดเลยว่าฉันยังเก็บความกล้าเอาไว้ได้”

  “อยากถามอีกครั้งว่า”

  “เธอจะรอฉัน หรือจะจากไป”

  ...

  เสียงที่เหมือนกับการฮัมเบา ๆ อย่างสบาย ๆ นั้น กลับสะท้อนภาพในหัวของทุกคนออกมาได้อย่างชัดเจน

  คุณรู้ไหมว่าความสุขและความเศร้าของการแอบชอบคืออะไร?

  ดอกไม้เล็ก ๆ สีเหลืองที่ปลูกไว้ในใจตั้งแต่แรกรัก ไม่ว่าจะบานหรือร่วง ก็อยากโดนฝนแบบนั้นอีกสักครั้ง

  ความกล้าที่จะรักยังอยู่เสมอ เพราะรัก จึงกล้า! เนื้อเพลงแสนเรียบง่าย

  แต่สำหรับหลินฉีเยว่กลับทำให้เห็นภาพชัดเจน

  เธอจินตนาการถึงวันที่มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งในโรงเรียนแอบมองเธอ แล้วตกหลุมรักทันที

  เขาดีใจอย่างบ้าคลั่ง พยายามหาทางเข้าใกล้เธอ

  เพื่อจะสารภาพรัก เขาโดดเรียน

  เพื่อจะสารภาพรัก เขาแอบไปห้องเรียนตามหาเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

  เพื่อจะสารภาพรัก ไม่ว่าแดดออกหรือฝนตก เขาก็ยืนรอเธออยู่ใต้หอพักทุกวัน

  ...

  ในชั่วพริบตา หลินฉีเยว่ก็หวนนึกถึงภาพการสารภาพรักของเซียวหยางในวันวาน น้ำตาเอ่อคลอจนไหลอาบแก้ม

  เพลงนี้...

  ต้องเป็นเพลงที่เขาแต่งให้ฉันแน่ ๆ!

  เธอเอามือปิดปากไว้ กลัวตัวเองจะร้องไห้ออกมาเต็มเสียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประทับใจ

  ส่วนฉิงซวนถงเองก็ซาบซึ้งใจไม่ต่างกัน

  นึกถึงชีวิตในรั้วโรงเรียนอีกครั้ง ภาพลักษณ์ของเซียวหยางในใจเธอก็ยิ่งน่าเคารพนับถือ

  ผู้คนรอบข้างต่างเงียบงัน หลายคนจมอยู่กับความทรงจำ

  บางคนกำลังจับมือคนรักแน่นขึ้น

  ในชั่วพริบตา ถนนที่เคยเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกกลับกลายเป็นเงียบสงบอย่างน่าประหลาด

  “วันที่ลมพัดแรง ฉันเคยลองจับมือเธอ”

  “แต่ฝนนั้นกลับตกหนักจนฉันมองไม่เห็นหน้าเธออีก”

  “อีกนานแค่ไหน ฉันถึงจะได้อยู่ข้างเธอ”

  ...

  “แต่สุดท้ายของเรื่อง เธอกลับพูดว่า—ลาก่อน…”

  ในวันที่ลมแรงฝนตก ถึงกล้าจะยื่นมือไปจับมือเธอ

  รักที่แอบซ่อนไว้ในใจต้องระวังราวกับเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ

  แม้ต้องเปียก แม้ต้องหนาว แม้จะได้รักเธอแค่วันเดียว แม้สุดท้ายจะต้องจากลา...

  “ความรักแบบนี้ ช่างต่ำต้อยเสียจริง” ใครบางคนพึมพำเบา ๆ

  “ก็เพราะว่ารัก เลยยอมต่ำต้อยไงล่ะ” อีกคนหนึ่งตอบกลับ

  หลินฉีเยว่ตอนนี้ร้องไห้จนพูดไม่ออก

  ใช่แล้ว... เพราะว่ารัก เลยยอมต่ำต้อย

  แม้รู้ว่าอาจจะล้มเหลวในการสารภาพ

  แม้รู้ว่าทำแบบนี้มันดูน่าสมเพช

  แต่เขาก็ยังพยายามไปถึง เก้าสิบเก้าครั้ง ต่ำต้อยจนถึงที่สุด

  นี่มันยังไม่พอที่จะพิสูจน์ว่าเขารักฉันเหรอ!?

  หลินฉีเยว่กำหมัดแน่น

  คราวนี้ ให้ฉันเป็นฝ่ายทำบ้างเถอะ!

  ถึงสุดท้ายจะต้องจากลาก็ตาม ฉันก็จะกล้าเหมือนที่เธอเคยทำเพื่อฉัน!

  ตอนนั้นเอง เซียวหยางเล่นเพลงจนจบ เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แล้วก็ยิ้มพลางยื่นกีตาร์คืนให้นักร้องเร่ร่อนที่ยังยืนอึ้งอยู่

  เขาเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเพลงที่ระบบให้มาจะเพราะขนาดนี้

  แล้วพอเสียงสุดท้ายของเขาจบลง ปรากฏว่าเสียงปรบมือก็ดังขึ้นรอบทิศทาง

  “เพราะมาก!”

  “ร้องอีกทีสิ!”

  เซียวหยางยิ้มตอบคนดูที่ตื่นเต้นกันสุด ๆ

  ร้องอีกทีเหรอ ฉันไม่ใช่นักร้องมืออาชีพสักหน่อยนะ!

  ก็แค่ทำภารกิจระบบให้เสร็จเฉย ๆ นั่นแหละ

  เสียง "ติ๊ง" ของระบบดังขึ้นในหัวของเขา ทำให้เซียวหยางรู้สึกพอใจทันที

  [ควบคุมเสียง +20]

  ในหัวของเขาทันใดนั้นก็ปรากฏความรู้มากมาย ทั้งวิธีเปล่งเสียงให้เต็มอิ่ม การออกเสียงที่ชัดถ้อยชัดคำ...

  นี่มัน... ระบบกำลังสอนฉันพูดภาษากลางอยู่เหรอ!?

  เซียวหยางกำลังจะนั่งทำความเข้าใจสิ่งที่ได้รับมาให้ดี ๆ อยู่แล้วเชียว

  แต่จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

  เขารีบยื่นมือออกไปรับด้วยสัญชาตญาณ

  คนที่โถมเข้ามาก็คือหลินฉีเยว่ที่ร้องไห้จนตาแดงช้ำไปหมด

  เธอโผเข้ามาซุกในอ้อมอกของเซียวหยาง

  เพียงไม่นาน เสื้อของเขาก็เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของเธอ

  “เป็นอะไร ใครแกล้งเธอเหรอ?” เซียวหยางตกใจนิดหน่อย

  เมื่อครู่มัวแต่ตั้งใจร้องเพลง ก็เลยไม่ได้สนใจอะไร

  ที่นี่ออกจะเป็นที่สาธารณะ ทำไมถึงมีใครมารังแกหลินฉีเยว่ได้!?

  เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่ฉิงซวนถง

  สายตานั้นมันพูดชัดเลยว่า: ใช่เธออีกแล้วใช่ไหม!?

  ฉิงซวนถงถึงกับอึ้ง: เกี่ยวอะไรกับฉันเล่า!?

  ตอนนั้นเอง หลินฉีเยว่อยู่ในอ้อมอกของเซียวหยาง กำลังสะอึกสะอื้นจนพูดไม่ชัด

  “เซียว... เซียวหยาง...”

  “ฉัน... ฉันรู้แล้ว... ว่านายคิดยังไง...”

  “ตอนนี้เลยได้ไหม... เรามาคบกันเถอะ ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน...”

  【ติ๊ง】

  【คำสารภาพของหลินฉีเยว่ (พิเศษ)】

  【ตัวเลือกหนึ่ง: ตอบรับคำสารภาพ รางวัลเสน่ห์ +3】

  【ตัวเลือกสอง: ปฏิเสธคำสารภาพ รางวัลเสน่ห์ +10】

  (จบตอน)

ตอนที่ 48: ความเคยชินเก่า ๆ

  “อะไรนะ! สารภาพรักอีกแล้วเหรอ!”

  “แถมยังเป็นภารกิจพิเศษอีก?”

  เซียวหยางถึงกับหน้าดำเป็นเส้น เขาคิดในใจว่าเพลงรักนี้มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?

  ไหนว่าเข้าใจความรู้สึกของฉันแล้วไง ความรู้สึกอะไรของฉันกันล่ะ!

  ฉันก็แค่ทำภารกิจระบบเฉย ๆ เองนะ! เธออย่ามโนไปเองอีกแล้วสิ!

  แต่พอเห็นหลินฉีเยว่ร้องไห้แบบนั้น เซียวหยางก็เริ่มใจอ่อน

  เขายังคงใช้วิธีเดิม ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้ระบบจัดการปฏิเสธโดยอัตโนมัติไปก็แล้วกัน

  เซียวหยางยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็ก ๆ ของหลินฉีเยว่าเบา ๆ พลางหัวเราะ “พอแล้ว ไม่ต้องร้องแล้ว ที่นี่มีคนเยอะนะ!”

  “อื้ม...” หลินฉีเยว่ายังสะอึกสะอื้นเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

  ผู้คนรอบข้างต่างพากันอิจฉาตาร้อนกันยกใหญ่

  “นั่นแหละ นางเอกของเพลงรักแน่ ๆ!”

  “สุดท้ายก็ไม่ได้บอกลาแฮะ!”

  “แต่งเรื่องชัด ๆ ฉันแค่ไปทำงาน ยังต้องมาโดนยัดเยียดอาหารหมาอีกแล้ว!”

  “น่าอิจฉาว่ะ ถ้าฉันร้องเพลงเพราะแบบนั้นได้บ้าง สาวในฝันคงไม่ปฏิเสธฉันหรอก!”

  เสียงซุบซิบเหล่านั้นทำให้หลินฉีเยว่าเขินยิ่งกว่าเดิม เธอก้มหน้ามุดลงอกเซียวหยาง ไม่คิดจะโผล่หัวขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ

  เซียวหยางก็ไม่เร่งอะไร ค่อย ๆ ลูบหัวเธอแล้วปลอบเบา ๆ

  ไกลออกไปหน่อย ฉิงซวนถงที่ยืนมองอยู่ก็แทบจะพ่นไฟจากตา เธอยืนเท้าสะเอว มองสองคนนั้นตาขวาง

  เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนก็ค่อย ๆ แยกย้ายกันไปทำงาน

  นักร้องเร่ร่อนคนนั้นเดินเข้ามาหา

  “คุณครับ เพลงคุณเพราะมากเลย คนร้องก็ร้องดีสุด ๆ!”

  “ขอบคุณครับ” เซียวหยางยิ้มรับคำชม

  “เอ่อ... ผมขออะไรคุณสักอย่างได้ไหมครับ?” ชายคนนั้นพูดแบบลังเลนิด ๆ

  “ว่ามาเลย”

  “คือ... ผมชอบเพลงคุณมาก อยากขออนุญาตเอาไปร้องได้ไหมครับ?”

  พอพูดจบ เขาก็ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วรีบพูดต่อ “ผมรู้ว่ามาร้องเพลงคุณตรงนี้มันอาจจะเสียมารยาท แต่ผมชอบเพลงนี้จริง ๆ อยากร้องให้คนอื่นฟังบ้าง...”

  “ไม่เป็นไร ร้องเลย!” เซียวหยางตอบอย่างใจกว้าง ในเมื่อมันเป็นเพลงที่ระบบให้มา จะไปหวงทำไม

  กลับรู้สึกประทับใจด้วยซ้ำ ที่อีกฝ่ายยังใส่ใจเรื่องลิขสิทธิ์ขนาดนี้

  “ขอบคุณมากครับ!”

  ชายคนนั้นยื่นนามบัตรให้ “ผมชื่อจางหรงครับ!”

  “คุณชื่อ...”

  เขาอยากรู้ชื่อของเซียวหยาง

  เห็นอีกฝ่ายไม่ตอบ จางหรงเลยรีบบอก “ขอโทษครับ คือเพราะเพลงนี้เป็นของคุณ ผมจะเอาไปคัฟเวอร์ก็ต้องระบุว่าเป็นเพลงของคุณครับ เลยต้องถามให้แน่ใจ”

  เซียวหยางพยักหน้า “ผมชื่อเซียวหยาง”

  “โอเค ผมจำไว้แล้วครับ!”

  เซียวหยางพูดจบก็หันหลังจะไป

  แต่หลินฉีเยว่รีบปล่อยแขนเซียวหยางแล้วหันไปถามจางหรงทันที “คุณมีไฟล์เสียงตอนที่เซียวหยางร้องไว้ไหมคะ?”

  “มีครับ ผมเปิดระบบบันทึกเสียงไว้ตอนร้องเพลงอยู่แล้ว”

  “งั้นรบกวนก็อปให้ฉันทีนะคะ ฉันอยากได้ไฟล์ที่เซียวหยางร้องเมื่อกี้!”

  “ได้เลยครับ!” จางหรงรีบหันไปเปิดคอมฯ

  แล้วจู่ ๆ ฉิงซวนถงก็พุ่งเข้ามา “ฉันก็เอาด้วย!”

  “......”

  เมื่อได้ไฟล์เสียงแล้ว ทั้งสองสาวก็รีบเอาโทรศัพท์แนบหูทันที

  เสียงร้องของเซียวหยางค่อย ๆ ลอยออกมาจากลำโพง

  ต้องยอมรับว่าอุปกรณ์ของจางหรงคุณภาพดีจริง เสียงรบกวนรอบข้างแทบไม่มี เหลือแค่เสียงร้องใส ๆ ของเซียวหยาง

  สองสาวต่างยิ้มหวานแล้วหันไปมองเซียวหยาง

  “ไปซื้อหูฟังกันเถอะ!”

  พูดพร้อมกันแบบเป๊ะ ๆ

  “หึ...” ตามมาด้วย... คนละข้างแขนอีกแล้ว...

  เซียวหยางถึงกับชา!

  ตอนที่เจียงเหยียนยังอยู่ แขนเขาก็ไม่เคยเป็นของตัวเอง

  ตอนนี้เจียงเหยียนไม่อยู่แล้ว แขนก็ยังไม่เป็นของเขาอยู่ดี!

  ทั้งสองสาวไม่มีใครหันไปมองกัน แต่กลับซบลงบนไหล่ของเซียวหยางเหมือนกันเป๊ะ

  สายตาอิจฉาทั่วสารทิศพุ่งใส่เซียวหยางอีกระลอก

  “บ้าเอ๊ย!”

  “ฉันนึกว่าเขาเป็นเจ้าชายเพลงรักผู้มุ่งมั่น ที่แท้...”

  “แค่คนหนึ่งก็เทพแล้ว นี่มีสอง! นี่มันฝันหรือเปล่า!”

  “ไม่ได้ละ กลับบ้านต้องฝึกร้องเพลงบ้างแล้ว! การหาแฟนด้วยเสียงนี่มันเจ๋งจริง!”

  ดีที่เซียวหยางเริ่มชินแล้ว

  ชินกับสายตาอิจฉาริษยาเหล่านั้น

  แล้วก็ชินกับความจริงที่ว่า... แขนไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไปแล้ว

  “เซียวหยาง นายหล่อมากเลยอะ!” หลินฉีเยว่พูดด้วยแววตาเคลิบเคลิ้ม

  “ต้องให้เธอพูดด้วยเหรอ!” ฉิงซวนถงพ่นลมหายใจ พลางพูดต่อ “เซียวหยาง เพลงนี้เธอแต่งเองเหรอ เพราะมากเลยนะ!”

  “แน่นอนสิ เซียวหยาง เพลงนี้แต่งให้ฉันใช่ไหมล่ะ!” หลินฉีเยว่พูดยิ้ม ๆ

  คงเพราะร้องไห้หนักไปหน่อย ใบหน้าของเธอยังแดงระเรื่อ ดูแล้วน่าเอ็นดูสุด ๆ

  “ก็ถือว่าใช่ละกัน...” เซียวหยางที่กำลังตอบคำถามของฉิงซวนถงดันพลาดท่าไปหน่อย ไม่ได้สังเกตคำพูดของหลินฉีเยว่เลยตอบแบบลวก ๆ

  ยังไงเพลงนี้ก็มาจากระบบอยู่แล้ว ไม่ได้มีอยู่ในโลกนี้ด้วยซ้ำ เขาเลยถือว่าแต่งเองก็แล้วกัน

  เนื้อเพลงก็ไม่ยาก ทำนองก็เข้าใจง่าย คิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร

  “จริงด้วย!” หลินฉีเยว่ถึงจะเดาไว้แล้ว แต่พอได้ยินเซียวหยางพูดแบบนั้น เธอก็อดตื่นเต้นไม่ได้

  เซียวหยาง: ???

  อะไรเนี่ย?

  ฉันไปพูดอะไรเข้า!?

  หลังจากซื้อหูฟังเสร็จ ทั้งสองสาวก็ดูจะเงียบลงไปมาก

  แน่นอนว่า คนจ่ายเงินก็คือเซียวหยาง

  หลินฉีเยว่เลือกหูฟังสีชมพู ดูเข้ากับบุคลิกเธออย่างพอดี

  นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่เธอได้รับจากเซียวหยางเลยนะ

  ถึงแม้ก่อนหน้านี้เซียวหยางจะเคยให้ของขวัญเธอมาก่อนแล้วก็เถอะ

  แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอยอมรับมัน

  เธอค่อย ๆ จัดสายหูฟังให้เรียบร้อย แล้วเสียบมันเข้าไปในหูอย่างเบามือ

  ทันทีที่เสียงเพลงดังขึ้น เธอรู้สึกราวกับเซียวหยางกำลังร้องเพลงอยู่ข้าง ๆ หู

  น้ำเสียงนุ่มนวลทำให้เธอยิ้มอย่างมีความสุข

  ส่วนฉิงซวนถงเลือกหูฟังสีน้ำเงิน

  เธอไม่ได้พิถีพิถันเหมือนหลินฉีเยว่ แค่เสียบสายเข้าหูฟังแล้วก็เงียบไป ฟังเพลงอย่างสงบ

  สองสาวต่างคนต่างฟังเพลง ส่วนเซียวหยางก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ยังไงก็ดีกว่ามายืนคุยจ้ออยู่ข้างหูเขาตลอดเวลาแหละนะ

  แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

  ทั้งสามคนนั่งอยู่ที่ม้านั่งข้างถนนด้วยกัน

  ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป เหมือนว่าทางฝั่งลู่ซิงจะจัดการธุระเสร็จแล้ว เขาโทรมาหาเซียวหยาง

  เสียงในโทรศัพท์เต็มไปด้วยความหงุดหงิด ดูเหมือนขั้นตอนลาออกจะไม่ราบรื่นนัก

  แต่สุดท้ายก็ดูจะเรียบร้อยดี แค่ว่ากระบวนการมันน่าจะขัดอกขัดใจอยู่ไม่น้อย

  จบตอน