ตอนที่ 46: งั้นเธอช่วยฉันจีบเซียวหยางหน่อยได้ไหม?

  “เซียวหยาง นายสารภาพรักกับเธอไปสามครั้งจริง ๆ เหรอเนี่ย!?” ฉิงซวนถงพูดด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

  เซียวหยางพยักหน้า แม้ว่าจะเป็นภารกิจจากระบบ แต่เรื่องแค่นี้ทั้งโรงเรียนก็รู้กันหมดแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังอะไรอีก

  พอได้ยินคำตอบชัดเจน ฉิงซวนถงถึงกับยืนอึ้ง

  ไอ้หมอนี่ดันไปสารภาพรักกับเขาตั้งสามครั้ง!

  พอหันไปมองก็เห็นหลินฉีเยว่ทำหน้าท่าทางเย่อหยิ่งสุด ๆ

  แน่นอนว่า รอบนี้เธอชนะ

  คำพูดใด ๆ ก็ไร้ความหมายเมื่อเทียบกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

  พอเห็นหลินฉีเยว่หน้าตาเบิกบาน ฉิงซวนถงถึงกับทำหน้าไม่พอใจทันที “แสดงว่านายมีแฟนแล้วน่ะสิ!”

  เซียวหยางส่ายหน้า บอกตามตรงว่า “เธอไม่รับรักน่ะ”

  คำพูดนี้ทำเอาฉิงซวนถงยืนงงอีกรอบ

  อะไรนะ!?

  ไม่รับรัก!?

  งั้นแสดงว่าไม่ใช่คู่แข่งด้วยซ้ำ!?

  งั้นเธอมาที่นี่ทำไมเนี่ย!?

  สีหน้าฉิงซวนถงพลันเปลี่ยนเป็นร่าเริงสุด ๆ ก่อนจะหันไปมองหลินฉีเยว่แล้วยิ้มพูดว่า “ขอโทษทีนะ เข้าใจผิดน่ะ นึกว่าเธอกำลังจีบเซียวหยางอยู่ซะอีก!”

  “……” หลินฉีเยว่ยืนงงอยู่ตรงนั้น

  จากนั้นฉิงซวนถงก็ยื่นมือออกไปยิ้มพลางพูดว่า “ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อฉิงซวนถง เป็นเพื่อนสมัยมัธยมของเซียวหยาง!”

  หลินฉีเยว่ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ จึงได้แต่ยื่นมือไปจับแล้วตอบกลับไปว่า “สวัสดี ฉันชื่อหลินฉีเยว่”

  “โอเค งั้นเราก็ถือว่ารู้จักกันแล้ว เป็นเพื่อนกันแล้วด้วย”

  “หะ?” หลินฉีเยว่ยืนเหวออยู่กับที่

  อะไรกัน อยู่ดี ๆ ก็เป็นเพื่อนแล้วเหรอ?

  เราไม่ใช่คู่แข่งความรักกันเหรอ!?

  ทันใดนั้นฉิงซวนถงก็ยิ้มพูดว่า “ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกันแล้ว เธอช่วยฉันหน่อยได้ไหม”

  “ช่วยฉันจีบเซียวหยางที!”

  พูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นทำท่าคิดพร้อมกับว่า “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเซียวหยางจะชอบผู้หญิงแบบเธอ งั้นเธอสอนฉันหน่อยสิว่า ทำยังไงให้เซียวหยางมาชอบแบบเธอบ้าง!”

  น้ำเสียงดังชัดเจนมาก

  เซียวหยางที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเต็มสองหู ถึงกับหน้าเต็มไปด้วยเส้นขีด

  นี่มันอะไรเนี่ย มายืนข้าง ๆ ฉันแล้วบอกให้คนอื่นช่วยจีบฉัน?

  ตรรกะไหนกันวะ!?

  หลินฉีเยว่ถึงกับช็อกไปเลย

  ???

  ยัยฉิงซวนถงนี่พูดจริงเหรอ ให้ฉันช่วยเธอจีบเซียวหยาง!?

  ฉันหูฝาดไปเอง หรือว่าเธอไม่ปกติกันแน่!?

  พูดกันตามตรง ทั้งสองคนต่างก็งงกับตรรกะของฉิงซวนถง มันบ้าเกินไปแล้ว

  พอเห็นว่าหลินฉีเยว่ยังไม่ตอบ ฉิงซวนถงก็ถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “ทำไมล่ะ ไม่ได้เหรอ?”

  “แน่นอนว่าไม่ได้อยู่แล้ว!” เซียวหยางกับหลินฉีเยว่พูดพร้อมกัน

  ในมุมของเซียวหยาง หมายถึงตัวเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉิงซวนถงอยู่แล้ว จะให้ยื้อกันไปเพื่ออะไร

  แต่ในมุมของหลินฉีเยว่ มันยิ่งชัดเจนกว่าอีก—ก็ฉันยังจีบอยู่เลย เธอจะให้ฉันช่วยจีบให้คนอื่นเนี่ยนะ? มีใครเขาช่วยคู่แข่งจีบคนที่ตัวเองชอบไหม!?

  แต่ว่าพอได้ยินคำตอบของเซียวหยาง หลินฉีเยว่กลับแอบดีใจอยู่ไม่น้อย

  ดูท่าเซียวหยางจะชอบเธอจริง ๆ สินะ ส่วนฉิงซวนถงนั่นแค่แอบรักข้างเดียว แถมยังจีบไม่ติดอีกต่างหาก

  ไม่นานนัก เซียวหยางก็ขับรถมาถึงย่าน “เซ็นจูรี่พลาซ่า”

  ลู่ซิงอาศัยอยู่แถวนี้ เพราะเคยทำงานอยู่ใกล้ ๆ ก็เลยเช่าห้องพักแถวนี้ไว้

  ไหน ๆ วันนี้ก็จะกลับเจียงตูอยู่แล้ว ก็ต้องแวะมารับเขาด้วย

  ก่อนหน้านี้ก็คุยกันไว้แล้ว พอลู่ซิงจัดการเรื่องลาออกเสร็จ ก็จะไปพร้อมกันเลย

  แถวเซ็นจูรี่พลาซ่านี้ก็ถือว่าอยู่ในย่านกลางเมือง ตอนกลางวันแบบนี้คนค่อนข้างเยอะ

  ดูท่าจะต้องรออีกสักพัก เซียวหยางเลยหาที่จอดรถก่อน จากนั้นก็ลงรถบอกว่าจะเดินเล่นรอ

  สองสาวก็ไม่มีความเห็นอะไรอยู่แล้ว เดิมทีก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร ได้เดินเล่นกับเซียวหยางยิ่งดีใหญ่

  ขณะนั้น เสียงเพลงทุ้มต่ำลอยมาตามถนน เห็นชายเร่ร่อนคนหนึ่งถือกีตาร์ร้องเพลงอยู่ริมทาง คนเริ่มรุมล้อมพอสมควร

  นักร้องเร่ร่อนแบบนี้ไม่ใช่ว่าจะหายากอะไร ทำแบบนี้เพื่อหาเลี้ยงชีวิต ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

  เซียวหยางไม่ได้สนใจเท่าไหร่ กลับเป็นฉิงซวนถงที่ตาวาวขึ้นมา “เซียวหยาง งั้นนายไปร้องเพลงให้ฟังหน่อยสิ!”

  “ร้องเพลง?” เซียวหยางส่ายหน้า

  นี่เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย...

  “ไปเถอะน่า ฉันอยากฟังนายร้องเพลง นายจำได้ไหม ตอนงานเลี้ยงรุ่นมัธยม นายก็ร้องเพลงไง เพราะจะตาย!” ฉิงซวนถงพูดพลางนึกถึงความหลัง

  “……” เซียวหยางเองก็พอจะจำได้ มันเป็นงานเลี้ยงตอน ม.5 เคยจัดประกวดนักร้องสิบอันดับด้วย แต่เขาไม่ใช่พวกนักร้องจริงจังอะไร แค่ร่วมแจมเล่น ๆ เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าฉิงซวนถงจะจำได้แม่นขนาดนี้

  พอหลินฉีเยว่ได้ยินก็สนใจขึ้นมาทันที

  เซียวหยางร้องเพลงได้ด้วยเหรอ!?

  ใครจะไม่อยากฟังคนที่ตัวเองชอบร้องเพลงล่ะ? เธอเลยรีบสนับสนุนทันที “เซียวหยาง ฉันยังไม่เคยได้ยินนายร้องเพลงเลยนะ!”

  ฉิงซวนถงยิ่งดีใจใหญ่ เขย่าแขนเซียวหยางไปมาพลางอ้อน “ไปน้า～”

  “ไม่เอาหรอก คนเยอะแยะขนาดนี้ ฉันก็ยังต้องรักษาฟอร์มอยู่บ้างนะ……” เซียวหยางปฏิเสธ

  ทันใดนั้น เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นในหัว

  【ภารกิจใหม่: เส้นทางสู่เทพแห่งเสียงเพลงของชายหนุ่มคุณภาพ】

  【ตัวเลือกที่หนึ่ง: รับภารกิจ ร้องเพลงต่อหน้าฝูงชน รางวัล: ควบคุมเสียง +20】

  【ตัวเลือกที่สอง: ปฏิเสธภารกิจ รางวัล: ควบคุมเสียง +2】

  เซียวหยางชะงักเล็กน้อย มองสองสาวตรงหน้า นี่พวกเธอเป็น NPC ของระบบเหรอ? ถึงได้จังหวะปล่อยภารกิจเป๊ะขนาดนี้!

  เขาหันไปมองนักร้องเร่ร่อนที่กำลังร้องเพลงอย่างตั้งใจ แล้วก็มองภารกิจอีกครั้ง

  ความสามารถควบคุมเสียง... จะมีประโยชน์อะไรไหมนะ หรือมันจะช่วยเปลี่ยนเสียงได้?

  ลองดูหน่อยก็ไม่เสียหาย อย่างมากก็แค่หน้าแตก

  “ก็ได้!” เซียวหยางพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปใกล้นักร้องเร่ร่อน ใช้มือถือสแกน QR Code ที่ลำโพงข้าง ๆ

  ใช่แล้ว สมัยนี้แม้แต่คนเร่ร่อนร้องเพลงยังทันสมัย

  ไม่มีเงินสด? ไม่เป็นไร แค่สแกนโอน

  เซียวหยางโอนให้พันหยวน แล้วก็โชว์ยอดให้ดู

  “ขอบคุณครับ!” นักร้องเร่ร่อนเอ่ยขอบคุณ แล้วเบิกตากว้างเมื่อเห็นยอดเงิน โอ้โห เยอะขนาดนี้!?

  เอาจริง ๆ แบบนี้ถือว่าหายาก ในหนึ่งวันปกติได้ซักสองสามร้อยก็ถือว่าดีมากแล้ว อยู่ดี ๆ โดนโอนพันหนึ่ง แบบนี้มันผู้มีพระคุณชัด ๆ!

  “ผมขอยืมเวทีคุณร้องเพลงได้ไหมครับ?” เซียวหยางยิ้มถาม

  “ได้สิ ได้แน่นอน!” อีกฝ่ายยิ้มจนแก้มปริ

  เซียวหยางก็ไม่เกรงใจอะไร รับกีตาร์มานั่งลง

  ปลายนิ้วยาวเรียวสะกดสายกีตาร์ เสียงท่วงทำนองเรียบง่ายแต่จับใจค่อย ๆ ก้องขึ้น

  “เพราะจังเลยอะ! เซียวหยางเล่นกีตาร์ได้ด้วยเหรอ!” หลินฉีเยว่ตาเป็นประกาย คล้ายในดวงตาจะมีแค่เซียวหยางคนเดียว

  ส่วนฉิงซวนถงก็เบิกตากว้าง “ฉันไม่เคยได้ยินเพลงนี้เลยนะ!”

  ทำนองเรียบง่ายมาก แต่กลับทำให้คนที่เดินผ่านไปมาหยุดฟังโดยไม่รู้ตัว

  “เพลงนี้ คุณเคยได้ยินไหม?”

  “ไม่เลย แต่ทำนองนี่มัน…”

  พูดก็พูดเถอะ เซียวหยางเองก็ไม่รู้ว่าเพลงนี้คือเพลงอะไร ตอนที่รับกีตาร์มา เขาตั้งใจจะเล่นเพลงที่ตัวเองรู้จัก แต่จู่ ๆ เพลงนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว

  แน่นอนว่าต้องเป็นฝีมือของระบบ

  《Qing Tian》/โจวเจี๋ยหลุน

  โจวเจี๋ยหลุนคือใคร? เซียวหยางหน้าเหวอไปแวบหนึ่ง

  ช่างเถอะ เล่นไปตามที่ผุดขึ้นมาก็แล้วกัน

  (จบตอน)