ตอนที่ 49: เส้นทางสู่ความเป็นมหาเศรษฐีคุณภาพ

  ลู่ซิงมาถึงอย่างรวดเร็ว ปากก็บ่นไปตลอดทาง

  แต่พอเห็นว่าข้างกายเซียวหยางมีทั้งฉิงซวนถงและหลินฉีเยว่ ใบหน้าของเขาก็รีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เป็นมิตรทันที

  ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าสองสาวนั้นสนใจเซียวหยาง แต่ผู้ชายที่ไหนบ้างจะไม่พยายามแสดงความใจกว้างเวลามีสาวสวยอยู่ใกล้ ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเธอสวยแบบนี้

  คราวนี้พอเปิดประตูรถ

  “ฉันจะนั่งข้างหน้า!” หลินฉีเยว่พูดพลางนั่งลงอย่างสบายใจเฉิบ

  เธอเข้าใจแล้วว่าไม่มีประโยชน์จะไปแข่งกับฉิงซวนถงเรื่องพวกนี้ เพราะอีกฝ่ายหน้าด้านเกินจะเทียบไหว

  “ได้สิ เธอนั่งเถอะ” เซียวหยางพยักหน้า

  ลู่ซิงรับกุญแจรถแล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ

  หลินฉีเยว่: ???

  ส่วนฉิงซวนถงกลับหัวเราะคิกคักอย่างร่าเริง แล้วยังเปิดประตูอย่างสุภาพเหมือนสุภาพบุรุษ

  “เชิญครับ เซียวหยาง~”

  พูดจบยังไม่ลืมหันไปมองหลินฉีเยว่ด้วยสายตาเหนือชั้น

  ไม่คิดใช่ไหมล่ะ!?

  เซียวหยางหัวเราะแล้วก้าวขึ้นรถ ฉิงซวนถงก็ตามมานั่งติด ๆ

  แต่รถยังไม่ทันออก หลินฉีเยว่ก็เปิดประตูอีกครั้ง แล้วเบียดเข้ามานั่งตรงกลางทันที

  เซียวหยางมองหน้าทั้งสองคนอย่างจนปัญญา

  “หลินฉีเยว่ เธอจะเอายังไงเนี่ย ไม่เห็นเหรอว่ามันแคบ!” ฉิงซวนถงเหลือบตามองเธออย่างไม่พอใจ แต่ก็ยังขยับตัวให้พื้นที่นิดหน่อย

  “ฉันชอบนั่งเบียด ๆ ทำไมเหรอ ถ้าไม่ชอบก็ย้ายไปนั่งหน้าสิ” หลินฉีเยว่สวนกลับแบบไม่ยอมแพ้

  “เชิญพวกเธอเบียดกันให้พอเลย!” ลู่ซิงถอนหายใจอย่างอิจฉาขณะสตาร์ทรถ

  จากเมือง JM กลับไปยังเจียงตูไม่ได้ไกลนัก ระหว่างทางสองสาวเถียงกันได้พักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มหาวแล้วก็หลับไป

  วันนี้พวกเธอตื่นเช้า เลยเริ่มง่วงแบบห้ามไม่ได้

  แล้วก็พากันเอนตัวหลับลงบนไหล่ของเซียวหยาง เพลง “วันฟ้าใส” ที่เขาร้องไว้ก็ยังเปิดอยู่ในหูฟังซ้ำไปซ้ำมาแบบไม่รู้จบ

  อีกด้าน เซียวหยางเริ่มคุยกับลู่ซิง

  “เฮ้ เซียว ฉันไปอยู่ที่นั่นต้องทำอะไรบ้างล่ะ แค่ขับรถเหรอ? นายก็แค่นักศึกษาคนหนึ่ง จะมีโอกาสได้ใช้รถบ่อยแค่ไหนกัน?”

  เซียวหยางฟังแล้วก็เห็นด้วยอยู่ไม่น้อย

  ลู่ซิงเป็นคนซื่อ ถ้าให้เขาขับรถทั้งวันแบบไร้จุดหมายแล้วจ่ายเงินให้ ก็คงทำให้เจ้าตัวรู้สึกไม่ดีเหมือนกัน

  อีกอย่าง ใครจะอยากเป็นแค่คนขับรถไปตลอดล่ะ?

  เซียวหยางส่ายหน้า “เดี๋ยวฉันคิดดูก่อน”

  แล้วเขาก็ถามกลับ “ช่วงสองสามปีนี้นายทำอะไรมาบ้าง?”

  “ตอนเพิ่งจบใหม่ ๆ ฉันเป็นช่างซ่อมรถอยู่พักหนึ่ง เรียนงานจากช่างเก่า ๆ”

  “หลังจากนั้นก็ลองทำงานขายบ้าน ขายรถ เป็นนายหน้าอสังหาฯ ให้เช่าห้องพัก อะไรก็ลองหมดแล้ว…” ลู่ซิงพูดอย่างเหนื่อยใจ

  ใครจะไม่อยากประสบความสำเร็จบ้างล่ะ? แต่จบมาน้อย วิชาก็ไม่ได้สูงส่ง จะให้ไปเป็นผู้บริหารที่ไหนกัน

  สุดท้ายเห็นว่างานพวกนี้ไม่ต้องใช้วุฒิสูงมาก ก็เลยลงมือทำ

  วนเวียนไปมาก็ทำงานมาหลายอย่าง แต่ก็ไม่เคยมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

  “แล้วเซียว นายหาเงินได้ตั้งเยอะนี่ ไปทำอะไรมาเนี่ย?”

  “อย่าบอกนะว่าไปทำอะไรผิดกฎหมายมา?” ลู่ซิงพูดขึ้นทันที

  “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันแนะนำให้หยุดเถอะ…”

  “ฉันดูเหมือนเป็นคนแบบนั้นเหรอ?” เซียวหยางส่ายหน้าอย่างปลงตก

  ลู่ซิงรู้จักเซียวหยางดีอยู่แล้ว ก็แค่พูดไปอย่างนั้น

  แต่เซียวหยางกลับเก็บเอามาคิดจริงจัง

  เงินที่ระบบให้มาก็เข้ามาทางปกติ ไม่มีอะไรผิดปกติในสายตาธนาคาร

  แต่ถ้ามีคนมาถามแบบลู่ซิง เขาจะตอบยังไงดีล่ะ?

  ปัญหานี้ชวนปวดหัวจริง ๆ

  หรือจะไปทำธุรกิจจริง ๆ ซะเลย?

  เขานั่งคิดอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้น เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นในหัว

  【ภารกิจใหม่: เส้นทางสู่ความเป็นมหาเศรษฐีคุณภาพ】

  【ใช้ทรัพย์สินปัจจุบันทำกำไร 5 ล้านหยวน รางวัล: แผนผังการพัฒนาเมืองเจียงตูในปีหน้า】

  “ให้ฉันหาเงินเองจริง ๆ เหรอเนี่ย?” เซียวหยางตกใจพอสมควร

  ภารกิจโผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยนะ!

  ฉันมีระบบทั้งที ยังจะให้ฉันลงแรงทำงานอีกเหรอ!?

  แต่ก็เอาเถอะ ลองทำดูก็ไม่เสียหาย แบบนี้จะได้ไม่ต้องโกหกใคร

  แต่ปัญหาคือ… จะเริ่มจากตรงไหนดี?

  เซียวหยางเริ่มเครียด เขาเรียนเศรษฐศาสตร์มา แต่คนที่เรียนสายนี้ก็รู้กันดีว่า—เรียนแบบผิวเผินทุกอย่าง แต่ลึกจริงไม่มีสักเรื่อง

  คนอื่นเรียนการเงิน เรียนบัญชี ก็ยังเอาไปต่อยอดได้

  แต่เศรษฐศาสตร์ เรียนทุกอย่างนิด ๆ หน่อย ๆ สุดท้ายคือไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรเลย

  ดังนั้น จะเอาจากวิชาที่เรียนมาก็คงยาก…

  เส้นทางจาก JM ไปเจียงตูกินเวลาแค่ราวสองชั่วโมง ในระหว่างทางนั้น เซียวหยางก็ครุ่นคิดเรื่องนี้ไม่หยุด

  กระทั่งเข้าสู่เขตเมืองเจียงตู เซียวหยางก็เหมือนเพิ่งได้สติ

  “ไปส่งเธอสองคนที่มหาลัยก่อนละกัน” เขาพูด “ฉิงซวนถงเรียนที่ไหนนะ?”

  “วิทยาลัยแพทย์ มหาวิทยาลัยเจียงตู!” ลู่ซิงตอบ แล้วก็ถามกลับทันที “เดี๋ยว นี่คบกันขนาดนี้แล้ว นายยังไม่รู้ว่าเธอเรียนที่ไหนอีกเหรอ?”

  เซียวหยางยิ้มแห้ง เขาไม่เคยสนใจว่าใครสอบติดที่ไหน โดยเฉพาะพวกสาวสวยสายเย็นชาสมัยมัธยมอย่างฉิงซวนถง—ตอนนั้นเขาคิดว่าพวกเขาอยู่กันคนละโลกเลยด้วยซ้ำ

  ใครจะคิดว่าเธอจะเปลี่ยนไปขนาดนี้…

  “งั้นไปวิทยาลัยแพทย์ก็แล้วกัน ถือว่ายังอยู่ในเส้นทางเดียวกัน”

  เซียวหยางเรียนอยู่ในโซนมหาลัยอยู่แล้ว มหาลัยส่วนใหญ่ของเจียงตูก็รวมกันอยู่ในเขตนั้น ดังนั้นจึงไม่ต้องอ้อมทางมาก

  ลู่ซิงไม่คุ้นทางในเจียงตู จึงเปิด GPS แล้วขับตาม

  “ก็แค่นี้ ยังจะเรียกตัวเองว่าเทพธิดาอีกเหรอ?”

  เขาถอนหายใจ หลินฉีเยว่ยังพอว่า แต่ฉิงซวนถงนี่สิ หลับแล้วยังน้ำลายไหลเลอะไหล่คนอื่นอีก!

  ดูไหล่ฝั่งซ้ายของเซียวหยางที่เปียกชุ่มไปหมด เจ้าตัวก็ทำหน้ารังเกียจสุด ๆ

  ไม่นานก็ถึงวิทยาลัยแพทย์

  เซียวหยางรีบปลุกฉิงซวนถง

  “ถึงแล้ว!”

  ฉิงซวนถงลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย หน้าตาเหม่อลอย

  “ถึงแล้วเหรอ…” เธอเช็ดรอยแดงบนหน้า แล้วเพิ่งเห็นคราบน้ำลายที่เปื้อนเต็มไหล่ของเซียวหยาง

  หน้าเธอขึ้นสีทันที แดงระเรื่อไปหมด แต่กลับดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

  เซียวหยางยื่นทิชชู่ให้พลางทำหน้าเอือม “รีบลงไปเลย ฉันเพิ่งซื้อนะเสื้อตัวนี้!”

  “เหะ ๆ เสื้อที่เจียงเหยียนซื้อให้ใช่ไหมล่ะ~” ฉิงซวนถงหัวเราะคิกคัก

  “ไป ๆ ๆ!” เซียวหยางเช็ดไหล่พลางบ่น

  “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวครั้งหน้าฉันซื้อให้ใหม่~”

  เธอเปิดประตูรถเตรียมลง แล้วจู่ ๆ ก็หันหน้ากลับมา

  จุ๊บ!

  ยังไม่ทันที่เซียวหยางจะตั้งตัว ริมฝีปากแดงระเรื่อก็ประทับลงบนแก้มเขา ทิ้งรอยไว้หนึ่งจุด

  “ฉิงซวนถง! เธอมันบ้า!” เซียวหยางรีบเช็ดหน้า

  แต่เธอกลับหัวเราะอย่างสดใส “อย่าลืมมาหาฉันนะ!”

  “เออ ๆ ไปเลย!”

  ขณะนั้น ด้านหน้าโรงเรียนมีคนพลุกพล่านอยู่ไม่น้อย หลายคนรู้จักฉิงซวนถงในฐานะดาวเด่นประจำคณะ

  พอเห็นเธอลงมาจากรถ บรรยากาศก็เงียบไปชั่วขณะ

  “นั่นใช่ฉิงซวนถงเหรอ?”

  “เชี่ย! เมื่อกี้ฉันเห็นเธอจูบผู้ชาย!”

  “ไม่จริงน่า ดาวคณะมีแฟนแล้วเหรอ?”

  “พระเจ้า เรื่องใหญ่แล้ว!”

  ข่าวลือกระจายไปทั่ว

  ดาววิทยาลัยแพทย์ ฉิงซวนถง ลงมาจากรถชายหนุ่มปริศนา!

  “หรือว่าเป็นเศรษฐีเลี้ยงดู?”

  “ฝันไปเถอะ! รถที่เห็นนั่นมันแค่รถโฟล์กเองนะ ดาวคณะจะสนคนที่ขับรถโฟล์กเหรอ? ขับรถโฟล์กเรียกว่าบอสได้ด้วยเหรอ?”

  “จริงดิ ก่อนหน้านี้คุณชายตระกูลฟางยังขับมาเซราติมาขอคบยังโดนปฏิเสธเลย!”

  …

จบตอน