ตอนที่ 56: สมัครงาน
เสียงเพลงค่อย ๆ จางหายไป ทว่าดวงตาของสาว ๆ แต่ละคนกลับยิ่งสว่างสดใสขึ้นเรื่อย ๆ
“ฉันรู้แล้วว่าทำไมเสี่ยวเย่ว์ถึงกล้าสารภาพรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงจะโดนปฏิเสธก็ยังไม่ยอมถอย” หลี่เสี่ยวเยี่ยนพึมพำขึ้น
“มุมนี้ของเซียวหยาง ไม่ใช่แค่ผู้ชายธรรมดาแล้วนะ…เป็นเทพบุตรเลยต่างหาก!”
“ฉันจะร้องไห้แล้ว นี่เป็นเพลงรักที่เพราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยฟังมาเลยจริง ๆ!”
“ไม่ได้แล้วนะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ทั้งหอของเราคงได้กลายเป็นศัตรูหัวใจของเธอกันหมดแน่ ๆ!”
ทุกคนพากันพูดอย่างตื้นตัน
หลินฉีเย่ว์เชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ ยิ่งได้ยินเพื่อน ๆ ชมเซียวหยางก็ยิ่งรู้สึกดี ใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนได้ยินคนชมตัวเองเสียอีก
“เสี่ยวเย่ว์ ฉันขอบ้างได้ไหม ฉันก็อยากสารภาพรักกับเซียวหยางเหมือนกัน เขาหล่อเกินไปแล้ว!” หลังเพลงจบก็มีคนเบิกตากลมโตพูดขึ้น
“ไม่ได้นะ เธอห้ามชอบเซียวหยาง เขาเป็นของฉัน!” หลินฉีเย่ว์ยิ้มหน้าบาน ไม่ปิดบังความสุขในใจแม้แต่น้อย
“เสี่ยวหยางกับเสี่ยวเย่ว์นี่เหมาะสมกันสุด ๆ ผู้ชายดี ๆ ยังมีอีกตั้งเยอะนะ กบสามขาอาจหายาก แต่ผู้ชายสองขาไม่น่าจะหายากขนาดนั้นมั้ง?” อีกคนพูดขำ ๆ
“แต่เซียวหยางสองขาแบบนี้มีแค่คนเดียวนะ!” หลินฉีเย่ว์ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ
นี่แหละ คือแฟนหนุ่มสุดที่รักของฉันเอง!
ขณะเดียวกัน พวกเธอก็ยังเปิดดูโพสต์ในเว็บบอร์ดต่อไป
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตัดคลิป แต่คลิปนี้ดันไม่ตัดฉากสุดท้ายที่สารภาพรักออกไปด้วย
“เขาปฏิเสธจริง ๆ ด้วย!”
“เซียวหยางนี่ใจร้ายจริง!”
“ให้ตายเถอะ ตอนนั้นอยู่กันใกล้ขนาดนั้น ฉันนึกว่าจะจูบกันแล้วนะ แล้วเซียวหยางดันปฏิเสธเฉยเลย!”
“ฉันถึงกับถอดกางเกงเตรียมรับชมแล้วนะ แล้วเธอให้ฉันดูอะไรแบบนี้เนี่ยนะ!”
สาว ๆ พากันโวยวายไม่พอใจ
“ใจเย็น ๆ ฉันเองยังไม่โกรธเลย!” หลินฉีเย่ว์หัวเราะเฮฮา
“ฉันชักรู้สึกว่าเธอเริ่มเหมือนหมาหลงเจ้านายขึ้นทุกวันแล้วนะ!”
“เหรออ~” หลินฉีเย่ว์ทำเสียงเห่าเลียนแบบหมา “เหมือนหรือเปล่า~!”
“ถ้าเธอทำเสียงแบบนั้นอีกสองที ฉันจะอัดคลิปส่งไปให้เซียวหยางแล้วนะ!”
“ไม่เอานะ!” หลินฉีเย่ว์รีบปิดปากแน่น แล้วเริ่มเล่นกับเพื่อนสาวอย่างสนุกสนาน…
ในอีกด้านหนึ่ง
ตอนนี้โพสต์ในเว็บบอร์ดก็กำลังเป็นที่พูดถึงอย่างบ้าคลั่ง ผู้คนมากมายเปิดคลิปขึ้นมาดู
ตอนแรก ทุกคนเงียบกริบตั้งใจฟังเสียงขลุ่ยของสาวสวยอย่างตั้งใจ
“เสียงขลุ่ยของเทพธิดาเพราะเกินไปแล้ว!”
“ถ้ามีใครถามฉันว่าเทพธิดาในตำนานมีหน้าตาแบบไหน ฉันบอกได้เลยว่าเหมือนหลินฉีเย่ว์เป๊ะ ๆ!”
“เห็นด้วยสุด ๆ!”
“นางฟ้าในฝันของฉันก็คือแบบนี้เลย สวยฟุ้งเบา ๆ!”
“ทั้งภาพ ทั้งคน ทั้งเสียง มันเหมือนเอ็มวีที่ทำออกมาอย่างเนี้ยบเลย!”
แต่พอเสียงขลุ่ยจบลง ทุกคนก็เริ่มพากันร้องไห้คร่ำครวญ
“ไอ้สารเลวเอ๊ย!”
“กล้าให้เทพธิดาของฉันสารภาพรักก่อนงั้นเหรอ!”
“ขอร้องล่ะ เทพธิดา เธอช่วยมีศักดิ์ศรีหน่อย ถึงจะสารภาพรักก็เงยหน้าขึ้นหน่อยสิ…”
“ใจจะขาดแล้ว เทพธิดาโดนปฏิเสธ แต่กลับไม่เสียใจเลย ฉันไม่มีโอกาสสอดแทรกเลยเนี่ย!”
“ขอยอมแพ้ ทำไมเทพธิดาของฉันถึงเหมือนหมาเลียมือเจ้าของขนาดนี้ โดนปฏิเสธแล้วยังไม่เสียใจอีก…”
“ไอ้เซียวหยาง ไอ้แก่บ้า ฉันจะไม่ยกโลงให้นาย!”
“ฉันก็เหมือนกัน…”
…
ขณะเดียวกัน คนที่เพิ่งโดนป้อนอาหารหมาในโรงอาหารก็ถึงกับอึ้งจนตาค้าง
“???”
“เซียวหยางปฏิเสธคำสารภาพรักของหลินฉีเย่ว์ แล้วที่เกิดขึ้นในโรงอาหารเมื่อกี้คือภาพลวงตารึไง?”
คนที่ไม่รู้เรื่องก็รีบถามขึ้นมาทันที
“เมื่อกี้ในโรงอาหารน่ะ…”
มีคนเริ่มเล่าให้ฟัง
ไม่ทันไร กระทู้ทั้งแถบก็ถูกเสียงอุทาน ‘ว้อทเดอะ!’ กลบหมด
ชัดเจนแล้ว
หลินฉีเย่ว์ คุณหนูแห่งมหาลัย…
กลายเป็นหมาหลงเจ้าของตัวจริงไปแล้ว
ถอดใจแล้วจริง ๆ
หมดรักหมดแรงแล้วล่ะ!
ส่วนคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดอย่างเซียวหยาง ตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าร้านแห่งหนึ่ง
ข้าง ๆ เขามีลู่ซิงที่ใต้ตาดำคล้ำยืนอยู่ด้วย
เซียวหยางขมวดคิ้วมอง “เมื่อคืนนี้นายไม่ได้นอนเลยเหรอ?”
เพียงแค่ข้ามคืนเดียว ร้านนี้ก็ถูกตกแต่งไปแล้วเกือบเสร็จ
ทั้งข้างนอกข้างในต่างก็มีคนหลากหลายเดินเข้าออกกันให้วุ่น แต่ละคนดูยุ่งมาก
“เปล่านะ ฉันหลับไปตั้งหลายชั่วโมงแล้วต่างหาก!” ลู่ซิงยิ้มตอบ
พอเห็นสีหน้าห่วงใยของเซียวหยาง เขาก็เสริมขึ้นอีกว่า “ไม่มีปัญหาหรอก สบายกว่าตอนที่เพิ่งเริ่มเปิดร้านเยอะ ตอนนั้นสิทำงานทั้งวันทั้งคืน นี่ยังไม่เท่าไหร่เลย”
ลู่ซิงก้มมองนาฬิกาแล้วพูดว่า “เมื่อวานฉันลงประกาศรับสมัครงานไป คัดคนมาให้มาสัมภาษณ์กัน วันนี้นัดไว้เวลาใกล้ ๆ นี้พอดี เราไปดูกันหน่อยไหม?”
เซียวหยางพยักหน้า “เอางี้ไหม นายไปพักเถอะ เดี๋ยวตรงนี้ฉันดูให้เอง นายฝากคนไว้กับฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันสัมภาษณ์เอง”
แต่ลู่ซิงกลับส่ายหน้าปฏิเสธทันที “ไปด้วยกันเถอะ คนบางคนดูหน้าอาจรู้ใจยาก นายซื่อไปหน่อย…”
“…” เซียวหยางยกมือขึ้นเกาหัวอย่างเก้อเขิน
ยอมรับเถอะ แบบนี้มันต้องให้ลู่ซิงจัดการจริง ๆ
แต่คำว่า “ซื่อ” เนี่ย…
มันก็เกินไปหน่อยไหม!
ทั้งคู่หัวเราะกันเบา ๆ แล้วลู่ซิงก็รับสายโทรศัพท์หลายสายติดกัน
“ร้านอยู่หน้ามหาลัยการเงินเจียงตู ตรงร้านชานมนั่นแหละ!”
“ใช่ ใช่ ใช่…”
หลังคุยไปสักพัก ลู่ซิงก็วางสาย
“พวกเขากำลังจะมาถึงแล้ว เราไปก่อนเลยดีกว่า!”
…
เซียวหยางกับลู่ซิงเดินเข้าไปในร้านชานม
“ขอสองแก้วเผือกไข่มุกนะครับ!” เซียวหยางสั่งของ แล้วทั้งสองก็เดินไปนั่งที่มุมร้าน
“ใบอนุญาตเปิดร้านฉันให้คนไปดำเนินการแล้ว โต๊ะเก้าอี้ทางเจ้าของที่เขาจะจัดการให้ ส่วนพวกวัตถุดิบ ฉันวางแผนว่าจะไปหาเองพรุ่งนี้ เพราะสุดท้ายมันคือของที่คนต้องกินเข้าไป ให้คนอื่นเลือกฉันไม่วางใจ” ลู่ซิงเริ่มอัปเดตเรื่องร้านอย่างรวบรัด
ดูจากท่าทางแล้ว เขาเองก็ค่อนข้างยุ่งมาก
เซียวหยางตบบ่าลู่ซิงเบา ๆ “ถ้านายต้องการอะไรก็บอกมาได้เลยนะ”
“ไม่ต้องห่วงเลย นายแค่เตรียมเงินไว้ก็พอ!” ลู่ซิงหัวเราะ
ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าลู่ซิงนี่แหละน่าไว้ใจ เซียวหยางเองก็วางใจสุด ๆ
ไม่นานนัก เด็กผู้หญิงสามคนก็เปิดประตูเข้ามาในร้านชานม
พวกเธอกวาดตามองรอบ ๆ แล้วสายตาก็หยุดที่สองหนุ่มตรงมุมร้าน
แต่ยังไม่กล้าเดินเข้าไป จึงยกโทรศัพท์ขึ้นโทรหา
ลู่ซิงรับสาย “ใช่แล้ว ร้านนี้แหละ เดินมาได้เลย!”
พอได้ยินแบบนั้น ทั้งสามถึงกล้าเดินเข้ามา
“ขอโทษนะคะ พวกคุณดูเด็กมากเลย ดูอายุเท่ากับพวกเราด้วยซ้ำ เราเลยนึกว่าดูผิดคนค่ะ” หนึ่งในนั้นพูดอย่างเขิน ๆ
ทั้งสามคนนั่งลงฝั่งตรงข้ามเซียวหยางกับลู่ซิง ดูแล้วน่าจะเป็นนักศึกษาปีหนึ่งหรือปีสอง สีหน้าก็ออกแนวประหม่าหน่อย ๆ มือวางบนตักเหมือนไม่รู้จะทำตัวยังไงดี
เซียวหยางยิ้มให้ “พวกเธอจะดื่มอะไรก่อนไหม?”
“เอ๊ะ…” สามคนนิ่งไปนิด
“ไม่ต้องเกร็ง แค่สัมภาษณ์ง่าย ๆ เอง” ลู่ซิงพูดปลอบอย่างเป็นกันเอง
พวกเธอถึงได้ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ก่อนจะสุ่มสั่งชานมกันไปคนละแก้ว
เซียวหยางเงยหน้าขึ้นมอง ทั้งสามคนหน้าตาก็ดูดีใช้ได้ โดยเฉพาะคนที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่ม สวยโดดเด่นมาก แม้แต่เทียบกับหลินฉีเย่ว์ก็ยังไม่แพ้กันเท่าไหร่
มัดหางม้าเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยน่ารัก
อีกสองคนก็ดูมีภาพลักษณ์ดีเช่นกัน ถ้ารับเข้าร้านไปละก็ หนุ่ม ๆ จากมหาลัยรอบ ๆ คงแห่มาซื้อน้ำกันแน่นอน
【ติง】
【ภารกิจใหม่กำลังถูกประกาศ…】
(จบตอน)