ตอนที่ 55 ฆ่าหมาที่โรงอาหาร
เสี่ยวหยางเริ่มรู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่พาหลินฉีเยว่ไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารมหาลัย
พวกเขาเพิ่งปรากฏตัวได้ไม่นาน เสี่ยวหยางก็รู้สึกเหมือนมีหมื่นสายตาพุ่งมองตรงมา
แค่แป๊บเดียว บริเวณรอบตัวทั้งคู่ก็ถูกรุมล้อมด้วยกลุ่มคนดูดาราเต็มไปหมด
"เว้ยเฮ้ย! เสี่ยวหยางจีบหลินฉีเยว่ติดจริงด้วย!"
"นั่งกินข้าวเช้ากับดาวมหาลัย ฉันอิจฉาชิบ…!"
"ที่แท้สารภาพรัก 99 ครั้งก็ได้แฟนแล้ว! รู้งี้ฉันสารภาพบ่อยๆ ไปนานละ!"
"เลิกเพ้อเถอะ นายจะไปเทียบกับเสี่ยวหยางได้เหรอ..."
ตอนนี้หลินฉีเยว่เองก็รู้สึกถึงสายตาเหล่านั้นเช่นกัน เธอทำได้แค่ก้มหน้ากินซาลาเปาทีละคำเล็กๆ จนผ่านไปหลายนาที ซาลาเปายังเย็นเฉียบอยู่เลย นังเด็กน้อยนี่กอดซาลาเปาเย็นๆ เคี้ยวอยู่ได้ตั้งนาน!
เสี่ยวหยางเห็นท่าทางแบบนั้นก็ยื่นมือออกมาเล็กน้อย
"เย็นหมดแล้วนี่"
"อา~"
"อือ จริงด้วย เย็นจริงๆ แฮะ..."
พอหันไปดูดีๆ ซาลาเปานั่นถูกกัดไปแค่คำเดียว เสี่ยวหยางไม่รู้เลยว่าเธอกินอยู่นานขนาดนี้ได้ยังไง
เขาหยิบซาลาเปาจากมือเธอไปวางไว้ข้างๆ จากนั้นก็เดินไปซื้อใหม่อีกสองลูก
ซาลาเปาร้อนๆ เพิ่งนึ่งเสร็จ ไอน้ำลอยฟุ้ง
เสี่ยวหยางฉีกซาลาเปาออกหนึ่งคำ
"อ้าปากสิ!"
ปากน้อยๆ สีชมพูอ้าออกนิดๆ เสี่ยวหยางเกิดความสนุกขึ้นมา เลยยื่นคำซาลาเปานั้นไปจ่อปากหลินฉีเยว่
ในพริบตา ใบหน้าของหลินฉีเยว่แดงระเรื่อเหมือนลูกเชอร์รี
ลำคอขาวนวลก็แดงระเรื่อไปหมด ดูน่าเขินสุดๆ
คนเยอะแยะเลยนะ…
เธอบ่นพึมพำ เคี้ยวซาลาเปาแบบไร้รสจนหมดก่อนจะกลืนลงไป
ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวานล้น
ก็เสี่ยวหยางป้อนฉันกินกับมือนี่นา!
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข ยังไม่ทันให้เสี่ยวหยางพูดอะไร เธอก็อ้าปากอีกแล้ว รอให้เขาป้อนต่ออย่างเต็มใจ
"แม่งเอ๊ย!"
"ฉันรับไม่ไหวแล้วพวก นั่นมันหลินฉีเยว่นะ ไอดอลในฝันของฉันเลยนะ ดันเป็นฝ่ายอ้าปากรอให้เขาป้อนอีก..."
เสียงโอดครวญดังสนั่น
แต่เสี่ยวหยางไม่สนใจ เขาเห็นท่าทางน่ารักแบบแมวเชื่องๆ ของหลินฉีเยว่ก็รู้สึกเอ็นดูนัก เลยใช้นิ้วแตะจมูกเธอเล่นเบาๆ
แล้วก็ค่อยฉีกซาลาเปาอีกคำป้อนให้
หลินฉีเยว่เคี้ยวด้วยความพึงพอใจ
ถึงจะเป็นแค่ซาลาเปาเปล่าๆ ธรรมดา
แต่ในปากกลับเต็มไปด้วยรสชาติหวานฉ่ำ
"พอแล้วล่ะ กินเองบ้างนะ!"
"ติดนิสัยให้คนป้อนแบบนี้ไม่ดีหรอก กินเสร็จฉันต้องไปเรียนต่อ" เสี่ยวหยางลูบหัวเล็กๆ ของหลินฉีเยว่ แล้วเอาซาลาเปาที่ยังเหลือใส่มือเธอ
"อื้อ!" หลินฉีเยว่พยักหน้าอย่างว่าง่าย
เธอหยิบซาลาเปามากินทีละคำ แต่สายตากลับยังคงจ้องเสี่ยวหยางอยู่ตลอด เหมือนในโลกนี้มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น
…
"ไม่ไหวแล้ว ฉันตายด้านแล้ว!"
"มาทำบ้าอะไรเช้าๆ แบบนี้ กินข้าวเช้า ให้อาหารหมาพวกเราเหรอ!"
"ถ้าฉันมากินที่โรงอาหารตอนเช้าอีก ขอให้ฉันเป็นหมา… ซาลาเปานี่แม่งไม่อร่อยเลยสักนิด…" ชายหนุ่มคนหนึ่งมองซาลาเปาในมือตัวเองด้วยสีหน้าหดหู่
ทั้งๆ ที่เป็นซาลาเปาแบบเดียวกัน แต่ทำไมเวลาเทพธิดากินถึงได้ดูหวานขนาดนั้นนะ!
และผู้ชายคนอื่นๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกัน
กินอะไรไม่ลง ไม่รู้ว่าเพราะกิน ‘อาหารหมา’ เยอะไป หรือเพราะซาลาเปาไร้รสจริงๆ เอาเป็นว่าตอนนี้ทุกคนตายด้านหมดแล้ว
ถูกฆ่าเรียบ
โรงอาหารทั้งโรง เต็มไปด้วยเสียงโหยหวนของหมาทุกตัว
หลินฉีเยว่กลับถึงหอพักแล้ว
ทันทีที่ก้าวเข้ามา เหล่าเพื่อนสาวในห้องก็กรูกันเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง
"ว่าไงจ๊ะ เสี่ยวเย่ว์ วันนี้สถานการณ์รบเป็นยังไงบ้าง!"
"ดูท่าทางแล้ว เสี่ยวหยางคงยอมใจอ่อนแล้วใช่ไหมล่ะ ฉันบอกแล้วไง ว่าผู้ชายมันก็แพ้เสน่ห์ของเธอทั้งนั้น นี่ยังอุตส่าห์สารภาพรักซ้ำไปซ้ำมาอีกตั้งหลายครั้ง ถือว่าให้หน้าเขาแล้วนะ ถ้ายังปฏิเสธอีกล่ะก็...ไม่รู้อะไรดีชั่วแล้ว!"
ทุกคนเห็นรอยยิ้มหวานฉ่ำบนใบหน้าหลินฉีเยว่ ก็เริ่มคาดเดากันไปต่างๆ นานา
แต่หลินฉีเยว่กลับยิ้มน้อยๆ ส่ายหัว "ไม่ใช่นะ วันนี้เสี่ยวหยางปฏิเสธฉันอีกแล้วล่ะ!"
"......"
บรรยากาศเงียบกริบทันที
???
"เสี่ยวเย่ว์ เธอไม่เป็นไรแน่นะ?"
"ไม่โดนกระทบกระเทือนตรงไหนเหรอ แบบว่าถูกปฏิเสธแล้ว…ไม่เสียใจเลยเหรอ?"
"มีใครเขาถูกปฏิเสธแล้วยังดีใจได้ขนาดนี้บ้างไหมเนี่ย?"
"เอางี้ไหม เดี๋ยวฉันพาไปโรงพยาบาลจิตเวชตรวจดูหน่อย…" ลี่เสี่ยวเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงสุดๆ
จากคำพูดของหลินฉีเยว่เมื่อวาน ทุกคนก็พอจะเดาออกแล้วว่าเธอไปงานแต่งงานแล้วดันเจอเสี่ยวหยางเข้า
แล้วก็สารภาพรักอีก
รวมๆ แล้วน่าจะสามสี่ครั้งเข้าไปแล้ว...
เธอจะไม่ติดใจรสชาติการโดนปฏิเสธแล้วเหรอ!?
หรือเสี่ยวเย่ว์จะมีนิสัยชอบโดนรังแกตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ…ถึงได้ดูมีความสุขขนาดนี้!
"พวกเธอไม่เข้าใจหรอก ความรักมันวิเศษขนาดไหน!" หลินฉีเยว่ส่ายหน้าเบาๆ ในหัวก็ย้อนกลับไปนึกถึงตอนเช้าในโรงอาหาร ใจหวานจนน้ำตาลยังต้องหลบ
เธอลอบเลียริมฝีปากอย่างอดไม่ได้...
"ไม่มีทางเยียวยาแล้วล่ะ…" เพื่อนสาวพากันส่ายหัวถอนใจ
จู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งพูดขึ้นว่า "ดูสิ ดูในเว็บบอร์ด!"
ทุกคนรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดเว็บบอร์ดของมหาลัย แล้วก็ถึงกับตกตะลึง
"เว้ยเฮ้ย หลินฉีเยว่ เธอบุกเข้าไปในหอพักชายเรอะ?"
"เธอนี่มันโหดใช่ย่อยเลยนะ!"
สาวๆ พากันอ้าปากค้าง นี่มันเรื่องที่ดาวมหาลัยควรทำหรือเปล่านี่!?
โพสต์นั้นน่าจะมาจากรูมเมตของเสี่ยวหยางที่ไม่ฉลาดสักเท่าไหร่ ภาพในห้องแสดงให้เห็นหลินฉีเยว่กำลังจ้องมองเสี่ยวหยางด้วยสายตาเคลิ้มฝัน
แล้วจู่ๆ เสียงขลุ่ยก็ดังขึ้น…
สาวๆ พากันชมว่า "เสี่ยวเย่ว์เป่าขลุ่ยได้เพราะเหมือนเดิมเลย!"
"ใช่เลย อิจฉาจริงๆ ทั้งเก่งทั้งสวย แถมยังมีความสามารถอีกสารพัด"
หลินฉีเยว่ยิ้มอย่างภูมิใจ
สาวๆ ต่างก็เคลิบเคลิ้มไปกับเสียงดนตรี
"เพลงอะไรเหรอ ไม่เคยได้ยินเสี่ยวเย่ว์เป่ามาก่อนเลย เพลงใหม่เหรอ?"
"เพราะดีจังเลย ฟังดูเหมือนเพลงรักในโรงเรียน แต่เสียงขลุ่ยค่อนข้างใสเกินไป กลิ่นอารมณ์ไม่แรงเท่าไหร่..."
ทุกคนพากันวิจารณ์กันอย่างสนุกสนาน
หลินฉีเยว่กลับยิ้มหวานอย่างมีความสุข "เพลงนี้เสี่ยวหยางแต่งให้ฉันเองนะ ชื่อว่า ‘ท้องฟ้าแจ่มใส’"
"เสี่ยวหยางแต่งเพลงด้วยเหรอ!" สาวๆ อ้าปากค้าง
"จริงเหรอ เธอบอกว่าเพลงนี้เสี่ยวหยางแต่งเหรอ?"
"ใช่เลย เขาเพิ่งร้องให้ฉันฟังเมื่อวานนี้เอง!" หลินฉีเยว่พูดอย่างเคลิ้มฝัน ภาพในหัวมีแต่หน้าเสี่ยวหยาง
เธอเปิดมือถือให้ทุกคนดู เป็นวิดีโอที่เสี่ยวหยางกำลังร้องเพลง ‘ท้องฟ้าแจ่มใส’ อยู่ริมถนน
แต่เพราะอยู่กลางถนน เสียงจึงค่อนข้างมีสิ่งรบกวน
ทันทีที่เสียงเริ่มดังขึ้น สาวๆ ก็หันมามองทันที
"นั่นเสี่ยวหยางจริงๆ เหรอ?"
"อย่าบอกนะว่า พอถือกีตาร์แล้วจะดูเท่ขึ้นแบบนี้?"
"จริงด้วย อินโทรเพลงเพราะมากเลย!"
"ดูเหมือนเมโลดี้จะเรียบง่าย แต่ช่วงอินโทรนี่ดีมากจริงๆ!"
หลินฉีเยว่ยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใช่แล้วล่ะ! นี่แหละแฟนหนุ่มของฉัน หล่อใช่ไหมล่ะ อิจฉาหรือเปล่า!
เธอไม่รีบร้อน กดลดเสียงวิดีโอลง แล้วเปิดไฟล์เสียงคุณภาพสูงในคอมพิวเตอร์แทน
"อันนั้นอยู่ริมถนน เสียงรบกวนเยอะ ฟังของดีในเครื่องฉันดีกว่า!"
ไม่นาน เสียงเพลงก็ลอยออกมา
หลินฉีเยว่ปรับเสียงให้ตรงกับภาพพอดี
"เจ้าลูกเป็ดน้อยในเรื่องราว ตั้งแต่เกิดมาก็ลอยอยู่…"
เสียงร้องขี้เกียจนิดๆ ดังขึ้น
ในพริบตา สายตาทุกคู่ก็สว่างวาบ
เพราะดี!
โคตรเพราะเลย!
(จบตอน)