ตอนที่ 61: ร้านเกิดเรื่อง
เช้าวันถัดมา
“หลินฉีเย่ว์!”
เสียงตะโกนดังมาจากด้านล่างหอพักหญิง
ไม่กี่อึดใจ คนรอบ ๆ ก็เริ่มมุงกันเป็นวง ๆ
“มาแล้ว ๆ!”
“ว้าย ฉันตื่นเต้นมากเลย อย่าบอกนะว่านี่คือการสารภาพรักครั้งที่ 100 ของเซียวหยาง!”
“เดี๋ยวสิ ไม่ใช่ว่าสองคนนั้นคบกันไปแล้วเหรอ หรือว่าฟอรั่มที่ฉันอ่านมามันหลอก?”
ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่เซียวหยางที่ยืนอยู่ลำพังหน้าหอพักหญิง
ลมยามเช้าเย็นสบาย
แม้ผู้คนกำลังทยอยเดินไปเรียน แต่พอเห็นเซียวหยางยืนอยู่ตรงนั้น ทุกคนก็เริ่มชะงักฝีเท้า
ในสายตาคนทั่วไป เซียวหยางกับหลินฉีเย่ว์ก็เหมาะสมกันดีอยู่แล้ว หล่อสวยพอ ๆ กัน ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะคบกัน
น่าเสียดายที่พลาดสารภาพรักครั้งที่ 100 ถ้าได้เห็นกับตาสักครั้ง ถึงจะโดดเรียนก็ไม่เป็นไร!
หลายคนหยิบมือถือขึ้นมาจ่อถ่ายไว้ทันที
เด็กสาวในหอก็พากันโผล่หน้าออกมาดู บางคนยังหลับอยู่ก็โดนปลุกให้มาด้วย
“ดูเร็ว! เซียวหยางมาสารภาพรักอีกแล้ว!”
“ห๊ะ จริงเหรอ? ไม่ใช่ควรเป็นหลินฉีเย่ว์สารภาพรักเหรอ?”
หัวคนแน่นขนัดเต็มระเบียง ดูจนเซียวหยางถึงกับยืนอึ้ง
ในมือเขาถือกระติกน้ำร้อนสองใบ หันซ้ายหันขวาด้วยสีหน้างุนงง
ไม่ช้า หลินฉีเย่ว์ก็ถูกเพื่อนปลุกให้ลุกขึ้น
“เซียวหยางมาแล้ว!”
ตอนแรกเธอกำลังหลับสบาย แต่พอได้ยินชื่อเซียวหยาง ก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที
“อยู่ไหน ๆ เซียวหยางอยู่ไหน!”
หลี่เสี่ยวเยี่ยนกับพวกพากันแซว
“ก็อยู่ข้างล่างนั่นแหละ อย่าบอกนะว่าอยากให้เขาขึ้นมาหาเธอถึงห้อง!”
“เมื่อคืนยังซุกกันในหอชายไม่พออีกเหรอ!”
ทุกคนพูดกันคนละประโยค จนหลินฉีเย่ว์หน้าแดงก่ำ
“บอกมาสิ เซียวหยางน่ะ…เก่งไหม?”
“ยัยเสี่ยวเย่ว์ ตอนนี้เธอกล้าขนาดไปนอนเตียงเขาที่หอชายเลยเหรอ เตียงในหอหญิงนี่จะทนไหวไหมเนี่ย?”
หลินฉีเย่ว์: ???
“บ้า! ฉันแค่นอนพักเฉย ๆ โอ๊ย พวกเธอคิดลามกอะไรกันเนี่ย!”
เธอพูดไปเขินไป หน้าแดงแปร๊ด
พอคิดว่าเซียวหยางยังอยู่ข้างล่าง ก็แทบอยากวิ่งลงไปด้วยเท้าเปล่า
โชคดีที่เพื่อนร่วมหอคว้าไว้ทัน
“ใจเย็นก่อน ใส่เสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวฉันไปถามให้ว่าเขามาทำอะไร”
พูดจบ หลี่เสี่ยวเยี่ยนก็โผล่หน้าออกไป
เซียวหยางจำเธอได้ พอเห็นจึงพูดขึ้น
“บอกหลินฉีเย่ว์ไม่ต้องลงมา เธอลงมารับของแทนให้หน่อย”
หลี่เสี่ยวเยี่ยนหันมาแกล้งดุ “นี่ฉันกลายเป็นทูตสื่อรักของพวกเธอไปแล้วเหรอ!”
“เซียวหยางบอกว่าไม่ต้องลงมา มีของให้ จะฝากให้ฉันเอาขึ้นไปให้”
คำพูดของเซียวหยางดูจะมีอิทธิพลที่สุด หลินฉีเย่ว์ถึงกับนั่งตัวตรง ยิ้มเขิน ๆ ออกมา
“ยัยบ้า~” หลี่เสี่ยวเยี่ยนบ่นอุบ แล้วเดินลงไป
เมื่อพบกัน เซียวหยางก็ยื่นของให้เธอ
“นี่น้ำขิงผสมแดง ดื่มแก้ปวดก่อน”
“นี่คือข้าวกลางวัน มีน้ำซุปไก่ บำรุงเลือดได้เยอะ แครอทนั่นก็กินให้หมด จะได้อิ่ม…”
เขาพูดร่ายยาว แม้จะไม่ได้เสียงดัง แต่คนรอบข้างก็ได้ยินกันหมด
นี่คือ…
มาส่งของตอนเช้า?
ไม่ใช่สารภาพรักเหรอ!?
ทันใดนั้น ความตื่นเต้นของฝูงชนก็จางหาย
“หือ ไม่ใช่สารภาพรัก? แค่เอาน้ำขิงมาให้เหรอ?”
“ก็ดีนี่ไง นี่แหละทำไมเซียวหยางถึงจีบหลินฉีเย่ว์ติด นายก็น่าจะเรียนรู้หน่อยนะ หัดไม่ทำให้ฉันโมโหบ้าง!”
ผู้หญิงคนหนึ่งบ่นพลางดึงหูแฟนตัวเอง
ทุกคนเพิ่งเข้าใจว่าเซียวหยางมาทำอะไร
โอเค!
เช้านี้อิ่มอาหารหมาอีกแล้ว!
จะไปเรียนทีไร ก็ต้องได้กินอาหารหมาก่อนทุกทีสิน่า!
เดี๋ยว...ไปเรียน!?
ทุกคนเพิ่งนึกขึ้นได้
“เวรแล้ว! ฉันต้องเข้าเรียน!”
“อาจารย์จะเรียกชื่อแล้ว! ตายแน่!”
ฝูงชนพากันวิ่งหน้าตั้งไปยังตึกเรียนราวพายุโหม นี่น่าจะเป็นปรากฏการณ์ใหญ่ของมหาลัยการเงินเลยก็ว่าได้
อีกฟากหนึ่ง อาจารย์กำลังยืนอยู่หน้าชั้นเรียนที่ว่างเปล่าด้วยความมึนงง
วันนี้จำเวลาสอนผิด หรือว่านักเรียนจำผิดกันแน่?
แล้วนี่ทำไมไม่มีใครอยู่เลย?
เขาเดินออกจากห้อง เตรียมกลับไปที่สำนักงาน
แต่พอหันกลับไปดูอีกครั้ง ห้องเรียนก็แน่นขนัด!
…
ขณะเดียวกัน ฝ่ายหลินฉีเย่ว์ที่ได้รับของมาก็ยิ้มแป้น
กลุ่มเพื่อนสาวก็อ้าปากน้ำลายไหลตาม ๆ กัน
“ฉันขอพูดได้ไหมว่าอิจฉามาก!”
“นี่คือการสารภาพรักล้มเหลวจริงเหรอ? แล้วทำไมเธอดูเหมือนผู้ชนะขนาดนี้?”
หลินฉีเย่ว์ยิ้มเขิน ๆ
ใช่ มันคือการสารภาพรักที่ล้มเหลว
แต่แล้วไงล่ะ?
เธอจิบชาน้ำขิงร้อน ๆ พลางยิ้มหวาน
“เซียวหยางบอกว่าให้เก็บไว้กินตอนเที่ยง กระติกเก็บความร้อนได้ เดี๋ยวถึงเวลาก็ค่อยกิน…”
หลี่เสี่ยวเยี่ยนถอนหายใจ กลิ่นหึงหวงในอากาศลอยคลุ้ง
หลินฉีเย่ว์มองอาหารกลางวันที่เซียวหยางเตรียมมา แล้วพูดขึ้นว่า
“ของตั้งเยอะ ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก พวกเธออยากช่วยไหม?”
“ไม่ล่ะ พวกฉันอิ่มแล้ว!”
หลี่เสี่ยวเยี่ยนกับเพื่อน ๆ รีบส่ายหน้า
ใช่ อิ่มแล้ว
เพราะเช้านี้โดนอาหารหมาป้อนจนจุกเลย…
…
ด้านเซียวหยางเอง หลังจากส่งของเสร็จ ก็เดินจากหอพักหญิงไป
เขาดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย
ที่จริง ของพวกนี้เขาไปจัดการที่ร้านตั้งแต่เช้า ยุ่งอยู่เป็นชั่วโมง หวังว่าหลินฉีเย่ว์จะชอบนะ
เขาไม่ได้กลับหอทันที แต่ไปหาที่เงียบ ๆ ฝึกหมัดหย่งชุนสักหน่อย
หลังจากฝึกเสร็จ เขาก็ตั้งใจจะกลับไปพัก
ตั้งแต่ได้กินยาบำรุงร่างกาย รู้สึกแข็งแรงขึ้นเยอะ ยิ่งฝึกหมัดก็ยิ่งคล่องแคล่ว
ต้องขอบคุณหลินฉีเย่ว์จริง ๆ
เซียวหยางคิดอย่างเรียบง่าย ทุกอย่างที่เขาเป็นทุกวันนี้ ได้มาจากภารกิจของระบบที่เกี่ยวข้องกับหลินฉีเย่ว์ทั้งนั้น
จะดีกับเธอสักหน่อย ก็สมควรแล้ว
เรื่องอื่น เขาไม่ได้คิดมาก
แค่ขอให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ดีแล้ว
แต่อะไรบางอย่าง ก็หนีไม่พ้นความเปลี่ยนแปลง…
เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าถ้ามีการสารภาพรักครั้งต่อไปจากหลินฉีเย่ว์ เขาจะปฏิเสธยังไงดี
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เขาเริ่มชินกับชีวิตแบบนี้ไปแล้ว
“ช่างเถอะ อย่าเพิ่งคิดอะไรตอนนี้เลย…”
เหงื่อไหลซึมไปทั้งตัว ตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้ว
วันนี้เป็นวันเปิดร้านอย่างเป็นทางการ เขาก็กะจะกลับไปดูหน่อย
แต่ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล…คือ…คุณเซียวหยางใช่ไหมคะ?”
เสียงจากปลายสายคือเสียงของเจียงซ่างเสวี่ย แต่เบอร์โทรกลับเป็นของลู่ซิง
“มีอะไรหรือเปล่า?”
“เกิดเรื่องแล้วค่ะ ร้านมีปัญหาใหญ่!”
เสียงเธอเต็มไปด้วยความร้อนรน
เซียวหยางไม่รอช้า รีบวิ่งไปที่ร้านทันที…
(จบตอน)