ตอนที่ 66 – เพราะงั้นฉันควรถูกกลั่นแกล้งเหรอ?
นี่สินะ...ความรู้สึกของยอดฝีมือในยุทธภพ?
เซียวหยางถอนหายใจยาว เหงื่อซึมออกมาจากหน้าผาก
ปกติเขาไม่ใช่คนชอบหาเรื่อง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกสะใจแบบสุด ๆ ที่ได้ข่มคนอื่นให้ต้องก้มหัว
ในใจคนเราทุกคนล้วนมีด้านมืดเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ เช่น ความสุขที่ได้รังแกคนอื่น ไม่ต่างจากฉากในหนังตลกหลายเรื่อง ที่เห็นตัวเอกโดนแกล้งแล้วเรากลับหัวเราะจนท้องแข็ง
การได้เห็นคนอื่นเงอะงะเปิ่น ๆ มักจะทำให้เรารู้สึกดีแปลก ๆ
ตอนนี้เซียวหยางเองก็รู้สึกดีสุด ๆ แต่เขาไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย เพราะคนที่นอนกองอยู่บนพื้นพวกนี้...สมควรโดนแล้ว!
เขาปัดฝุ่นบนมือ สีหน้าเคร่งขรึม
พูดตรง ๆ เลย ตอนนี้เขาเริ่มจะติดใจความรู้สึกนี้เข้าแล้ว กับการที่ได้ยืนมองคนอื่นจากที่สูงอย่างมีอำนาจเหนือกว่า
"คุณชายฟางคือใคร? แล้วทำไมเขาถึงให้พวกแกมาทำลายร้านฉัน ทำร้ายคนของฉัน?"
เซียวหยางพูดพลางก้าวเท้าเข้าไปข้างหน้า แค่เพียงเท่านั้นพวกที่นอนอยู่ก็รีบถอยหลังด้วยความหวาดกลัว
ไม่มีใครตอบ ทุกคนจ้องเขม็งมาที่เซียวหยาง สายตานอกจากกลัวแล้ว ยังเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ยอดฝีมือในยุทธภพ...คำที่เคยมีแต่ในนิยาย ตอนนี้กลายเป็นของจริงตรงหน้า
คนเดียวซัดพวกเขาเละไม่มีใครสู้ได้ แถมยังไม่เจ็บเลยสักแผล
ยิ่งกว่านั้น พวกเขายังเป็นพวกชอบตีกันเป็นกิจวัตรด้วยซ้ำ
เซียวหยางเห็นไม่มีใครพูดอะไร ก็ขมวดคิ้วแน่น กำหมัดแล้วซัดเปรี้ยงเข้าใส่หน้าคนหนึ่งอย่างแรง
ฟันหลุดไปสองซี่ เลือดซึมจากมุมปาก เสียงร้องโหยหวนลั่นซอย
"พี่...พี่เต๋า..."
มีคนหันไปมองพี่เต๋า—ตอนนี้เขาเลือดเต็มหน้า จมูกเบี้ยว ตาบวมปูด เละจนแยกไม่ออกว่าอะไรคือเลือด อะไรคือขี้มูก
ดูท่าจมูกคงโดนหมัดเซียวหยางซัดจนหักไปแล้วแน่ ๆ
เซียวหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปหาพี่เต๋าที่นั่งหมดแรงอยู่กับพื้น
ในสายตาพี่เต๋ามีแววตื่นตระหนก แต่เพราะมีแผลเป็นอยู่แล้ว พอรวมกับใบหน้าที่เละเทะแบบนี้ จึงดูน่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ประหลาด
เขาไม่เหมือนลูกน้องคนอื่นที่ร้องโอดครวญเสียงดัง แต่กลับจ้องหน้าเซียวหยางด้วยแววตาอาฆาต เหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อให้ได้
ถ้าพูดเรื่อง "ออร่าเจ้านาย" แล้วล่ะก็...หมอนี่สอบผ่านฉลุยเลย
แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อน เซียวหยางอาจจะกลัว แต่ตอนนี้...ไม่เหมือนเดิมแล้ว
เขาค่อย ๆ ย่อตัวลง
"ตอบมา คุณชายฟางคือใคร ทำไมถึงให้พวกแกมาทำลายร้านฉัน?"
ไม่ทันไร พี่เต๋าขยับข้อมือพลางพุ่งตัวใส่ แสงวาบแวบผ่านสายตา
แต่เซียวหยางไม่ได้นิ่งนอนใจ เขาระวังอยู่ตลอด พอเห็นประกายมีด ก็รีบยกมือขึ้นจับข้อมือของพี่เต๋าทันที
เสียง "กัง!" ดังขึ้น มีดหลุดจากมือร่วงลงพื้น
เซียวหยางไม่ลังเล บีบข้อมืออีกฝ่ายแรงขึ้น
แค่ชั่วพริบตา เหงื่อของพี่เต๋าก็ไหลทะลักจากหน้าผาก ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาทันที
เสียง "กร๊อบ!" ดังเบา ๆ ตามด้วยเสียงกรีดร้องลั่นซอย
"ขะ...ข้อมือฉันหักแล้ว..."
เซียวหยางปล่อยมือ ส่วนพี่เต๋าก็หอบหายใจเฮือกใหญ่ มืออีกข้างจับข้อมือที่หักอย่างสั่น ๆ
มือที่เคยถือมีดเมื่อครู่ตอนนี้ห้อยปวกเปียกหมดแรง
เซียวหยางเก็บมีดขึ้นมา แววตาเย็นเฉียบ
เขาค่อย ๆ เอาปลายมีดไปจ่อคอพี่เต๋า
"ตอบมา"
น้ำเสียงเซียวหยางเบามาก ใบหน้าก็ไร้อารมณ์ แต่ในสายตาพี่เต๋า—หมอนี่ไม่ต่างจากปีศาจเลย
ปลายมีดจ่อคออยู่แบบนั้น พี่เต๋าไม่กล้าแม้แต่จะกระดิก เสียงเซียวหยางที่ฟังเหมือนกระซิบของซาตาน
ทันใดนั้น...กลิ่นฉี่ลอยมาเตะจมูก
พี่เต๋า...คนที่เคยทำให้คนทั้งย่านมหาลัยต่างหวาดผวา กลับกลัวจนฉี่ราดซะแล้ว!
เซียวหยางขมวดคิ้ว เขาเองก็ไม่ได้คิดว่าพี่เต๋าจะกลัวขนาดนี้
พูดตามตรง...เขาไม่มีทางกล้าจิ้มมีดจริง ๆ หรอก แค่ขู่เฉย ๆ
แต่ใครจะไปรู้ว่าจะขู่จนฉี่แตกแบบนี้...
ขณะเดียวกัน ที่ปากซอย ร่างหนึ่งโผล่เข้ามา
"เซียวหยาง?"
เซียวหยางเงยหน้ามอง เห็นว่าเป็นเจียงซั่งเสวี่ยที่ไม่รู้โผล่มาตอนไหน
"เธอมาทำไม?" เซียวหยางขมวดคิ้วถาม
เจียงซั่งเสวี่ยไม่ตอบ กลับมองสภาพเละเทะในซอยอย่างตกตะลึง
พวกที่นอนระเนระนาดอยู่นี่...เธอจำได้หมด นี่มันพวกที่มาร้านเมื่อกี้ชัด ๆ
เธอไม่คิดเลยว่า เซียวหยางจะบุกมาคนเดียว...แล้วซัดพวกนี้จนหมดสภาพ! ทำได้ยังไงเนี่ย!?
เซียวหยางไม่สนใจเจียงซั่งเสวี่ย หันกลับไปมองพี่เต๋าอีกครั้ง
ตอนนี้ ปลายมีดได้บาดผิวไปแล้ว
"ฉันบอกก็ได้..."
"ฉันบอก ๆ อย่าฆ่าฉัน!"
เลือดซึมออกจากคอ เสียงร้องด้วยความกลัวดังขึ้นทันที
เซียวหยางถอนมีดออก จ้องตาพี่เต๋า
"ฟางจิ้งหยวน...เป็นคุณชายรองของตระกูลฟาง...เรียนอยู่ที่คณะแพทย์ เขาเป็นคนสั่งให้เราบุกไปร้านของนาย...ยังสั่งให้เราจัดการนายให้หมดสภาพด้วย..."
"ทำไม?"
"ก็ผู้หญิงน่ะสิ เขาว่านายแย่งผู้หญิงของเขาไป..."
"คณะแพทย์..." เซียวหยางขมวดคิ้วครุ่นคิด จากนั้นก็เช็ดลายนิ้วมือตัวเองออกจากมีด แล้วโยนมันทิ้งไปบนพื้น
"โทรเรียกรถพยาบาลกันเองนะ"
เซียวหยางถอนหายใจยาวหนึ่งเฮือก แล้วเดินออกจากซอยโดยไม่หันกลับ
เจียงซั่งเสวี่ยที่ยังยืนอึ้งอยู่รีบวิ่งตามมา
"เธอมาทำไม ฉันบอกให้กลับไปแล้วนี่" เซียวหยางถาม
"ฉันกลัวเธอเป็นอะไร..."
เซียวหยางเหลือบมองกลับไปที่ซอย ไม่พูดอะไร
เจียงซั่งเสวี่ยถึงกับใจชื้นขึ้นมา แต่สีหน้ายังคงเป็นกังวล
"เซียวหยาง ฉันรู้จักฟางจิ้งหยวนนะ!"
"รู้จัก?" เซียวหยางตกใจ
"อย่าบอกนะว่าเรื่องนี้เป็นเพราะเธอ?"
ถ้าเป็นเพราะเจียงซั่งเสวี่ยมาทำงานพิเศษที่ร้าน จนทำให้ร้านโดนถล่ม แบบนี้ลู่ซิงก็คงซวยสุด ๆ ไปเลย
"ไม่ใช่ ๆ!" เจียงซั่งเสวี่ยรีบส่ายหัว
เซียวหยางมองเธออย่างสงสัย แล้วเดินไปเรียกแท็กซี่ริมถนน
"จะไปไหน?" เจียงซั่งเสวี่ยถามอย่างอยากรู้
"ไปคณะแพทย์" เซียวหยางตอบเสียงเรียบขณะขึ้นรถ
เจียงซั่งเสวี่ยก็ตามขึ้นไปนั่งด้วย
"ฟางจิ้งหยวนเป็นคุณชายรองของบ้านตระกูลฟาง บ้านเขามีอิทธิพลมากในเจียงตูเลยนะ!"
"แล้วไง? ฉันควรยอมให้เขากลั่นแกล้งงั้นเหรอ?"
ครั้งนี้ เซียวหยางไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแบบเคย ใบหน้าก็จริงจัง
เจียงซั่งเสวี่ยถึงกับพูดไม่ออก
เธอรีบอธิบาย "ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น...หมายถึง ถ้าเธออยากแก้แค้น ก็น่าจะวางแผนหน่อย ไม่ใช่บุ่มบ่ามไปหาเขาแบบนี้..."
"ฉันไม่ได้จะระบายแค้น..." เซียวหยางถอนหายใจ
เขาเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่แล้วก็เงียบไป ส่ายหัวเล็กน้อย
หรือว่า...เขาใจร้อนไป?
เซียวหยางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
เพราะ "เจียงเหยียน" งั้นเหรอ?
ใบหน้าสวยของเธอลอยขึ้นมาในหัวอีกครั้ง...
จบตอน