ตอนที่ 1: งานน่ะเหรอ? ไม่ทำยังดีกว่า!

  แดดยามสายสาดลอดเข้ามาจากช่องว่างระหว่างผ้าม่าน ตกกระทบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของ จางเซียน

  เขาพลิกตัวหนีแสงอาทิตย์เจ้าปัญหาที่บุกเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ แล้วเลือกจะ… นอนต่อ!

  “เสี่ยวเซียน~ เสี่ยวเซียน~ ตื่นมากินข้าวแล้ว!”

  เสียงเด็กสดใสดังขึ้น แต่คนที่เดินเข้ามาในห้องกลับเป็นผู้หญิงร่างสูงราวร้อยหกสิบกว่า หน้าตาน่ารักสดใส ทว่ากลับขัดแย้งกับเสียงโดยสิ้นเชิง

  เหมือนผู้ใหญ่ที่เผลอไปใส่การ์ดเสียงเด็กเข้าไปยังไงยังงั้น!

  แถมเสื้อผ้าที่เธอสวมก็เต็มไปด้วยลายการ์ตูนฉูดฉาด ที่ปกติแล้วมีแต่เด็กเล็ก ๆ เท่านั้นที่ชอบ

  “ขออีกแป๊บเดียว~”

  ตามปกติ ถ้าใครมาปลุกเขาคงโดนหงุดหงิดใส่บ้าง แต่ไม่ใช่กับเธอ เสียงของจางเซียนกลับแฝงความอ้อนเสียด้วยซ้ำ

  “ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด! ดวงอาทิตย์จะเผาก้นแล้วนะ! แล้วพ่อบอกว่าวันนี้นายต้องไปสัมภาษณ์งานด้วย!”

  พูดจบ เธอก็โฉบเข้าไปดึงผ้าห่มออก แล้วตรงไปกระชากม่านขึ้นทันที ท่าทางเชี่ยวชาญจนรู้ว่าไม่ใช่ครั้งแรกแน่

  จางเซียนได้แต่หาวยาว ๆ ก่อนยอมลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างจนใจ

  ถ้าเป็นใครอื่นมาเรียก คงไม่สำเร็จง่ายขนาดนี้ แต่ผู้หญิงคนนี้ต่างออกไป—เธอคือ จางเจาจี้ พี่สาวคนที่สาม อายุ 25 ปี แต่สติปัญญาหยุดอยู่ที่วัย 9 ขวบ!

  เมื่อสิบหกปีก่อน ตอนเธออายุ 9 ส่วนเขาเพิ่ง 6 ขวบ ทั้งคู่เล่นกันที่ริมแม่น้ำ แล้วจางเซียนเผลอตกน้ำ จางเจาจี้รีบโดดลงไปช่วย พยายามดันน้องขึ้นฝั่ง แต่แรงไม่พอ สุดท้ายตัวเองเกือบจมน้ำตาย โชคดีที่มีคนตกปลาแถวนั้นเห็นเข้าจึงช่วยไว้ได้

  แม้เธอรอดมา แต่สมองขาดออกซิเจนนานเกินไป ทำให้สติปัญญาไม่พัฒนาไปกว่าวัย 9 ปีอีกเลย

  ด้วยเหตุนี้เอง จางเซียนจึงไม่มีวันโกรธเธอ ไม่ว่าเธอจะทำเรื่องเด็ก ๆ หรือสร้างเรื่องน่าขำแค่ไหนก็ตาม เพราะเขารู้ดี—ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวคนนั้น เขาอาจไม่ได้มีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้

  เขาหยิบเสื้อยืดมาสวมลวก ๆ คู่กับกางเกงวอร์มสีดำ แล้วเดินออกจากห้องอย่างงัวเงีย

  ห้องนั่งเล่นเชื่อมกับโต๊ะกินข้าวง่าย ๆ บนโต๊ะมีอาหารเช้า—ไข่ต้ม ข้าวต้ม ซาลาเปาใหญ่ ๆ และผักดอง

  จางเซียนนั่งลงคว้าซาลาเปามาเคี้ยวอย่างสบาย ๆ ส่วนพี่สาวก็กระโดดไปนั่งโซฟา เปิดการ์ตูน “บาราบารานางฟ้าตัวน้อย” พร้อมตะโกนตามบท

  “นางฟ้าแปลงร่าง!”

  “ไปปราบจอมมารกันเถอะ!”

  จางเซียนได้แต่ถอนใจ เธอไม่เคยโตขึ้นเลยจริง ๆ

  “พ่อไปไหนแล้ว?” เขาถามขึ้นพลางกัดซาลาเปาอีกคำ

  “คุยกับป้าหวังซูลาน อยู่ปากตรอก” พี่สาวตอบแต่ตายังไม่ละจากหน้าจอทีวี

  จางเซียนกลอกตาในใจทันที -ช่างจีบหญิงไม่รู้จักแก่เลยจริง ๆ เหมือนหมาตัวเล็กที่วิ่งตามผู้คน… ผู้ชายจะซื่อสัตย์ก็ต่อเมื่อถูกแขวนไว้บนผนังเท่านั้น

  หลังอาหารเช้าเสร็จ เขาก็คว้าเบ็ดตกปลาขึ้นหลัง ควบสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าออกจากบ้าน

  “ออกไปข้างนอกเหรอ เสี่ยวเซียน! หางานได้หรือยัง?”

  ลุงหลิวจากบ้านข้าง ๆ ทักมา มือหนึ่งกางพัดใบใหญ่ไล่ความร้อน

  “ไปสัมภาษณ์ครับ!” จางเซียนตอบสั้น ๆ ก่อนเร่งคันเร่งออกไปทันที

  ลุงหลิวหรี่ตา ไปสัมภาษณ์บ้าอะไร หอบเบ็ดไปด้วยแบบนั้น มีแต่ไปตกปลาชัด ๆ!

  ที่ปากตรอก เขาก็ถูกพ่อตัวเอง—จางตงซาน ดักไว้พร้อมกับป้าหวังซูลาน

  “ไปไหนอีก! วันนี้ไม่ใช่ว่ามีสัมภาษณ์งานเหรอ?” พ่อคว้าแขนไว้แน่น

  “ก็ใช่น่ะสิ ไปสัมภาษณ์ไง!” จางเซียนยักไหล่ตอบหน้าตาย

  พ่อมองตั้งแต่หัวจรดเท้า—เสื้อยืด กางเกงวอร์ม รองเท้าแตะเป็นรู ๆ แถมยังห้อยเบ็ดตกปลา “ชุดนี้ไปสัมภาษณ์? ผีที่ไหนจะรับแกวะ!”

  “ก็คิดว่าเสร็จงานแล้วจะได้ไปตกปลาต่อไง จะได้ช่วยหาเงินเข้าบ้าน!”

  พ่อตวาดทันที “หาเงิน? ด้วยตกปลา? ไปสู้เด็กบ้านข้าง ๆ สิ เสี่ยวเฟยเขาทำงานบริษัทนอกชื่อดังได้เงินเป็นกอบเป็นกำ!”

  “อ้าว~ ก็เขามีเถ้าแก่พังซื้อรถให้ตั้งแต่เรียนจบแล้วนี่ครับ พ่อก็ต้องตั้งใจทำงานหนักนะ พยายามให้ผมได้เป็นคุณชายรุ่นสองที่ร่ำรวยให้ได้!”

  “พอพ่อรวยแล้ว ก็ให้ป้าหวังซูลานมาเป็นแม่เลี้ยงผมได้เลยนะ……”

  เสียงของเสี่ยวเซียนลอยมาตามลม ขณะที่เจ้าสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคันน้อยค่อย ๆ วิ่งห่างออกไป

  “เจ้าเด็กบ้านี่ ทำตัวเหลวไหลขึ้นทุกวันแล้ว!” จางตงซานกัดฟันด่าเสียงแข็ง

  ป้าหวังซูลานที่ยืนคุยอยู่ด้วย ถึงกับเลิกคิ้วเต็มหน้า พลางบ่นขึ้นว่า “เสี่ยวเซียนนี่ชอบจับคู่มั่วจริง ๆ เลยนะ!”

  “ซูลาน จริง ๆ เธอก็ลองพิจารณาฉันดูได้เหมือนกันนะ”

  “อย่ามองว่าฉันเป็นนักร้องตกกระแสเชียวนะ แต่ฉันมีแฟนคลับในโต่วอินตั้งห้าพันกว่า! อีกไม่นานก็จะกลายเป็นเน็ตไอดอลใหญ่แน่ ๆ ถ้าเธอเดินตามฉันล่ะก็ มีแต่จะได้กินดีอยู่ดี!”

  จางตงซานพูดน้ำลายกระเด็นไม่หยุด พูดขายฝันให้ป้าหวังซูลานฟัง

  …

  ริมแม่น้ำ ร่มไม้เย็น ๆ กับเก้าอี้พับ จางเซียนหย่อนเบ็ดลงน้ำอย่างสำราญ

  【ติง! ทำการเช็กอินสำเร็จ! วันนี้คือวันที่สองที่คุณไม่ทำงานและนอนกิน! รางวัล: เหรียญ R หนึ่งหมื่น! รางวัลสุ่ม: กล่องสุ่มบันเทิงหนึ่งกล่อง】

  เสียงระบบดังขึ้นในหัว

  เขาแทบจะดีดนิ้ว “สุดยอด!”

  เมื่อวานเขาเพิ่งได้หมื่นหนึ่ง วันนี้นอกจากเงินยังมีของสุ่มเพิ่มอีกต่างหาก!

  “จะเปิดกล่องบันเทิงหรือไม่ [ใช่/ไม่ใช่]”

  “ใช่!”

  【ติง! กล่องสุ่มบันเทิงเปิดสำเร็จ! ยินดีด้วย คุณได้รับเพลงจากมิติ Z — 《กลิ่นแอปเปิล》!】