ตอนที่ 16 : “ฉู่โหย่วหรง—ด่ามัน!”

  ฟังคำตอบยืดยาวของฉู่โหย่วหรงจบ หลิวตงซวี่ถึงกับพังทลายทางใจทันที

  นี่มัน…โลกนี้จะมีผู้หญิงแบบนี้จริงเหรอวะ!

  คุณสมบัติทั้งสวย ทั้งดัง ทั้งรวย ก็ยังจะตามใจผู้ชายอีก แบบนี้ไม่ใช่นิทานชวนฝันก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว!

  แม้จะเรียนเมืองนอกตั้งสามปี แต่เขาก็ยังติดตามสื่อโซเชียลในประเทศมาตลอด จึงรู้ดีว่า ผู้หญิงสมัยนี้ “แพตช์ล่าสุด” คือสาย T0 — สวย เก่ง รวย และเลือกผู้ชายสเปคโหด ๆ

  แต่ฉู่โหย่วหรงกลับเล่นบท “ผู้หญิงรักแฟนจนตาบอด” แบบนี้… แถมแฟนดันเป็นเพื่อนซี้สมัยเด็กของเขาอีก!

  โลกไม่ยุติธรรมจริง ๆ!

  ด้านหวังเจียเจียก็นั่งสบถในใจรัว ๆ — บ้าชิบ! นี่มันโรแมนซ์สมองพิการแล้ว! ไม่ไหวจะเคลียร์! ถ้าฉันมีคุณสมบัติแบบนี้นะ คงไม่เหลียวมองบ้าน ๆ แบบนี้แน่ อย่างน้อยก็ต้องไปจับไฮโซระดับพันล้านสิ!

  มื้อนี้ทั้งสี่คนนั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อย …ยกเว้นหลิวตงซวี่ที่เจ็บในใจตอนจ่ายบิลแทบเลือดไหลหมดตัว

  แต่ปากก็ยังต้องทำเป็นสบาย ๆ กลัวเสียหน้าในสายตาฉู่โหย่วหรง

  ออกจากร้านญี่ปุ่นแล้ว สองคู่ก็แยกย้าย — หลิวตงซวี่พาหวังเจียเจียตรงเข้ารร.แถว ๆ นั้น ถึงจะใจแกว่งเพราะเจอฉู่โหย่วหรง แต่ก็รู้ว่าหวังเจียเจียยัง “วัยละอ่อน” พอจะสร้างความมั่นใจให้เขาได้ เลยคิดจะลอง “สอนท่าใหม่” สักหน่อยคืนนี้

  หลังจากส่งสองคนนั้นไปแล้ว จางเซียนก็คร่อมสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้า หยิบหมวกกันน็อกมาใส่ พลางบอกกับฉู่โหย่วหรง

  “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับละนะ”

  “เดี๋ยวสิ นี่นายไม่คิดจะไปส่งฉันหน่อยเหรอ?”

  เธอเม้มปากน้อย ๆ ทำเสียงงอน

  “เฮ้ย เธอเป็นดาราดังนะ ไม่มีรถเหรอ?”

  “ฉันขับรถไม่เป็น!” เธอตอบเสียงแข็ง

  จางเซียนถึงกับงง — ไม่ขับรถเป็นเนี่ยนะ?! แต่ไม่รู้ตัวเลยว่าพูดไปโดนแผลใจของเธอเต็ม ๆ

  ใช่แล้ว…เธอเคยสอบใบขับขี่ แต่สอบวิชาปฏิบัติถึงเจ็ดครั้งก็ยังไม่ผ่าน! สุดท้ายยอมแพ้แบบเงียบ ๆ กระทั่งเพื่อนรักหานจื่อเวยยังแซวว่า “โชคดีที่สอบไม่ผ่าน ไม่งั้นคงมีคนตายเพียบแน่”

  “อ๋อ เธอขับรถไม่เป็น ส่วนฉัน…ซื้อรถไม่ไหว!”

  จางเซียนเคาะเบาะหลังของเจ้าสกู๊ตเตอร์ “ไม่รังเกียจก็นั่งเจ้านี่ละกัน มีหมวกอยู่ในกล่องท้าย”

  ฉู่โหย่วหรงเลิกคิ้ว เปิดกล่องท้ายออกมา แล้วหยิบหมวกกันน็อกสีชมพูที่ติดสติกเกอร์การ์ตูนออกมา

  “นี่…ไม่ใช่หมวกแฟนเก่าใช่ปะ?”

  “ของจางเจาจี้—พี่สาวคนที่สามฉันเอง”

  “หา? พี่สาวชื่อนี้จริงดิ?”

  “ใช่ไง พ่อฉันอยากได้ลูกชาย เลยตั้งชื่อเรียง ๆ กัน—สามพี่สาวคือ เจาจี้ (招娣), ไหลตี้ (来娣), พั้นตี้ (盼娣)…แล้วถึงจะได้ฉัน”

  “โอ้โห งั้นนายควรชื่อ ‘จางเสวียนเมิ่ง’ (圓夢–สมหวัง) ไปเลยสิ จะได้ครบสูตร!”

  “จริง ๆ พ่อก็คิดจะตั้งแบบนั้นนะ แต่แม่บอกว่ามันเหมือนชื่อผู้หญิงไปหน่อยเลยเปลี่ยน”

  ฉู่โหย่วหรงหัวเราะลั่น “พ่อนายนี่ตั้งชื่อได้บ้าน ๆ จริง ๆ เลยนะ!”

  แล้วก็ถามต่อ “ว่าแต่นายพ่อทำงานอะไร?”

  “นักร้อง—เหมือนเธอนั่นแหละ”

  “หา? พ่อเป็นนักร้อง?!” ฉู่โหย่วหรงแทบหลุดเก้าอี้ “อย่าบอกนะ…คือคนที่ร้อง ‘กลิ่นแอปเปิล’!”

  จางเซียนเลยฮัมท่อนหนึ่ง “หกดาวยังมีเสียงบาญานคินก้องอยู่หรือไม่…” แต่ยกสูงไปนิด ร้องไม่ขึ้น ต้องลงด้วย “…เคยฟังไหม?”

  “《กลิ่นแอปเปิล》!” เธอตาโตทันที “โหย เพลงนี้ดังมากในโต่วอินเลยนะ นายไม่รู้จริงดิ?!”

  ตอนนี้ฉู่โหย่วหรงยิ่งอึ้งหนัก—ดันไปเก็บผู้ชายบ้าน ๆ ที่แท้เป็นลูกนักร้องดังอีก ถ้าแต่งจริง ๆ อย่างน้อยเรื่อง “พ่อตากับลูกสะใภ้” ก็น่าจะคุยกันถูกคอแน่

  แต่เดี๋ยวก่อน! ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย—นี่มันแค่แต่งงานหลอก ๆ ไม่ใช่จริงจังสักหน่อย!

  “เร็ว ๆ เลย ฉันจะรีบกลับไปเล่นเกมแล้วนะ” จางเซียนเร่ง

  “ผู้ชายอะไรเนี่ย สนใจแต่เกม!” ฉู่โหย่วหรงเบะปากใส่ แต่สุดท้ายก็สวมหมวกน่ารักนั่น แล้วนั่งซ้อนท้าย

  ค่ำแล้ว ถนนยังมีรถเยอะ จางเซียนซิกแซกไปมาอย่างคล่องแคล่ว

  “โอ๊ย! ดูทางหน่อยสิ!”
  “บ้าเอ๊ย จะขับยังไงฟะ!”
  “เบี่ยงนิดนึงจะตายรึไง!”

  เสียงด่าข้างถนนดังระงม ฉู่โหย่วหรงสะดุ้งทันที “เฮ้ย นายด่าคนเหรอ! เขาก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!”

  “เธอนี่ไม่เคยซ้อนสกู๊ตเตอร์มาก่อนสินะ”

  “เคยสิ!”

  จางเซียนเบรกกะทันหัน “เอ้า! งั้นเธอลองขี่เองเลย! มีสองทางเลือก—หนึ่ง เธอขี่แล้วพาฉันนั่ง หรือสอง…ลงมาด่าด้วยกัน!”

  “ฉันจะขี่เอง!” เธอเชิดหน้าตอบ แต่ก็อดพูดไม่ได้ “คนไม่มีมารยาทเท่านั้นแหละที่ชอบด่า!”

  จางเซียนส่ายหัว “ก็เพราะพวกไร้มารยาทนี่แหละ ถึงได้ใช้ชีวิตสบาย!”

  ว่าแล้วก็อธิบายระบบคันเร่งกับเบรกคร่าว ๆ ให้เธอฟัง

  “ไม่ต้องสอน ฉันเคยขี่มาแล้ว!”

  ว่าแล้วเธอก็หมุนคันเร่งเต็มแรง—สกู๊ตเตอร์พุ่งพรวดออกไป!

  “เวรแล้ว! ปล่อยมือ! ปล่อยคันเร่งโว้ย!!”

  ฉู่โหย่วหรงตกใจสุดขีด รีบปล่อยมือ รถถึงชะลอหยุดลงได้

  “โอ๊ย! นี่ถ้าฉันเป็นสามีเธอจริง ๆ เธอก็พยายามฆ่าสามีชัด ๆ!” จางเซียนโวยลั่น ขายาวยันพื้นประคองรถไว้

  “ก็…ก็ได้! ฉันยอมเป็นคนด่าก็ได้!” เสียงเธอสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้

  ทั้งคู่เลยสลับที่อีกครั้ง

  จากนั้นเสียงจางเซียนก็ดังเป็นระยะ “โหย่วหรง ด่ามัน! …ไอ้เบนซ์คันนั้นด้วย! …เสียงเบาหน่อยไม่ได้เรอะ ด่าดัง ๆ หน่อย!”

  แรก ๆ เธอยังเขิน แต่พอเริ่มชินก็สนุกขึ้นเรื่อย ๆ รู้สึกเหมือนปลดปล่อยอารมณ์

  “ตาบอดหรือไง! ไฟแดงไม่เห็นรึไง!”
  “ขับรถได้แย่โคตร!”
  “ขี่สกู๊ตเตอร์เปิดดีเจเสียงดังรบกวนชาวบ้าน!”

  …สุดท้ายเธอถึงกับหัวเราะออกมา รู้สึกโล่งแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

  พอสกู๊ตเตอร์จอดถึงหน้าคอนโดหรูของเธอ รปภ.รีบโบกมือ “อาหารเดลิเวอรี่วางไว้ตรงนี้เลยครับ”

  จางเซียนโบกมือ “โอเค!” แล้วหันไปบอกเธอ “ลงได้แล้ว”

  ฉู่โหย่วหรงยังติดใจบรรยากาศอยู่ แต่ก็ลงจากรถไปอย่างไม่เต็มใจ

  “เมื่อกี้…สนุกกว่าที่คิดอีกนะ” เธอพึมพำในใจ

  “นายรีบไปเล่นเกมเถอะ ฉันเข้าคอนโดแล้ว”

  “อือ” จางเซียนพยักหน้า ก่อนบิดรถออกไป

  รปภ.มองตามด้วยความงง เดี๋ยวนะ นั่นมันแฟนฉู่โหย่วหรงเหรอ? …ผู้ชายธรรมดาขี่สกู๊ตเตอร์? แต่ไม่กล้าพูดอะไรมาก

  เธอยิ้มบาง ๆ แล้วเดินเข้าคอนโดไป

  เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงระบบก็ดังในหัวจางเซียน

  【ติ๊ง! รายได้ผู้ช่วยนอนกินเบอร์หนึ่งเมื่อวาน: 45,000 หยวน】
  【โฮสต์ได้รับผลตอบแทนสองเท่า: 90,000 หยวน】

  “โอ้โห พ่อแม่งโหดจริง ๆ!” จางเซียนยิ้มกรุ้มกริ่ม ตื่นมาปุ๊บก็ได้เงินเกือบแสน

  ออกจากห้องมาก็เจอพ่อนั่งรออยู่แล้ว

  “เสี่ยวเซียน มานี่ ๆ พ่อมีเรื่องจะบอก” จางตงซานลากเก้าอี้นั่งใกล้ ๆ

  “อะไรล่ะพ่อ?”

  “วันนี้เที่ยง เพลง กลิ่นแอปเปิล จะอัปขึ้น SnowBeer Music กับ CoolCat Music แล้วนะ ลูกเป็นผู้แต่ง ต้องเข้าไปเซ็นสัญญาอนุญาตในระบบด้วย”

  “โห เร็วดีนะ” จางเซียนยังอึ้งอยู่

  “ต้องรีบสิ ไม่งั้นกระแสหาย รายได้ก็หาย” พ่อพูดตาเป็นประกาย “เมื่อคืนพ่อฟาดไปสี่หมื่นห้าเลยนะ! ถ้ารักษาระดับนี้ได้ ซื้อบ้านให้นายไม่เกินเอื้อม!”

  “ดี ๆ แต่ถ้าจะซื้อ ผมเอาบ้านไม่ต่ำกว่า 200 ตารางนะ!”

  “200 ตารางวา?! ไอ้ลูกบ้า!” พ่อแทบจะถีบเขาตกเก้าอี้

  “ก็ครอบครัวเราคนเยอะนี่นา ต่อไป 200 ตารางยังอาจไม่พอด้วยซ้ำ!”

  “ฉันพูดถึง ‘บ้านแต่งงาน’ ของแก ไม่ใช่ย้ายบ้านทั้งตระกูลเฟ้ย!” พ่อถลึงตาใส่

  แล้วจู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่อง “จริงสิ เมื่อเช้าออกไปซื้อของเจอลุงหลิวมา เขาบอกว่าเมื่อคืนแกกินข้าวกับแฟนจริงเหรอ? ยังมีตงซวี่กับแฟนใหม่เขาไปด้วย?”

  “อ๋อ…ใช่” จางเซียนตอบกลั้วหัวเราะ “ก็แค่คบเล่น ๆ อย่าไปจริงจังเลยพ่อ”

  “อะไรนะ! เล่น ๆ?! ใช่ที่รู้จักกันในเกมหรือแอปหาคู่หรือเปล่า?”

  “พ่อ พูดเหมือนเคยใช้เองเลยนะ?”

  “เอ่อ…” พ่อสะอึกทันที ก่อนตีหน้าขรึม “ก็อ่านข่าวมาเฟ้ย!”

  จางเซียนยักไหล่ “ไม่ต้องห่วงหรอกพ่อ ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้น จริง ๆ เราเจอกัน…ตอนตกปลานั่นแหละ”

  “ตกปลาเจอแฟน??” พ่อแทบสำลัก “เฮ้ย แบบนี้ยังมีจริงด้วย?!”

  จางเซียนหัวเราะในลำคอ ถ้าแก้ตัวว่าตกปลาได้เมียก็ดูดีกว่าเล่นแอปนะเว้ย!

  ยังไม่ทันอธิบาย มือถือก็ดังขึ้น—สายจากฉู่โหย่วหรง

  “จางเซียน นายอยู่ตรอกตะวันออกหรือฝั่งตะวันตก?”

  “ตะวันออก ทำไมเหรอ?”

  “โอเค อีกเดี๋ยวฉันไปหา!”

  “หา?! เธอจะมาบ้านฉัน?!”

  ยังไม่ทันถามต่อ สายก็ถูกตัดไปแล้ว…