ตอนที่ 72 : แจกปลา หมอเทวดาแห่งยุคถึงกับอึ้ง!

  วันนี้จางเซียนขับรถ Yangwang U9 มาจอดตรงที่จอดริมถนน

  “ลุงหวา ช่วยยกกล่องปลาไปหน่อยสิ”

  เขาสั่งหวาซื่อเซียนอย่างไม่เกรงใจ คนที่อยากเรียนวิชาตกปลากับเขา ถึงจะไม่ใช่ศิษย์ตรง ๆ แต่ก็ถือเป็นนักเรียนแล้ว ให้ช่วยทำงานบ้างไม่เกินไปหรอก

  ไหนจะดูว่าลุงผิวเข้มคนนี้ร่างกายยังแข็งแรงดีอีกด้วย ยกของนิดหน่อยไม่เห็นเป็นไร

  “รู้จักบ้างไหมว่าอะไรคือเคารพผู้ใหญ่ รักเด็กน่ะ”

  “อายุฉันป่านนี้เป็นปู่แกได้แล้วนะ ยังเรียก ‘ลุงหวา’ อีกเหรอ!”

  หวาซื่อเซียนบ่นอุบไม่หยุด แต่ก็ยังช่วยยกกล่องปลาอยู่ดี ความจริงเขาเริ่มชินกับการเป็นลูกมือให้จางเซียนแล้ว ทั้งบ่ายที่ผ่านมา จางเซียนนั่งตกปลา ส่วนเขาก็ทำหน้าที่เอาสวิงช้อนปลา เหมือนผู้ช่วยเน็ตไอดอลตกปลายังไงยังงั้น

  แต่พอหอบกล่องปลามาถึงถนน ก็เจอปัญหา Yangwang U9 ถึงจะหรูแต่พื้นที่เก็บของจำกัด ถ้ามีแค่จางเซียนคนเดียวก็ยังพอ แต่พอมีหวาซื่อเซียนเพิ่มเข้ามา กล่องปลาก็เริ่มใส่ไม่พอแล้ว

  ดูท่าคงต้องซื้อรถไว้ตกปลาโดยเฉพาะ—U9 คันนี้ถึงจะหล่อ แต่ไม่ค่อยเวิร์ก ต้องเป็นรุ่น U8 ที่โชว์รูมวางไว้มากกว่า รถคันใหญ่ เบาะกว้าง แถมมีโหมดลุยน้ำอีกต่างหาก เหมาะสุด ๆ สำหรับสายตกปลา

  “รถบ้าอะไรเนี่ย โชว์หรูเกินไปแล้ว!”

  หวาซื่อเซียนเหลือบตามอง U9 พลางส่ายหัว แต่ก็แอบแปลกใจนิดหน่อยที่หนุ่มน้อยริมแม่น้ำกลับรวยขนาดนี้ ถึงเขาไม่รู้จักรุ่นรถ แต่ก็ดูออกว่าไม่ถูกแน่

  แต่เอาจริงนะ คนรวยเขาเจอมามากกว่านี้อีก ต่อให้มีเจ็ตส่วนตัวยังเคยเห็นมาแล้ว เลยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากนัก

  จางเซียนยัดกล่องปลาไปหนึ่งใบในท้ายรถ อีกใบก็ให้หวาซื่อเซียนกอดไว้บนเบาะข้างคนขับ จากนั้นก็ขับตรงไปคอนโดหรู “ไท่เหอหยวน”

  “ทางนี้ค่ะ หนุ่มหล่อ!”

  พอมาถึงก็เจอสาวคนหนึ่งโบกมือเรียกอยู่ เธอคือพี่สาวที่แอด WeChat กันไว้ก่อนหน้านี้ อุตส่าห์มายืนกันที่จอดรถให้ ถึงจางเซียนจะไม่สนับสนุนวิธี “กันที่ด้วยคน” แบบนี้ แต่เพราะเป็นน้ำใจ เขาก็ไม่ปฏิเสธ

  “รถคุณนี่เท่มากเลย!”

  พี่สาวคนนั้นดูอายุราว 30 ต้น ๆ ใบหน้าหมวยสวยใช้ได้ หุ่นก็ดี วันนี้ตั้งใจจัดเต็มมาเลยในชุดกระโปรงเข้ารูปสีแดงเข้ม แมตช์กับถุงน่องดำและส้นสูงสีดำ ยืนอยู่ริมถนนยังกับนางแบบ

  “ใช่มั้ยล่ะ ผมเองก็คิดเหมือนกัน!”

  จางเซียนตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะลงไปยกกล่องปลามาจัดข้างถนน

  “ลุงหวา เอากล่องนั่นลงด้วยสิ”

  เขาโบกมือเรียกหวาซื่อเซียนให้ช่วย แล้วหยิบป้าย “กติกาการรับปลา” ที่เคยใช้ขึ้นมาตั้ง

  ทันใดนั้นพอหวาซื่อเซียนก้มไปอ่าน เขาก็แทบจะยืนช็อกทันที

  —“รับปลาฟรี เฉพาะสาว ๆ ที่ใส่ถุงน่องดำ!”—

  นี่มัน…เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเรอะ?!

  เขารีบหันมองจางเซียนอีกครั้ง พลางนึกถึงคลิปไวรัลที่แชร์กันในกลุ่มนักตกปลาก่อนหน้านี้—ที่มีผู้ชายคนนึงแจกปลาฟรี แต่กติกาคือคนมารับต้องใส่ถุงน่องดำ ตอนนั้นคลิปเบลอหน้า แต่รูปร่างนี่ใช่เลย ไม่มีผิด!

  โธ่เว้ย ไอ้เด็กนี่เอง!!!

  “หนุ่มน้อย มาอีกแล้วเหรอ คราวนี้ช่วยผ่อนกติกาได้ไหม ฉันแก่แล้วก็อยากได้ปลากินเหมือนกันนะ”

  เจ๊ขายไส้กรอกรีบโผล่มาอ้อน เห็นปลาตัวใหญ่ ๆ ในนั้นแล้วน้ำลายไหล จะให้พลาดได้ยังไง

  “เจ๊ ถ้ามีเหลือผมจะแบ่งให้สักตัวก็แล้วกันนะ”

  จางเซียนยิ้มกวนกลับไป แต่ไม่คิดจะเปลี่ยนกติกาหรอก ถ้าเปิดให้ผู้ใหญ่รับได้ ต่อไปบรรดาแม่ ๆ ป้า ๆ คงมาต่อคิวกันเต็มแน่

  พอได้ยินแบบนั้น เจ๊ขายไส้กร็อกก็รู้เลยว่าไม่รอด ทุกครั้งปลาหมดเกลี้ยง จะเหลือถึงเธอที่ไหน

  “หนุ่มน้อย แบบนี้มันไม่ถูกนะ! คนเราต้องรู้จักเคารพผู้ใหญ่บ้างสิ ฉันอายุตั้งขนาดนี้ ขอปลาสักตัวมันเกินไปนักหรือไง!”

  เจ๊เปลี่ยนมุก ใช้ท่าไม้ตาย “มัดด้วยศีลธรรม”

  “ป้า แบบนี้เรียกว่าบังคับกันด้วยศีลธรรมนะคะ!”

  ยังไม่ทันที่จางเซียนจะตอบ พี่สาวคนรับปลาก็ออกโรงแทน ตามด้วยเพื่อนบ้านอีกสองสามคนที่รีบเข้ามาสมทบ ช่วยกันเบรกจนเจ๊ไส้กรอกต้องถอยไปเอง

  “ลุงหวา จัดปลาตัวใหญ่ให้พี่หลี่หน่อยสิ”

  จางเซียนยิ้มแล้วพยักพเยิดไปที่สาวสวยที่กันที่จอดรถให้ หวาซื่อเซียนรีบก้มไปคว้าปลาหนักเกือบ 9 กิโลส่งให้เธอทันที

  “น้องสาว หนุ่มนี่เขามาแจกปลาบ่อยเหรอ?”

  หวาซื่อเซียนอดถามไม่ได้

  “บ่อยสิ! เจอกันประจำเลยค่ะ”

  สาวคนนั้นหัวเราะสดใส “ทุกครั้งก็แจกปลาแบบนี้แหละ!”

  คำตอบยิ่งทำให้หวาซื่อเซียนมั่นใจ—ที่จางเซียนบอกว่า “ตกได้ทุกวัน” คงไม่ใช่โม้ ไม่งั้นจะเอาปลาที่ไหนมาแจกได้บ่อยขนาดนี้

  …360 อาชีพ มีที่หนึ่งเสมอจริง ๆ แม้แต่ตกปลาก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้!

  หวาซื่อเซียนถอนหายใจในใจ ก่อนจะก้มหน้าทำหน้าที่ “ผู้ช่วยแจกปลา” อย่างตั้งใจ

  และเพราะวันนี้จางเซียนขับ U9 มา สาว ๆ ที่มารับปลาต่างก็ยิ่งรุกหนักกว่าทุกครั้ง แทบทุกคนพยายามขอ WeChat กันรัว ๆ

  แต่จางเซียนก็มีกฎอีกข้อ—เฉพาะสาวที่หน้าตาและหุ่นผ่านเท่านั้นถึงจะได้ WeChat เขาก็แค่ยกมือถือโชว์ QR Code ให้สแกน ถ้าไม่ผ่านตาก็บอกสั้น ๆ “คนต่อไป!”

  แน่นอนว่าใครไม่ผ่านก็มีกระทบใจบ้าง แต่เพราะอีกฝ่ายขับรถหรูมาเอง เลยไม่มีใครกล้าโวยวาย กลับคิดแทนว่า “คราวหน้าต้องแต่งตัวให้แซ่บกว่านี้!”

  แต่ถ้าแกมันจนกระจอก ฉันจะด่าแกจนเละไม่มีชิ้นดี แล้วยังเอาไปเขียนโพสต์ลงเสี่ยวเฮยซูอีกต่างหาก
  แต่ถ้าแกเป็นคนรวย ขับรถสปอร์ตสุดหรูละก็ ฉันจะยกย่องแกทันที!

(จบตอน)