ตอนที่ 66 : กู้เฉินผู้น่าสังเวช — โดนซัดยับคาบ้าน
กู้หงหลิงล้มคว่ำอยู่กับพื้นราวสุนัขตาย ดวงตากลอกขาวเล็กน้อย ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดที่ท้อง อาเจียนน้ำขมออกมาเป็นระยะ คร่ำครวญโอดโอยไม่หยุด
บรรดาพี่น้องตระกูลกู้รีบร้อนเข้ามาประคองนางขึ้นจากพื้น ก่อนหันขวับไปจ้องกู้เซิงเกอด้วยแววตาเดือดดาล
กู้เฉินเองก็ไม่คาดคิดว่า กู้เซิงเกอจะไม่เอ่ยแม้แต่คำ กลับลงมือทันที แววตาเขาแวบความตกใจ แต่ลึก ๆ ในใจกับลอบยินดี จากนั้นแสร้งทำหน้าตกตะลึง ร้องประณามขึ้นมา
“พี่ ทำไมถึงเตะพี่รองเล่า พี่รองก็แค่ของหาย แล้วอยากเข้าห้องพี่หาของเท่านั้นเอง ทำไมต้องมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ หรือจริง ๆ แล้วของนั่นพี่เป็นคนขโมยไปเสียเอง?”
กู้ชิงชิวกับพี่น้องได้ยิน ต่างยิ่งเดือดดาลหนักขึ้น ก่อนหน้านี้เคยฟังคำพ่อเตือนว่า กู้เซิงเกออาจเป็นพวกเสี่ยงตาย จึงอย่าไปยั่วยุเขา
แต่ไม่คาดคิดเลยว่า การปล่อยผ่านเช่นนั้นกลับทำให้เขายิ่งเหิมเกริม! ไม่เพียงขโมยของพี่รอง แต่ยังกล้าลงไม้ลงมืออีก! นี่นึกว่าพวกตนเป็นคนที่ใคร ๆ จะรังแกได้ง่ายดายนักหรือ
กู้ชิงชิวตวาดสั่งเสียงเฉียบ “น้องสี่! รีบโทรแจ้งตำรวจ บอกว่ามีขโมยบุกบ้าน ให้รีบมาที่นี่โดยด่วน! น้องห้า! โทรเรียกรถพยาบาล ส่งพี่รองไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!”
นางไม่สนใจว่ากู้เซิงเกอจะเป็นใคร ต่อให้อันตรายเพียงใด เวลานี้เธอต้องการเพียงอย่างเดียว—ขับไล่เขาออกจากตระกูลกู้เท่านั้น!
ทันใดนั้น กู้เซิงเกอสัมผัสได้ถึงเส้นด้ายแห่งกรรมระหว่างตนกับตระกูลกู้ที่เริ่มจางหายไปหลายส่วน แต่ก็ยังไม่ขาดสิ้น…
กู้เฉินพอได้ยินว่ากู้ชิงชิวจะเรียกตำรวจ ใบหน้าก็ฉายรอยยินดีถึงขีดสุด มุมปากยกสูงราวกับได้ของขวัญปีใหม่
กู้เซิงเกอเหลือบตามองสีหน้าของกู้เฉิน แววตาเย็นเยียบ “ทำสำเร็จแล้วใช่ไหม ถึงได้ดีใจนัก”
กู้เฉินรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นตีสนิท ทำเสียงอ่อนเชิงน่าสงสาร “พี่พูดอะไรน่ะ พูดว่าผมใส่ร้ายพี่อย่างนั้นหรือ ผมไม่เคยทำเลยนะ”
กู้ชิงชิวเอ่ยขึ้นทันที “กู้เซิงเกอ! อย่ามาใส่ร้ายน้องเฉินเด็ดขาด เขาอยู่กับพวกเราตลอด จะไปใส่ร้ายเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…”
แต่ไม่ทันพูดจบ ร่างกู้เซิงเกอก็พริบตาหายไป ปรากฏตรงหน้ากู้เฉินในเสี้ยววินาที
โครม!
หมัดหนักหน่วงซัดตรงท้องของกู้เฉินอย่างจัง เขาสิ้นเรี่ยวแรงทันที แผ่นหลังงอเหมือนกุ้งลวก ดวงตาเบิกกว้าง น้ำลายขมพุ่งออกมา เสียงโอดครวญเจ็บปวดดังลั่น ก่อนที่ร่างจะทรุดฮวบลงกับพื้น ตัวสั่นสะท้านชักกระตุก
“น้องเฉิน!” “น้องเฉิน!” เสียงพี่น้องร้องตะโกนลั่น ต่างรีบกรูกันเข้ามา แต่กลับถูกกู้เซิงเกอซัดกระเด็นออกไปคนละทิศละทางในพริบตา
เขาคว้าผมของกู้เฉินลากขึ้นมา บังคับให้เงยหน้ามองตน ใบหน้าที่ทำเป็นซื่อบื้อยังแฝงความเจ็บปวดชัดเจน
เพียะ!
ฝ่ามือตบฟาดเสียงดังลั่น กู้เซิงเกอแค่นหัวเราะเย็น “คิดว่าเล่นเล่ห์กลใส่ร้าย แล้วมีห้าตัวโง่มาหนุนหลัง ข้าจะจนแต้มอย่างนั้นหรือ? เจ้าคิดว่าเราอยู่ในนิยายผู้หญิงน้ำเน่าหรือไร!”
เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ!…
ฝ่ามือทั้งซ้ายขวาสลับกันฟาดไม่ยั้ง กู้เฉินถูกซัดจนใบหน้าบวมฉึ่ง เลือดทะลัก ปากร้องอู้อี้ไม่หยุด ภาพนั้นชวนให้พี่น้องตระกูลกู้ใจแทบขาด
กู้ชิงชิวกัดฟันตวาด “กู้เซิงเกอ! ปล่อยน้องเฉินนะ หากแกกล้าแตะต้องเขาอีก เราจะขับเจ้าออกจากตระกูลเดี๋ยวนี้!”
กู้หมิงซี กู้อวิ๋นเจียว และคนอื่น ๆ ต่างก็ร้องห้ามเสียงแข็ง “หยุดเดี๋ยวนี้! เราเรียกบอดี้การ์ดแล้ว ถ้ายังไม่หยุด แกจะถูกหักขาแน่!”
เสียงโวยวายเหล่านั้นทำให้กู้เซิงเกอขมวดคิ้วหนา เขาลากกู้เฉินกลับเข้าไปในห้อง แล้วเปิดลิ้นชักใต้เตียงออกมา หยิบชุดชั้นในสตรีเซ็กซี่ออกมาโยนลงตรงหน้า
นั่นเองที่บรรดาพี่น้องถึงกับชะงัก—ของที่กู้หงหลิงหายไป คือสิ่งนี้จริง ๆ!
กู้เฉินแม้ตาพร่ามัว ก็ยังเห็นชัด เขาไม่เข้าใจว่ากู้เซิงเกอจะโยนของเหล่านี้มาให้ตนทำไม แต่ในใจกลับแอบโล่งใจ—ไม่ว่าอย่างไร จุดประสงค์ขับไล่กู้เซิงเกอออกจากตระกูล ก็สำเร็จแล้ว
กู้เซิงเกอก้มลงจ้องเย้ย “สองทาง เจ้าจะเลือกอย่างไร—กินมันลงไป หรือใส่มัน”
คำพูดนี้ทำให้พี่น้องสตรีทั้งหลายตะลึงงันไปตามกัน
กู้เฉินส่ายหน้าสุดแรง—จะกินสิ่งนี้ได้อย่างไร! ใส่ลงไปก็เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
กู้เซิงเกอหรี่ตาเย็น “ไม่ยอมเลือกหรือ เช่นนั้นก็มีแต่ทางเดียว…”
เขาดีดนิ้วเบา ๆ พลันมีบอดี้การ์ดสองคนเดินเข้ามา
บรรดาพี่น้องกู้เห็นแล้วใบหน้าฉายแววปลื้มใจ ทว่าเพียงครู่เดียว สีหน้าก็แข็งค้าง—เพราะบอดี้การ์ดเดินตรงไปยืนต่อหน้ากู้เซิงเกอ!
“จับมันไว้ แล้วกรอกของนี่ลงปาก ถ้าไม่ยอมกิน ก็ใช้ ‘น้ำชักโครก’ ช่วยเสีย”
กู้เซิงเกอสั่งเสียงเย็น
เสียงหวีดร้องของกู้เฉินดังระงม “ไม่! ผมไม่กินนะ! พี่ ๆ ช่วยผมที! ช่วยด้วย!!”
พี่น้องสาว ๆ รีบจะเข้าขัดขวาง แต่กลับถูกกู้เซิงเกอยกไม้สองอันขึ้นมาขวาง—หนึ่งคือไม้กอล์ฟ อีกหนึ่งคือไม้เบสบอล มีลายเซ็นคนดังปรากฏอยู่
เขายิ้มมุมปากเย็นยะเยือก “เลือกเอา จะให้ข้าใช้ไม้ไหนอัดพวกเจ้า”
สีหน้าพี่น้องหญิงซีดเผือดทันที เพียงนึกถึงความหมายสกปรกที่เกี่ยวพันกับโลกโลกีย์ในหัว ก็แทบจะทรุดลงตรงนั้น
ทว่ากู้เซิงเกอเสียงขุ่นเข้มขึ้น “อย่าเอาข้าไปเปรียบกับน้องชายปลอมผู้ต่ำทรามของพวกเจ้า ข้าเพียงจะถาม ว่าอยากโดนฟาดด้วยไม้ไหนต่างหาก!”
…