ตอนที่ 67 : เทพสงครามไม้กอล์ฟ · กู้เซิงเกอ — กู้เฉินถึงคราวเสียทั้งขึ้นทั้งล่อง
“อื้ออื้ออื้อ!”
ขณะพี่สาวตระกูลกู้ถูกบังคับให้เลือกไม้ บอดี้การ์ดก็ยัดชุดชั้นในลงปากกู้เฉิน เขาส่งเสียงครางลั่น ใช้ลิ้นดันออกสุดแรงเพื่อถุยมันทิ้ง
แต่เมื่อเห็นเขาดื้อดึงเกินไป บอดี้การ์ดก็วิดเอาน้ำชักโครกจากห้องน้ำมา ในแววตาหวาดผวาของกู้เฉิน ราดกรอกใส่ปากเขาเต็มแรง
“พรวด! พรวด!”
น้ำชักโครกไหลย้อนออกทางจมูก กู้เฉินแทบขาดอากาศหายใจ ความกลัวตายบีบให้เขาจำต้องกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงไป เพื่อเว้นช่องให้ลมหายใจ
บอดี้การ์ดสลับกรอกทั้งชุดชั้นใน ทั้งน้ำโสโครก หากไม่อยากขาดใจตาย กู้เฉินก็มีเพียงทางเดียว—กลืนลงไปให้หมด
กู้เซิงเกอเห็นพี่สาวทั้งหลายยังไม่เลือกไม้ สายตาเริ่มฉายความรำคาญ เอ่ยเสียงเย็น “ไหน ๆ ไม่เลือก งั้นก็สองอันพร้อมกันเลยแล้วกัน!”
สิ้นคำ เขาก็แกว่งไม้กอล์ฟกับไม้เบสบอลพร้อมกัน ฟาดฟันหนักบ้างเบาบ้างสลับไปมา ตีใส่พี่สาวตระกูลกู้จนกรีดร้องวิ่งพล่านเหมือนหนูถูกรุมไล่
“อย่านะ! ฉันผิดไปแล้ว อย่าตีฉันเลย!”
“กู้เซิงเกอ! เราเป็นพี่สาวของนายนะ กล้าลงมือกับพวกเราด้วยหรือ!”
“ไอ้สารเลว! กล้าตีผู้หญิง!”
เพียะ! โครม! เพียะ! โครม! …
กู้เซิงเกอไม่มีนิสัย “ไม่ตีผู้หญิง” ให้ต้องลังเล ไม้กอล์ฟยาวฟาดจนเกิดรอยแดงเป็นทาง เสื้อผ้าฉีกขาด ส่วนไม้เบสบอลใหญ่ก็ซัดให้หน้าฟกช้ำเขียวปูด
หลัง “สั่งสอนด้วยไม้” พี่สาวทั้งหลายสั่นงันอยู่มุมห้อง กู้เซิงเกอวางไม้กอล์ฟ เหลือเพียงไม้เบสบอลในมือ สายตาเย็นเฉียบหันไปหากู้เฉิน
กู้เฉินสั่นสะท้าน “อย่าเข้ามานะ! ตีเธอพอแล้ว อย่าตีฉันเลย!”
พี่สาวที่มุมห้องก็หน้าถอดสี—หมอนี่ตีพวกนางยังไม่พอ ยังคิดจะฟาดน้องเฉินอีกหรือ!
“แกจะทำอะไร!” กู้ชิงชิวโวยลั่น
กู้เซิงเกอหัวเราะเย็น “ทำอะไร? ก็ดูออกไม่ใช่หรือไง”
เสียงหัวเราะเย้ยหยันพลันตามด้วยการสะบัดไม้ลงเต็มแรง
“หยุดนะ!”
“อย่า!”
“กู้เซิงเกอ หยุดเดี๋ยวนี้!”
โครม! กร๊อบ!!
ไม้กระแทกแขนกู้เฉินดังสนั่น แขนบิดงอผิดรูป เสียงกระดูกหักชัดเจนก้องทั่วห้อง
“อ๊ากกกกกกก!”
เจ็บปวดสาหัสเกินทน กู้เฉินร้องโหยหวนจนสติแทบหลุด พี่สาวทั้งหลายหัวใจแทบสลาย
“กู้เซิงเกอ! ฉันจะฆ่าแก! ฆ่าแกให้ตาย!” กู้เฉินกรีดร้อง
เขากลับแค่นเสียงเยาะ “ร้องให้พอเถอะ อีกหน่อยอาจไม่มีโอกาสได้ร้อง”
พี่สาวทั้งหลายแทบไม่เชื่อสายตา—เขากล้าลงมือจริง ๆ!
“น้องเฉิน อดทนไว้! พ่อแม่ใกล้ถึงแล้ว!”
“ใช่! พ่อแม่กำลังกลับมา เดี๋ยวจะขับมันออกจากบ้าน!”
แต่กู้เซิงเกอกลับไม่สน พลันยกไม้เบสบอลขึ้นอีกครั้ง แล้วฟาดใส่ขาซ้ายของกู้เฉินต่อหน้าทุกคน
กร๊อบ!!
ขาถูกฟาดหักตามแขนทันที กู้เฉินหน้าซีดเผือด ร่างชักเกร็ง ร้องโอดครวญสุดเสียง
“น้องเฉิน! อ๊ากกกก!” กู้อวิ๋นเจียวโวยลั่น “กู้เซิงเกอ ไอ้สารเลว! ฉันจะฆ่าแก!”
แต่เขากลับไม่สน ยกไม้ขึ้นจ่อสะโพกกู้เฉินอีกครั้ง ยิ้มโหดเหี้ยม “ต่อไปดีไหมที่นี่…”
กู้ชิงชิวโพล่งเสียงสั่น “หยุดเถอะ! ฉันไม่ไล่นายออกจากบ้านแล้ว ขอร้อง อย่าทำร้ายน้องอีกเลย เขาเป็นน้องชายนาย เขายังเป็นเด็กนะ!”
พี่สาวทั้งหลายต่างร้องอ้อนวอนพร้อมกัน “หยุดเถอะ! วันนี้เราจะถือว่าไม่เกิดอะไรขึ้น ต่อไปเราจะอยู่กันอย่างครอบครัว!”
กู้เซิงเกอหัวเราะหยัน “ครอบครัว? พวกแกน่ะหรือคู่ควร?”
สิ้นคำ ไม้เบสบอลก็ฟาดใส่เป้ากู้เฉินอย่างไม่ลังเล!
“หยุดนะ!” เสียงตะโกนดังลั่นนอกห้อง
เสียงฝีเท้าวิ่งกรูเข้ามา—กู้เทียนหาวกับหยูเม่ยหลิน พร้อมบอดี้การ์ดนับสิบโผล่เข้ามาในคฤหาสน์!
พี่สาวทั้งหลายร้องด้วยความดีใจ “พ่อ! แม่! มันทำร้ายกู้เฉิน! จับมันเร็ว!”
“กู้เซิงเกอ! แกกล้าหักแขนน้อง แถมยังทำร้ายน้องเละเป็นชิ้น ๆ! แกไม่สมควรเป็นน้องของฉันอีก!” กู้ชิงชิวตวาดสุดเสียง
“ถูกต้อง! ไอ้เดรฉาน! ไม่เพียงลักขโมยของ ยังทำร้ายน้องเฉิน คราวนี้แกต้องติดคุกแน่!” กู้หงหลิงโวยแหลก
“พ่อ! สั่งบอดี้การ์ดจับมันเลย ฉันจะล้างแค้นให้น้อง!” กู้หมิงซีตะโกน
เสียงอื้ออึงไปทั่ว กู้เซิงเกอกลับไม่สนแม้แต่น้อย—ไม้ในมือยังเหวี่ยงต่อไม่หยุด!
โครม!
“อ๊ากกกกกกก!” กู้เฉินเจ็บจนตาเหลือก พลังชีวิตแทบสิ้นสลาย ก่อนหมดสติร่วงลงไป
ภาพนั้นทำให้ชายทุกคนในที่เกิดเหตุขนลุก ใบหน้าซีดเผือดโดยไม่รู้ตัว—แค่เห็นก็ปวดหน่วงตรงหว่างขาแทบทรุด
“เดรัจฉาน! แกทำได้ยังไง! นั่นน้องของแกนะ!”
กู้เทียนหาวคำรามบ้าคลั่ง ความโกรธล้นเกินจนแทบระเบิด
หยูเม่ยหลินทนไม่ไหว สลบล้มลงตรงนั้นทันที