ตอนที่ 10 เรื่องกล้วย ๆ

  ฉู่เทียนหลินอุ้มแมวกลับหอพัก พอเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งที่เรียนเก่งเห็นเข้าก็พูดขึ้นทันที
  “ฉู่เทียนหลิน นายพาแมวเข้ามาได้ยังไงเนี่ย? อีกไม่กี่วันก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าเจ้านี่ทำให้พวกเรานอนไม่หลับจะทำไง รีบเอาไปไกล ๆ เลยนะ!”

  ฉู่เทียนหลินสวนกลับหน้าตาย “ไม่ต้องห่วง มันไม่ร้องหรอก ต่อให้ร้องก็ดังไม่เท่าเสียงกรนนายแน่!”

  จางเฟิงรีบเสริมทันที “จริงด้วย! ฉันก็อยากบอกเหมือนกัน นายกรนซะฉันนอนไม่ได้เลย ผลสอบฉันแย่ก็เพราะนายทั้งนั้น …ว่าไง จะจ่ายค่าชดเชยความเสียหายทางใจไหมล่ะ?”

  คำพูดนี้ทำเอาเพื่อนคนนั้น—จ้าวเทียน—หน้าถอดสี เขาเป็นเด็กซ้ำชั้นที่เพิ่งย้ายเข้ามาห้องนี้ ความสัมพันธ์กับเพื่อน ๆ ไม่สนิทนัก ยิ่งฉู่เทียนหลินกับจางเฟิงสนิทกันเป็นพิเศษ เขาจึงไม่กล้าต่อปากต่อคำมากนัก

  ไหนจะเรื่องที่เขากรนเสียงดังจนรบกวนทุกคนในห้องจริง ๆ พอจางเฟิงเอามาล้อก็ยิ่งเถียงไม่ออก แถมเขายังเป็นพวกตั้งใจเรียนเพราะหวังเข้ามหาวิทยาลัย ขืนไปมีเรื่องกับพวกที่ไม่แคร์อนาคตอย่างฉู่เทียนหลินเข้าจริง ๆ ถ้าโดนลงโทษหรือโดนไล่ออกขึ้นมา ชีวิตเขาคงพังแน่ ๆ

  ฉู่เทียนหลินเลยได้แต่ลูบหัวเจ้าแมวแล้วกำชับเสียงเบา “ฟังนะ ตอนปิดไฟห้ามวิ่งซน ห้ามร้องเสียงดัง เข้าใจไหม?”

  “เหมียว~” เจ้าแมวร้องตอบอย่างว่าง่าย ทำเอาเขายิ้มแล้วส่งไส้กรอกให้กินหนึ่งชิ้น

  จางเฟิงเห็นเข้าก็ทึ่ง “โห เจ้านี่ฉลาดจริง ๆ ด้วย!”
  “แน่นอนอยู่แล้ว!” ฉู่เทียนหลินตอบอย่างภาคภูมิใจ

  จากนั้นเขาก็ล้มตัวลงนอน พร้อมสั่งในใจ “สกัดค่าร่างกายกับค่าจิตทั้งหมดออกมา!”

  ค่าพลังและจิตในร่างลดลงเหลือ 0.5 ทันที ส่วนในเตาสร้างสรรค์กลับสะสมเชื้อเพลิงเพิ่มขึ้น—พลัง 1.8 และ จิต 0.5 เขาก็หลับยาวทันที

  ขณะเขาหลับ เจ้าแมวก็กินไส้กรอกจนหมดแล้วกระโดดขึ้นหัวเตียง นอนขดตัวเงียบสนิทไม่รบกวนใคร จางเฟิงมองแล้วยิ้ม “เจ้าเหมียวของฉู่เทียนหลินนี่เชื่อฟังจริง ๆ …ขออย่างเดียว อย่าให้มันตื่นมาเพราะเสียงกรนก็พอ!”

  รุ่งเช้า ทั้งห้องออกไปกินข้าวพร้อมกัน แล้วตรงไปสนามสอบ ในคืนนั้นเจ้าแมวน้อยไม่ได้ส่งเสียงเลย ตรงข้ามกลับเป็นจ้าวเทียนที่กรน พูดละเมอ แถมผายลมทั้งคืน จนจางเฟิงกับเพื่อนอีกหลายคนแทบไม่ได้นอน ต้องลุกมาเขย่าตัวให้หยุดถึงได้หลับต่อ

  ฉู่เทียนหลินเองกลับสบายเต็มที่ เพราะค่าร่างกายถูกสกัดจนร่างเข้าสู่โหมดหลับลึก ตื่นมาสดชื่นสุด ๆ พอถึงห้องสอบเขาก็ฝากแมวไว้หน้าประตู ก่อนตัวเองเดินเข้าห้องไป

  วันนี้สอบวิชาวิทย์รวม—ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ รวมสามร้อยคะแนน เวลาให้แค่สองชั่วโมงครึ่ง เด็กส่วนใหญ่บ่นว่าไม่พอหรอก โดยเฉพาะโจทย์ฟิสิกส์ที่กินเวลาเป็นครึ่งชั่วโมงก็ยังทำไม่เสร็จสักข้อ

  แม้แต่หัวกะทิระดับห้องยังแทบทำไม่ครบ จะมีเพียงไม่กี่คนในโรงเรียนที่เป็นหัวกะทิระดับท็อปเท่านั้นที่ทำทัน

  สำหรับฉู่เทียนหลินสมัยก่อน ข้อสอบสามร้อยคะแนนนี้เขาทำได้ไม่กี่สิบคะแนนเท่านั้น ดวงดีหน่อยก็แตะห้าสิบ ไม่งั้นในช่วงเวลาปกติ ยี่สิบสามสิบก็เคยมีมาแล้ว

  แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม! ด้วยความรู้ที่เพิ่งกลืนเข้าไปเมื่อวันก่อน ข้อสอบวิทย์รวมวันนี้ง่ายพอ ๆ กับโจทย์เมื่อวาน ไม่มีอะไรยากเกิน เขาอ่านปุ๊บก็รู้ปั๊บ

  แม้โจทย์จะเยอะ แต่เทียบกับคณิตก็ยังคำนวณน้อยกว่าเยอะ สำหรับเขาใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็ตอบครบทั้งสามร้อยคะแนน แถมยังเหลือเวลาอีกมากให้ตรวจทานสองรอบเต็ม ๆ

  พอเสร็จก็ได้แต่นั่งกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย ไม่กล้าเรียกใช้เตาสร้างสรรค์สกัดพลัง เพราะกลัวหลับยาวพลาดการสอบตอนบ่าย

  ในที่สุด เวลาก็ผ่านไป ชั่วโมงครึ่ง ข้อสอบก็ถูกเก็บไปทั้งหมด เขารีบออกมาหาเจ้าแมวน้อยทันที

  ทว่าครั้งนี้กลับเจอซูหลิงเฟยเดินตรงเข้ามามองแมวตาเป็นประกายทันที “น่ารักจัง …ขออุ้มหน่อยนะ”

  แมวกลับส่งเสียงฮึดฮัดแล้ววิ่งพรวดมาซุกอกฉู่เทียนหลิน เขายื่นมือรับพอดี

  ซูหลิงเฟยถึงกับหัวเราะ “นี่เป็นแมวของนายเองเหรอ? น่ารักเกินไปแล้ว!”

  แม้เธอจะลดความประทับใจที่มีต่อตัวเขาไปบ้างเพราะเรื่องโม้ก่อนหน้านี้ แต่พอเห็นแมวสุดฉลาดนี้กลับแอบทึ่งเล็กน้อย

  ฉู่เทียนหลินยิ้มพลางตอบ “แน่นอน มันฉลาดมากเลยนะ”
  ซูหลิงเฟยเอียงคอ “แล้วมันฉลาดแค่ไหนล่ะ?”

(จบตอน)