ตอนที่ 12 หยกกวนอิม
เวลานี้ ฉู่เทียนหลินก็กำลังตั้งหน้าตั้งตา “ฟาร์มค่าร่างกาย” อย่างจริงจัง กินให้อิ่มแล้วก็สกัดออกมา พอหมดก็ยัดเข้าไปใหม่ วนอยู่อย่างนั้น
สองชั่วโมงผ่านไป เขาได้ค่าร่างกายสะสมเพิ่มอีกสิบสองหน่วย ตอนนี้เชื้อเพลิงในเตาสร้างสรรค์รวมแล้วทะลุสิบเจ็ดหน่วยเต็ม ส่วนค่าร่างกายกับค่าจิตยังคงเดิม ไม่ขยับไปไหน
จากนั้นเขาก็ลุกออกจากร้านบุฟเฟต์ตรงดิ่งไปยังสนามสอบ เวลาสอบรอบบ่ายเริ่มบ่ายสาม แต่ต้องเข้าห้องตั้งแต่บ่ายสองสี่สิบห้า กว่าจะกินเสร็จก็เที่ยงกว่า ๆ แล้ว พอเดินมาถึงห้องสอบก็ยังเหลือเวลาอีกนิด
เขาเตรียมปากกา สองบี ดินสอ เครื่องเขียนครบหมด ไม่ได้ลืมเหมือนทุกที
คราวนี้มาถึงก่อนเวลา ห้องสอบยังโล่ง มีเขานั่งอยู่คนเดียว เขาเลยควักคุกกี้ซองเล็กจากกระเป๋าออกมา ในเมื่อค่าร่างกายพร้อมถึงสิบเจ็ดหน่วย ทำไมไม่ลองใช้ซะหน่อยล่ะ?
คิดได้ก็วางคุกกี้บนฝ่ามือ “หลอม!”
ทันใดนั้น คุกกี้หายไปทันตา เตาสร้างสรรค์ถามกลับมาให้เลือก—จะหลอมระดับไหน?
เขามีมากถึง 17 หน่วย งั้นก็เอา “เอาระดับสูงสุดไปเลย!”
ฝ่ามืออุ่นวาบ ค่าร่างกายหายไปสิบหน่วยพอดี เสียงก็ดังขึ้นในหัวว่า 【การหลอมเสร็จสิ้น จะนำออกหรือไม่?】
“เอา!” เขาตอบทันที
พรึบเดียว ฝ่ามือเขาก็มีเม็ดยาสีขาวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น พร้อมข้อมูลลอยเข้ามา—【เม็ดยาฟื้นกลาง เพิ่มเพดานค่าร่างกาย 0.2】
เขาดีใจจนยิ้มออก—นี่แหละผลลัพธ์ของการหลอมขั้นสูง! ถึงจะใช้พลังมากกว่าปกติ แต่ผลที่ได้ก็คุ้มจริง ๆ
ไม่รอช้า เขากลืนเม็ดนั้นลงไป ร่างกายร้อนวูบจากท้องแผ่ไปถึงแขนขา รู้สึกเหมือนเต็มไปด้วยพลัง!
ครั้งนี้เขาสัมผัสได้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ร่างกายตัวเองเหนือกว่าคนธรรมดาราวสามส่วน ไม่ใช่แค่แรงเท่านั้น แต่รวมไปถึงความเร็ว และสัญชาตญาณตอบสนองของกล้ามเนื้อทั้งหมด
ถ้าคนทั่วไปต้องใช้เวลาหนึ่งวินาทีจากสมองสั่งถึงร่างกายเพื่อออกหมัด เขาใช้แค่ศูนย์จุดเจ็ดวินาทีเท่านั้น—แค่นี้ก็ได้เปรียบแล้ว!
ไหนจะความเร็วที่มากกว่า และแรงที่เพิ่มขึ้นพอสมควร ตอนนี้ถ้าต้องสู้ เขาแทบจะเหนือกว่าคนทั่วไปทั้งสิ้น
แต่เจ้าตัวกลับยังไม่ตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลง เขาคิดว่าเพิ่มขึ้นแค่ “สามส่วน” ดูไม่มากนักหรอก กว่าค่าร่างกายจะถึงสองหรือสามเต็ม ๆ ถึงตอนนั้นค่อยถือว่าของจริง
เขาลองก้มดูเชื้อเพลิงที่เหลือ ค่าพลังยังอยู่ราวหนึ่งจุดแปดหน่วย น่าจะพอสำหรับการหลอมอีกครั้ง วันก่อนเขาเอากระปุกเหรียญไปหลอมจนได้เป็น “กระถางเงินทองระดับต้น” ถึงจะไม่ได้เจอสมบัติเจ๋ง ๆ ทุกวัน แต่แค่แหวนทองวงแรกก็ถือว่าคุ้มเกินคาดแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็นึกถึงสิ่งที่ห้อยคออยู่—หยกกวนอิมชิ้นเล็ก ๆ ที่พ่อแม่ซื้อให้ตั้งแต่เด็ก ถึงจะไม่ใช่ของแพงล้ำ แต่ก็ไม่ใช่ของก๊อปตลาดนัดห้าบาทสิบบาท ตอนนี้คงขายได้สักพันกว่าหยวนแน่ ๆ เขาใส่มันมาตลอดจนชิน นานเข้าก็เหมือนถอดไม่ออกแล้ว
เขามองหยกกวนอิมในมือแน่น “งั้นลองหลอมเจ้าสิ่งนี้ดูหน่อยเถอะ!”
ในใจสั่งทันที “หลอม!”
หยกกวนอิมหายวับไปจากฝ่ามือ เตาสร้างสรรค์ส่งเสียงมาอีกครั้ง คราวนี้เลือกได้หลายแบบ—จะใช้แค่ค่าร่างกายก็ได้ หรือจะใช้ร่างกายบวกพลัง ร่างกายบวกจิต หรือทุ่มทั้งร่างกาย พลัง จิต ครบชุดก็ยังได้ ผลลัพธ์จะต่างกันออกไป
เขาคิดอยู่ครู่ใหญ่—จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ยิ่งใช้เชื้อเพลิงมาก ผลยิ่งดี หยกกวนอิมนี่คือของที่มีค่าที่สุดที่เขามี จะเสียดายทำไมกัน?
เขามองค่าที่มีอยู่แล้วพึมพำเบา ๆ “จิตฉันเหลือไม่เยอะ เอาแค่ร่างกายกับพลังพอ!”
คำตอบสะท้อนก้องไปในเตา—การหลอมครั้งสำคัญกำลังจะเริ่มขึ้น…
(จบตอน)