ตอนที่ 42 เปลี่ยนมือ
ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นพอได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการเฉิน ก็หน้าซีดเผือด ทรุดนั่งก้นจ้ำเบ้าทันที ที่ผ่านมาเขาอาศัยเส้นสาย “น้องเขยเป็นเลขานายกเทศมนตรี” ทำตัวกร่างอยู่ในโรงพยาบาล แถมยังโกงอุปกรณ์การแพทย์ เอาของห่วยมาแทนของดี รับเงินสกปรกไม่รู้เท่าไร ถ้าวันนี้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจริง ๆ มีหวังได้ใช้ชีวิตบั้นปลายในคุกแน่นอน!
เขาถึงได้สิ้นหวังสุด ๆ ขนาดนั้น
ถังซิงเต๋อเห็นแล้วก็ตัดบท “พวกคุณออกไปกันก่อน”
เมื่อเขาเอ่ยปาก ทั้งผู้อำนวยการ แพทย์ และพยาบาลก็พากันถอยออกจากห้องทันที เหลือเพียงถังซิงเต๋อ ครอบครัว และถังหยวน
ถังซิงเต๋อหันไปบอกบิดา “พ่อครับ ดูเหมือนว่าเป็นเพราะยาแก้ปวดที่เด็กหนุ่มคนนั้นให้พ่อกิน ผลถึงได้แรงขนาดนี้ แค่ไม่รู้ว่าเป็นใครกันแน่”
ชายหนุ่มร่างกำยำที่เพิ่งเป็นคนเตะผู้เชี่ยวชาญเมื่อครู่ก็เอ่ยขึ้น เขาอายุน้อยกว่าถังซิงเต๋อนิดหน่อย ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร “พ่อท่านล้มแถวสัญญาณไฟจราจร น่าจะมีกล้องวงจรปิด ลองไปหาดูก็รู้แล้ว”
แต่ถังหยวนกลับโบกมือ “พวกแกจะไปทำอะไร? เขาช่วยชีวิตข้าไว้แท้ ๆ แต่กลับไม่บอกชื่อ ก็แปลว่าไม่อยากให้ใครสนใจ เรื่องนี้พอแค่นี้เถอะ หากมีวาสนากัน ข้าเชื่อว่ายังได้เจอกันอีกแน่!”
เมื่อผู้เป็นพ่อพูดชัดเจนเช่นนี้ เหล่าลูก ๆ แม้ยังเต็มไปด้วยความอยากรู้และเสียดาย แต่ก็ได้แค่พยักหน้าตาม
วันถัดมา ฉู่เทียนหลินสะพายเป้ที่มีก้อนหยกกวนอิมขนาดเท่ากำปั้น—ตอนนี้ถูกยกระดับจนกลายเป็น “หยกแก้ว” ไปเรียบร้อยแล้ว—มุ่งหน้าไปยังถนนหยก
ถึงแม้ตอนนี้พลังร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งเกินคนธรรมดา แต่เขาก็ยังยึดหลัก “อย่าอวดรวย” อย่างเคร่งครัด จึงเก็บหยกไว้ในเป้ ไม่โชว์ให้ใครเห็น
แม้กำลังภายในที่พลุ่งพล่านจะสร้างความลำบากเล็กน้อย แต่เพราะมีประสบการณ์จากคราวก่อน คราวนี้เขาก็ระวังตัวมากขึ้น ไม่ให้เกิดเรื่องผิดพลาดจนทำอะไรพังอีก
ระหว่างทางเขาหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาพ่อค้าเพชรพลอยที่เจอเมื่อวาน “ฮัลโหล คุณหลิว ผมเองครับ—หนุ่มที่ซื้อก้อนเศษหินจากคุณเมื่อวาน”
ปลายสายคือ หลิวเจี้ยนปิน เจ้าของร้านพลอยวัยสี่สิบกว่า อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “อ้อ เป็นนายเองเหรอ? โทรมาทำไม จะมาขอเงินคืนงั้นสิ?”
ฉู่เทียนหลินหัวเราะ “คืนเงิน? เปล่าหรอกครับ คุณต่างหากที่ต้อง ‘จ่ายเพิ่ม’ ให้ผม!”
“หา? หมายความว่ายังไง?” หลิวเจี้ยนปินงงเป็นไก่ตาแตก ที่จริงสองพันหยวนที่ขายก้อนไร้ค่าไปนั่น สำหรับเขาไม่ใช่เงินก้อนใหญ่ ถ้าเด็กหนุ่มอยากได้คืนก็ยังพอให้ได้ แต่ก็อยากสอนบทเรียนสักหน่อย—จะได้รู้ว่าในวงการเสี่ยงโชคก้อนหินนี่ ไม่ใช่ใครจะก้าวเข้ามาเล่นง่าย ๆ
เขาเป็นคนที่ตอนหนุ่ม ๆ เคยทำเรื่องไม่ดีไว้ไม่น้อย เงินที่ได้มาก็มาจากการโกงเล็กโกงน้อย แต่พออายุมากขึ้นก็เริ่มสำนึกผิด ถึงขั้นบริจาคเงินสร้างโรงเรียนหลายแห่ง ช่วยเหลือสังคมเต็มที่ จุดอ่อนเพียงอย่างเดียวคือ…เขาไม่มีลูก!
หมอวินิจฉัยแล้วว่าเขาแทบไม่มีทางมีบุตรได้ พ่อแม่ก็เครียดหนัก เพราะครอบครัวชาวบ้านที่ให้ความสำคัญกับการสืบสกุลที่สุดท้ายกลับไม่มีหลานให้ อันนี้เป็นปมใหญ่ในใจของเขาเสมอมา
ดังนั้นเวลานี้ หลิวเจี้ยนปินมักทำตัวเป็นคนดี ช่วยเหลือผู้คนเท่าที่ทำได้ อย่างกรณีของฉู่เทียนหลิน เขาเองก็มองว่าเป็นเด็กหนุ่มหลงทาง หวังจะดึงกลับสู่เส้นที่ถูก ไม่ให้คิดแต่จะหาทางลัดรวยเร็ว
แต่คำพูดของฉู่เทียนหลินครั้งนี้ ทำให้เขาต้องนิ่งไปด้วยความประหลาดใจ—ไม่ใช่มาขอเงินคืน แต่กลับบอกว่า “คุณต้องให้เงินเพิ่ม” ซะงั้น
ฉู่เทียนหลินพูดต่อ “ก้อนเศษหินเมื่อวาน ผมเปิดออกมาเจอหยก…ไม่ใช่แค่หยกธรรมดานะครับ แต่เป็น หยกแก้ว เลยทีเดียว! ตอนนี้ผมจะเอาไปขายที่ถนนหยก คุณสนใจไหม? ถ้าสน ผมขายให้คุณเลย”
“อะไรนะ? หยกแก้ว?” หลิวเจี้ยนปินอุทานลั่น คิดว่าฟังผิดไปแน่ ๆ โอกาสที่เศษหินก้อนนั้นจะมีหยกยังต่ำกว่าแทงหวยถูกแจ็กพอตเสียอีก! ตอนนั้นแม้แต่มือมีดที่ชำนาญยังบอกว่าก้อนนั้นไร้ค่าเต็ม ๆ แล้วเด็กนี่กลับบอกว่าเปิดได้หยกแก้ว?
“ผมจะล้อคุณทำไมล่ะ? มาดูเองสิครับ ถึงจะรู้ว่าเรื่องจริง”
“ก็ได้ งั้นฉันจะไปดูด้วยตาตัวเอง!”
สิบกว่านาทีต่อมา ฉู่เทียนหลินก็มาถึงถนนหยก ขณะเดียวกัน รถยนต์ส่วนตัวของหลิวเจี้ยนปินก็จอดลงพอดี
“ไวจริง ๆ เลยนะครับ” ฉู่เทียนหลินยกคิ้ว
หลิวเจี้ยนปินหัวเราะเบา ๆ “บริษัทอัญมณีของฉันอยู่ใกล้นี่เอง เอาล่ะ ไหนลองให้ฉันดูหน่อยสิว่าจริงหรือเปล่า”
ฉู่เทียนหลินเปิดเป้ หยิบก้อนหยกแก้วสีเขียวสดใสออกมายื่นให้
หลิวเจี้ยนปินรับไปตรวจละเอียดอยู่พักใหญ่ ยิ่งดูสีเขียวสดยิ่งใจเต้นแรง—นี่มัน หยกแก้วสีเขียวสด คุณภาพสูงสุด แม้ไม่ถึงขั้นมรกต แต่ก็อยู่ระดับท็อปของวงการแล้ว! แถมที่สำคัญ…มันมาจากเศษก้อนหินที่ไม่มีใครเหลียวแล!
เขาอึ้งจนต้องถามย้ำ “นี่…จริง ๆ ได้มาจากเศษก้อนหิน ก้อนนั้นแน่นะ?”
ฉู่เทียนหลินยักไหล่ “คุณหลิว ดูสภาพผมสิ เสื้อผ้าธรรมดา ต้องนั่งแท็กซี่มาด้วย ถ้าผมมีเงินไปซื้อหยกแก้วที่ไหนเองได้ คงไม่ต้องโทรหาคุณหรอก จริงไหม?”
(จบตอน)